Τα όχι που δεν λέμε είνα βαρίδια στα πόδια μας και τόνοι στις πλάτες μας που τις λυγίζουν. Κάποιοι από εμάς είναι πιο δυνατοί και αντέχουν κάπως παραπάνω, άλλοι υποκύπτουν ευκολότερα, πάντως όλων οι ώμοι είναι σκυφτοί. Από κεκτημένη ταχύτητα είμαστε συχνά έτοιμοι να πούμε ναι (ή όχι) που δεν θέλουμε, να κάνουμε υπομονή, να αντέξουμε λίγο ακόμα, να υπομείνουμε κι άλλο και τελικά ξεχνάμε να ζούμε.

Είμαστε οι επιλογές και οι αντιφάσεις μας και μια ζωή παλεύουμε να συμφιλιωθούμε με τις πρώτες και να επιλύσουμε τις δεύτερες και μοιάζουμε λίγο με το Σίσυφο.  Κάποιοι καταφέρνουν να κάνουν ρήξεις και τομές και να αφήσουν την πέτρα που χωρίς λόγο κουβαλάνε, ακριβώς γιατί καποια στιγμή έρχεται η επιφοίτηση και τους φανερώνει πως αυτή η ανηφόρα δεν έχει πια νόημα. Είναι αυτοί που έχουν ανοιχτά αυτιά και μάτια να ακούσουν και να δουν την απλή κοινή λογική που τους φανερώθηκε με επιφοίτηση.

Όλοι ερχόμαστε τουλάχστον μία φορά στη ζωή μας αντιμέτωποι με ένα όχι που πρέπει να ειπωθεί, με ένα ναι που μοιάζει δύσκολο όσο και αυτονόητο. Που πρέπει να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε.

Αλλά πάντα η ζωή αλλάζει, δίχως να κοιτάζει τη δικιά μας μελαγχολία.