Υπάρχουν μόνο αυτά που ξέρουμε και αυτα που θυμόμαστε.

Ήθελα να συναντήσω έναν άνθρωπο χωρίς μνήμη, θα ήταν μάλλον ενας άνθρωπος χωρις παρελθόν. Το παρελθόν είναι βαρίδι που μας κρατάει πίσω, μας εμποδίζει στο περπάτημα, μας κάνει να σκοντάφτουμε συνέχεια στην ανάμνηση ενός καβγά, μιας αποτυχιας, ενός λάθους. Ένας άνθρωπος χωρίς μνήμη θα ειναι πιθανόν κάπως ευτυχισμένος .

Ίσως ακόμα καλύτερα βέβαια , θα ήταν ένας άνθρωπος με επιλεκτική μνήμη . Που να θυμάται και ζωντανεύει στα μάτια του μονάχα τα όμορφα και τα καλά που έχει κάνει, που του έχουν συμβεί.
Αυτές οι μνήμες δεν είναι βαρίδια. Είναι σαν μπαλόνια που κάνουν τον άνθρωπο ανάλαφρο, τον τραβάνε να προχωρήσει προς τα μπρος, να πετάξει ίσως. Εκείνη η όμορφη κουβέντα, εκείνο το χαρούμενο απόγευμα, εκείνα τα χρωματιστά γελια.

Θέλω να γίνω ένας άνθρωπος με επιλεκτική μνήμη.