Αγαπητό μου Χαμένο,

Οι ορίζοντες είναι πάντα ίσιοι, κι όσοι το βλέπουν αυτό έχουν βλέμμα καθαρό και δεν παρεξηγούν. Οι δύσκολες μέρες, που τέτοιες υπάρχουν πολλές, υπάρχουν για κάποιο λόγο: κάνουν την επόμενη μέρα να μοιάζει πιο φωτεινή. Μερικές φορές, οι δύσκολες μέρες κρατάνε βδομάδες, αλλά και πάλι στο τέλος του δρόμου μας περιμένει φως. Και πάντως σίγουρα, είναι πολύ διδακτικές.

Μου αρέσουν επίσης οι ίσιοι δρόμοι, οι ευθείες κουβέντες και τα καθαρά σχήματα. Βέβαια, εγώ έχω και OCD, οπότε μάλλον αυτό είναι ίσως μια αιτία.

Όσο περνάει ο καιρός, αρχίζω να εκτιμώ περισσότερο τις ώρες που περνάω με μένα ή με λίγους ανθρώπους. Δε θέλω πια μεγάλα πάρτυ και πολυκοσμίες. Θέλω χαλαρότητα και ησυχία και κουβέντα, να γίνεται αλισιβερίσι συναισθημάτων, γνώσεων, αλκοόλ και εμπειριών. Έτσι, τα λέω ευθέως και ελπίζω να μην παρεξηγηθώ. Έχω επίσης την εντύπωση ότι σε κάποιες περιπτώσεις μέσα σε γρήγορους ημίωρους καφέδες ειπώθηκαν συμπυκνωμένα τα σημαντικά και ουσιαστικά. Αντίθετα συναντήσεις που κράτησαν ώρες, ήταν γεμάτες πλατειασμούς και χωρίς ουσία.

Η ουσία αυτή που αναζητάμε, είναι μάλλον η καθαρότητα. Σαν όταν κοιτάς πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας προς το βυθό και το νερό είναι τόσο κρυστάλλινο που διακρίνεις κάθε λεπτομέρεια του βυθού. Σαν τη θάλασσα που σου στέλνω με αυτή την καρτ-ποσταλ. Τη θάλασσα που ανυπομονώ να παώ να βρω σε λίγες μέρες. Ένα καθαρό και σαφές μήνυμα, σε χρώμα ευκρινές και με αναγνώσιμες προθέσεις.

Νιώθω πως μας περικυκλώνει ο θάνατος. Και δεν είναι μόνο που το φετεινό καλοκαίρι είναι τόσο ματωμένο. Είναι και που όλο μαθαίνω για θανάτους, κι όλο ακούω τέτοια νέα. Σκέφτομαι να αφήσω όλη αυτή τη θανατίλα όμως και να επικεντρώθω στο θαλασσινό πλάνο που επίκειται και πλησιάζει.

Καλή αντάμωση, Χαμένο [και περιμένω την κάρτα σου🙂 ]AmorgosGrandBlue