charlie-hebdo-islamophobie-liberte-expressionΌταν έγιναν οι επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου, το 2007, θυμάμαι την επόμενη μέρα να διστάζω για κάνα-δυο λεπτά να μπω στο μετρό. Κατόπιν αποκαταστάθηκε η λογική και φυσικά πήρα το μετρό και εφτά χρόνια μετά είμαι ζωντανή και καμιά μπόμπα δε με έστειλε στα θυμαράκια. Θυμάμαι να θυμώνω με τον εαυτό μου και να σκέφτομαι αυτό: δε γίνεται να ζεις έτσι, δε γίνεται να φοβάσαι σε κάθε βήμα, δεν είναι ζωή ο τρόμος.

Σήμερα το πρωί, γύρω στις 8, χτύπησε το κουδούνι η αστυνομία. Ο αστυνομικός ήταν ψύχραιμος και ευγενικός, αλλά μας μας είπε να εκκενώσουμε το κτήριο, γιατί υπάρχει «ένα ύποπτο δέμα, που ίσως είναι βόμβα». Ντυθήκαμε στα γρήγορα και πήγαμε στις δουλειές μας. Το μόνο που ένιωσα ήταν νεύρα, γιατί δεν πρόλαβα να πιω καφέ. Η φάση ήταν μάλλον φάρσα ή βλακεία (ή και τα δυο). Ένας τύπος άφησε ένα δέμα στη στάση και είπε στον κόσμο που περίμενε το τραμ πως είναι βόμβα και θα σκάσει. Ε προφανώς κινητοποιήθηκε ο δήμος, η αστυνομία, οι πυροτεχνουργοί, έγινε ολόκληρος χαμός, κλείσανε το δρόμο με κορδέλες (τύπου crime scene), αναστατώθηκε μια ολόκληρη γειτονιά από μια ανοησία. Και κυρίως δεν πρόλαβα να πιω καφέ.

Δε γίνεται να ζούμε έτσι, απλά δε γίνεται. Δε γίνεται ο κόσμος να φοβάται συνεχώς. Αν το εκλογικεύσεις (και είναι *αυτό ακριβώς* που πρέπει να κάνει κανείς), θα καταλάβεις το εξής απλό πράγμα: κάποια στιγμή θα πεθάνεις. Είναι το μόνο βέβαιο, όλοι θα πεθάνουμε. Αν θα πεθάνεις από βόμβα, καρκίνο, έμφραγμα ή έμπολα, δεν μπορεί κανείς να το ξέρει και δεν έχει και καμία σημασία, το αποτέλεσμα είναι τα θυμαράκια έτσι κι αλλιώς. Το θέμα είναι πώς θα έχεις ζήσει μέχρι εκείνη την αναπόδραστη στιγμή. 

Θες να ζεις μέσα στον τρόμο; Πέραν του ότι δεν είναι ζωή αυτή, τελικά τι προσφέρει αυτό το πράγμα σε σένα και ποιος ωφελείται; Κάποιοι έχουν συμφέρον από το να είναι οι λαοί ένα μάτσο τρομαγμένα πρόβατα. Ο τρόμος είναι βούτυρο στο ψωμί της εξουσίας, αυτοί που σπέρνουν τον τρόμο, τον ελέγχουν και εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Και δε με ενδιαφέρει εδώ αν τον τρόμο σπέρνουν οι τζιχαντιστές, οι κυβερνήσεις, οι αγορές, ο στρατός, η αστυνομία, οι τρομοκράτες. Κυρίως γιατί, όλοι αυτοί είναι εξουσία, καπιταλιστική εξουσία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και τελικά έχουν τα ίδια συμφέροντα, ακόμα κι αν δεν είναι κοινά, ακόμα κι αν είναι αντικρουόμενα: είναι τα ίδια συμφέροντα.

Είναι τα ίδια συμφέροντα με αυτά που προσπαθούν να χειραγωγήσουν την εκλογή στην Ελλάδα. Δεν έχει σημασία αν φοράνε τουρμπάνια ή γραβάτες, η λειτουργία και ο ρόλος τους είναι ακριβώς το ίδιο.

Γι’αυτό, το θέμα είναι απλά, πολύ απλά, να συνεχίσουμε να ζούμε κανονικά, να μην υποκύπτουμε σε κανενός είδους τρόμο ή τρομοκρατία, να υλοποιούμε τις επιλογές μας, είτε αυτές αφορούν το αν θα πάρουμε το μετρό, αν θα τελειώσουμε τον καφέ μας πριν εκκενώσουμε το κτήριο ή τι θα ψηφίσουμε. Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, το θέμα είναι η επιλογή μου, η επιλογή σου, να μη γίνεται υπό το καθεστώς του τρόμου, να εκφράζει ακριβώς τη βούλησή μου, τη βούλησή σου.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να κάνεις την κοινωνία καλύτερη. Είναι κι αυτός ένα τρόπος να αλλάζεις τον κόσμο.

To θέμα είναι να είμαστε κατ’ουσίαν ελεύθεροι.