Ετικέτες

, , , , ,

Τέσσερα χρόνια κρίσης συμπυκνωμένα σε ένα δίωρο. Μια πολύ καλή περίληψη όσων ζήσαμε και όσων συνέβησαν από τις εκλογές του 2009 μέχρι πριν από πέντε μήνες. Αυτό είναι το Agora με δυο κουβέντες. Πολλές ευκαιρίες να δακρύσεις, να θυμώσεις και να θυμηθείς. Να κάνεις μια επανάληψη, μια ανακεφαλαίωση, απαραίτητη για να εξάξεις συμπεράσματα, για να κάνεις επιλογές για το μέλλον και συνειδητοποιήσεις αλήθειες και την πραγματικότητα που βιώνεις.

Είναι λίγο παράδοξο να δει κανείς αυτήν ειδικά την ταινία μια μέρα μετά τις εκλογές. Την ώρα της γενικευμένης ευφορίας και των πανηγυρισμών, να βλέπεις στην οθόνη το Βενιζέλο και τον Παπακωνσταντίνου, να θυμάσαι πως «αυτή η νυφίτσα ο Κοζανίτης» ήταν υπουργός, να εξοργίζεσαι με τον Σταυρίδη του ΤΑΙΠΕΔ (ζωή σε λόγου μας), να θυμάσαι απεργίες, την ασύλληπτη καταστολή, την δολοφονία του Φύσσα. Αλλόκοτο συναίσθημα.

Έτσι κι αλλιώς βέβαια, προσωπικά δεν ένιωσα καμιά ελπίδα, μετά τις εκλογές, ούτε πριν ούτε μετά την ταινία. Όχι γιατί είμαι γκρινιάρα -που είμαι- αλλά μάλλον γιατί είμαι ρεαλίστρια, ή γιατί έχω περισσότερες απαιτήσεις από μια κοινωνική αλλαγή από το να παέι το βασικό στα 751 και να επαναπροσλάβει του απολυμένους της ΕΡΤ.

Οπότε μένω στην σπουδαία αυτή ταινία. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα και να τη δείτε όλοι, ακόμα κι αν δεν είστε γκρούπις του Αυγερόπουλου όπως η γράφουσα😛 . Να τη δείτε για τους παραπάνω λόγους, για να κάνετε το ταμείο των τεσσάρων χρόνων της κρίσης. Να τη δείτε γιατί είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ακούσετε γνώμες και ιδέες που ίσως δεν είχατε καν σκεφτεί. Να τη δείτε γιατί δεν επιτρέπεται να ξεχάσει κανείς τη φάτσα του Βενιζέλου, το θράσσος και την αναίδειά του, όταν λέει πως «ούτε από σε ένα σπιτικό δεν κόπηκε το ρεύμα, επειδή δεν πλήρωσε το χαράτσι».

Στο σημείο που η ταινία αναφέρεται στο Σύνταγμα και τους αγανακτισμένους, υπάρχει ένα πλάνο, όπου μιλάει στη συνέλευση ένας τύπος με μπλε μπλουζάκι (τον οποίο δε γνωρίζω φυσικά) και ο οποίος λέει: «Τα αυθόρμητα κινήματα, πέρα από τη γοητεία τους, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό με τα ρινίσματα σιδήρου: έλκονται από τον πρώτο ισχυρό μαγνήτη θα περάσει δίπλα τους». Με εντυπωσίασε αυτή η ατάκα, συνειδητοποίησα δυο και κάτι χρόνια μετά πόσο αληθινή είναι -και θαύμασα την οξυδέρκεια και τη διορατικότητα αυτού του ανθρώπου, που είχε το θάρρος να την ξεστομίσει μέσα στη συνέλευση. Σκέψου, δυο και κάτι χρόνια μετά, πόσο δίκιο είχε.

Μελαγχολία; Ίσως. Μάλλον όχι. Κάθετι συμβαίνει για κάποιο λόγο και πάντα μπορείς να εξάγεις χρήσιμα συμπεράσματα. Και τα λάθη καλώς καμωμένα. Αλλά ίσως καλό είναι πλέον, να μιλάμε λιγότερο και να σκεφτόμαστε περισσότερο, να ενθουσιαζόμαστε λιγότερο και να διαβάζουμε περισσότερο, να ωριμάσουμε τελοσπάντων ως πρόσωπα, ως κίνημα, ώς ό,τι είμαστε και να πάμε τις απαιτήσεις, τα όνειρα και τις στοχεύσεις μας λίγο παραπέρα. Να γίνουμε διορατικοί, όπως ο τύπος με το μπλε μπλουζάκι.

Nα πάμε πέρα από τα εύκολα συνθήματα -και να θυμόμαστε τα λόγια του Βαγγέλη: «το παιδί μου όμως, τι φταίει;»

 

Tip: Πρόσεξε στους τίτλους του τέλους, σε ποιον ανήκουν οι στίχοι και η φωνή από το εξαιρετικό τραγούδι των τίτλων και του τρέηλερ.😉