Κι αν είμαι εδώ που είμαι, είναι γιατί έμαθα πια να διακρίνω τα άνθη ανάμεσα στα αγκάθια, κι ας είναι του κακού. Εδώ και μήνες δεν έχω πια την ανάγκη να μιλάω, ίσως επειδή έχουν όλα ειπωθεί, ίσως επειδή χωρίς καν να το συνειδητοποιήσω ανακάλυψα την χρυσή αξία της σιωπής, τη σπουδαιότητα να αφουγκράζεσαι πίσω από τις λέξεις των άλλων, αυτά που νιώθουν, να διακρίνεις την αντεστραμμένη πραγματικότητα που εκφράζουν οι λέξεις τους και να τις επαναντιστρέφεις για να βρεις την αλήθεια. Αλήθεια. Μετά την πραγματικότητα, συμφιλιώνομαι και με την αλήθεια, ό,τι κι αν σημαίνει αυτή.

Δεν έχω πια την ανάγκη του πρωταγωνιστικού ρόλου, καμία αγωνία, δεν θέλω καν το ρόλο. Καλές οι ερμηνείες, δε λέω, αλλά έχουν κάτι κουραστικό, λίγο δήθεν, λίγο ψέμα. Ντάξει, ίσως το ψέμα να είναι η αλήθεια του άλλου, απλά δε μου κάνει, το αφήνω απαλά στο πάτωμα, δεν πειράζει σου λέω, τώρα τό’παμε πια, πάει πέρασε.

Πέρασε, ξέρεις, όλα περνάνε, το κακό είναι πως μαζί μ’αυτά περνάμε κι εμείς, αν δεν καταλάβουμε εγκαίρως πως σημασία δεν έχει τόσο η υστεροφημία, όσο η πράξη, οι πράξεις, αξία έχουν αυτά που κάνεις, για σένα, για τους άλλους, άξια έχει έχει να στάζει αυτοεκτίμηση κάθε σου πράξη, να βρίθει αυτοσεβασμού κάθε λέξη, να ξέρεις πως αυτό που είσαι είναι καλό, πολύ καλό και μην το κρύβεις πια, μην το φτιασιδώνεις, *δεν* χρειάζεται.

Μάλλον συνεχίζω στο ίδιο μοτίβο, ε τι να κάνουμε, έτσι είναι εδώ, αυτά λέμε, αυτά που σκεφτόμαστε και πάντως αυτά είναι, ένα κι ένα ίσον δύο, απλά πράματα κι αν δεν αρέσουν, κρίμα, αλλά πάντως είναι ειλικρινή. Όσο ειλικρινείς ήταν κι οι λέξεις τότε που στην κόψη του ξυραφιού ειπώθηκαν τα ανείπωτα. Ανείπωτα μα ειλικρινή. Με ρώτησαν τι επιθύμησα στη ζωή μου και δεν έκανα. Και δεν είχα απάντηση, είτε είμαι από κείνους τους τυχερούς που όλα όσα επιθύμησαν πολύ τα απέκτησαν κατέκτησαν, είτε γιατί τελικά δεν επιθύμησα και πολλά ή δεν επιθύμησα τα αδύνατα. Σκέφτηκα με πονηριά πως το να επιθυμείς τα αδύνατα είναι συνταγή για αποτυχία, οπότε έπαιξα λίγο on the safe side. Παίζει. Πάντως είμαι εντάξει μ’αυτό.

Παίζει επίσης να ψυχανεμίστηκα από νωρίς, ευτυχώς για μένα, πως τα ακριβά έχουν φτηνό ή καθόλου περιτύλιγμα, δε φαντάζουν. Η κάθε απληστεία είναι επίσης συνταγή για αποτυχία. Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στην από-κτηση [αντικειμένων, γνώσεων, εμπειριών] για την ουσία, από την από-κτηση για να πειστούν οι άλλοι πως υπάρχει περιεχόμενο, κάτι που τελικά οδηγεί στην απο-κτήνωση.

Και τελικά, μάλλον έχω καλό σκορ. Όσο κι αν είμαι χρεωμένη, δε χρωστάω. Τπτ.

****

Το κείμενο αυτό γράφεται, διορθώνεται, ξαναγράφεται, εδώ και τέσσερις μήνες. Είναι κάτι που δεν συνηθίζω, δεν ξέρω πώς μου προέκυψε αυτό, για κάποιο λόγο δεν πάτησα το publish, όταν το ξανακοίταξα έκανα αλλαγές και αυτό περισσότερες από μία φορές.

Πριν από λίγο καιρό, έπεσα τυχαία στο blog μιας κοπέλας που ξέρω λίγο, και κρυφοκοίταξα τις σκέψεις της και τη ζωή της. Ένιωσα να τη θαυμάζω, γιατί διηγείται χωρίς φτιασίδια, με τρόπο απλό, πώς αποφάσισε να αλλάξει ριζικά τη ζωή της, πώς αυτή η απόφαση σταδιακά ωρίμασε μέεσα της και κάποια στιγμή αυτή η ριζική αλλαγή ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου, δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό. Υποθέτω πως πρέπει να ήταν δύσκολη διαδικασία, επίπονη, να κοιτάξει μέσα της, να βρει πραγματικά τι είναι αυτό που θέλει, να σκεφτεί λεπτομέρειες ίσως, να μπει στη διαδικασία της οργάνωσης των αλλαγών. Έκανε ένα μεγάλο ταξίδι, μακρινό και πολύμηνο. Έζησε χωρίς λεφτά και κυρίως χωρίς καβάτζες. Μάλλον αυτός είναι ο τρόπος να βρεις τον εαυτό σου. Να αφήνεις τις καβάτζες. Ένιωσα πως οι αλλαγές που έχω κάνει εγώ είναι μικρές και ασήμαντες, μπροστά σε αυτά που έκανε αυτή. Βέβαια, δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, κάθε άνθρωπος έχει δικές του ανάγκες και προτεραιότητες. Και το ξεβόλεμα του καθενός είναι σοβαρό βήμα για τον ίδιο.

Να ωριμάζεις δε σημαίνει απαραίτητα να χάνεις τον αυθορμητισμό σου. Να ωριμάζεις σημαίνει να αποκτάς την ικανότητα να τοποθετείς τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις, στη θέση τους. Να μη μοιάζουν δυσθεώρητα τα ασήμαντα και να δίνεις σημασία στα σημαντικά. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι συναρπαστικό. Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις τα δικά σου θέλω και τους δικούς φόβους, από κείνα που σου φορέθηκαν, αλλά δεν σου ανήκουν. Είναι όμως απελευθερωτικό και λυτρωτικό.

Και κάπως έτσι, η ζωή συνεχίζεται.