Η θάλασσα. 
Η μήτρα όλων. 

Η στιγμή που ρυθμίζεται η αναπνοή και το μόνο που ακούς είναι ο ήχος της φιλτραρισμένος από το νερό. Το γαλάζιο νερό. Όχι γαλάζιο. Μπλε. Azul.

Ο συντονισμός. 

Νιώθεις κάθε μικροσκοπική μυική ίνα. Κάθε απειροελάχιστο νευρό να αφήνεται. 

Πλήρωση. Πλήρωμα. 

Πληρωμή σε αλάτι, ιώδιο και υγρό στοιχείο. 

Το άδειασμα που δεν είναι κενό, αλλά προετοιμασία για να γεμίσεις ξανά. 

Ευδαιμονία του θαλασσινού νερού σε μορφή σχεδόν στερεά. Στέρεη. Επιπλέεις στο νερό, αλλά νιώθεις σταθερότητα. 

Η αίσθηση της καμπής, η αίσθηση πριν τη στροφή, χωρίς πολλά γκάζια όμως πια. Και χωρίς κανένα φόβο. 

Ακινησία πάνω, σχεδόν μέσα στο νερό, μα τόσο δυναμική, μονίμως σε κίνηση. 

Αλήθειες, διαπιστώσεις, συνηδειτοποιηση που χιλιάδες άνθρωποι έχουν κάνει ήδη πριν, και θα κάνουν σαφώς μετά. Μα που καθένας μας ανακαλύπτει μόνος. Και όχι όλοι. 

Δέκα πέντε και εκατό χρόνων ταυτοχρονα. Γίνεται; γίνεται, στον κατάλληλο τόπο, την κατάλληλη στιγμή. 

Ποτέ ξανά καμία υπόσχεση. Παρεκτός από μια: αυτή που χρωστάς στη ζωή.