Ετικέτες

, ,

Albert EinsteinΟ Αλμπερτ Αϊνστάιν «έφυγε» στις 18 Απριλίου 1955. Η προσφορά του στην ανθρωπότητα, δεν είναι «μόνο» η αλματώδης ώθηση που έδωσε στην περιπέτεια της επιστημονικής ερμηνείας του άμεσου περιβάλλοντός μας και του σύμπαντος. Η προσφορά του, κυρίως προς τις νέες γενιές επιστημόνων, έγκειται και στην πεποίθησή του, πως κάθε επιστημονική κατάκτηση αποκτά πραγματικό και ουσιαστικό νόημα, μόνο αν αφορά στο σύνολο της κοινωνίας. Μόνο αν απαντά στις ανάγκες, τα ερωτήματα και τα προβλήματα εκείνων, των πολλών, που παράγουν τον πλούτο και όχι εκείνων, των ελάχιστων, που τον κλέβουν.

Ο Αϊνστάιν δεν αποκάλυψε, «μόνο», τον «μηχανισμό» που συνδέει τον χώρο, τον χρόνο και την βαρύτητα. Απέδειξε, επίσης, το γιατί ο επιστήμονας οφείλει να παίρνει θέση στα ζητήματα και τα αιτήματα της εποχής του. Οτι δεν υπάρχει «ουδετερότητα» και πως, όποιος την επικαλείται, ανεξάρτητα από προθέσεις, παίρνει το μέρος των ελάχιστων που κλέβουν τον κοινωνικά παραγώμενο πλούτο.

Στο πρώτο τεύχος της γνωστής αριστερής επιθεώρησης «Monthly Review» τον Μάη του 1949, έγινε ακόμη πιο σαφής:

«(…) Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος, όχι για τη χρήση της. (…) Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών, ευθύνεται για την αστάθεια στη συσσώρευση και στη χρήση του κεφαλαίου, που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές υφέσεις. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια σπατάλη εργασίας, καθώς και στον ακρωτηριασμό της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων, που ανάφερα προηγουμένως.

Είναι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων που θεωρώ ως το χειρότερο κακό του καπιταλισμού. Ολάκερο το εκπαιδευτικό μας σύστημα υποφέρει από αυτό το κακό. Εμφυσούν στον σπουδαστή την υπερβολικά ανταγωνιστική συμπεριφορά, προπονώντας τον στη λατρεία της επίκτητης επιτυχίας ως προετοιμασίας για τη μελλοντική του καριέρα.

Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μόνον ένας τρόπος για να εξαλειφθούν αυτά τα σοβαρά κακά, καθαρά και ξάστερα μέσα από την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, που θα συνοδεύεται από ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο προς κοινωνικούς στόχους (…)».

via Το Περιοδικό
oλόκληρο το άρθρο στα αγγλικά εδώ