Το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του Σύριζα είναι «Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν». Τα συνθήματα γενικά είναι πολύ χρήσιμα και δηλωτικά ενός περιεχομένου, είναι κάτι παραπάνω από σλογκανάκια για να φανατίζονται οι μάζες. Λένε κάτι. Τι λέει, λοιπόν, αυτό το σύνθημα; Λέει καταρχάς «φεύγουν». Δε λέει «τους διώχνουμε». Κι ακόμα, πώς φεύγουν; Επειδή ψηφίζουμε. Δλδ επειδή ψηφίζουμε Σύριζα.

Διάφορες φωνές διακινούν μια πληροφορία που μπορεί να είναι ράδιο-αρβύλα, μπορεί να είναι και αληθινή, ότι ο Σύριζα είχε δυσκολία να στελεχώσει τα ψηφοδέλτιά του ανά την Ελλάδα. Το περιεχόμενο του κεντρικού συνθήματος δεν είναι άσχετο με αυτό το γεγονός. Εδώ και πολλές δεκαετίες, το πολιτικό σύστημα έχει δουλέψει σκληρά και συνειδητά, για να σπρώξει τον κόσμο στον αναπαυτικό καναπέ. Το πολιτικό σύστημα πέτυχε και το αποτέλεσμα είναι κόσμος που ενημερώνεται από τα mainstream media (λέγε με Πρετεντέρ και «πουτάνα πουλημένη», Μπομπολιστάν και Αλαφουζιστάν), που πιστεύει (ή τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα πίστευε) ευλαβικά όσα λέει η τηλεόραση και που θεωρεί λύση για όλα του τα προβλήματα τον λόκαλ κομματάρχη ή, στην καλύτερη, την ψήφο κάθε τέσσερα (ή έστω λιγότερα).

Χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσω την αξία των εκλογών (αυτό το ρόλο εξάλλου τον έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα😉 ), είμαι βαθειά πεπεισμένη πως η ουσία της αριστεράς εδράζεται στο ήθος και την αισθητική της (δυο στοιχεία με τα οποία ο Σύριζα τα τελευταία δύο χρόνια βρίσκεται τουλάχιστον σε διάσταση, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου σε αυτή τη φάση), και πως κεντρικό σημείο στη λογική της αριστεράς είναι πως παλεύουμε όλοι μαζί για τις αλλαγές που θέλουμε να φέρουμε στον κόσμο, στην κοινωνία, στο πολιτικό σύστημα. Τόσο η παραπάνω (μη διασταυρωμένη) πληροφορία, όσο και οι (μάλλον περισσότερο διασταυρωμένες) πληροφορίες από συνδικάτα και κινηματικές διαδικασίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Σύριζα βρίσκεται σε διάσταση και από καθετί κινηματικό, αλλά κυρίως, το προαναφερθέν κεντρικό σύνθημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φανερώνουν πως ο Σύριζα έχει πλήρως και συνειδητά ενσωματώσει τη λογική της ανάθεσης. Όχι μόνο δεν κάνει απολύτως τίποτα για να την ανατρέψει στα μυαλά και τις πρακτικές του κόσμου που τον στηρίζει (και που, ας είαμστε ειλικρινείς, πάρα πολλοί από αυτούς είναι πρώην πασόκοι, οπότε αυτή τη λογική ξέρουν, αυτήν εμπιστεύονται), αλλά μάλιστα την καλλιεργεί περεταίρω: «στις 25 (μας) ψηφίζετε, στις 26 (αυτοί) φεύγουν». Εσείς που (μας) ψηφίζετε, αράξτε και περιμένετε να βρέξει ευρά από τον ουράνο.

Φεύγουν. Μόνοι τους; Και πού διάολο πάνε; Και κυρίως: τι θα έρθει στη θέση τους; Η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό. Θα φύγουν οι Σαμαρομπένιδες και θα έρθει ο Σύριζα -ο οποίος σκοπό έχει να συνεχίσει να κάνει τη δουλίτσα για σένα πριν από σένα. Κι εσύ, ψηφοφόρε, απλά να πας να ρίξεις το φακελάκι στην κάλπη.

Η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό. Το Πασόκ, η μάλλον η εξαφάνιση του Πασόκ έχει προκαλέσει ένα μεγάλο κενό στο πολιτικό σκηνικό. Αυτό κάποιος πρέπει να το καλύψει. Με τη μετατόπιση μέγαλου μέρους πασόκων προς το Σύριζα, συμβαίνει το εξής ενδιαφέρον: δεν μετατοπίζεται το πολιτικό σκηνικό προς τα αριστερά, το πολιτικό σκηνικό έχει μετατοπιστεί προς τα (πολύ) δεξιά [κι αυτή είναι μια διαδικασία που έχει ξεκινήσει εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια, από την εποχή του Σημίτη, αλλά επιταχύνθηκε δραματικά τα τελευταία χρόνια]. Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει είναι πως μετατοπίζεται ο Σύριζα προς τα δεξιά, δλδ προς το χώρο του κέντρου, που το Πασόκ έχει εγκαταλείψει εδώ και πολλά χρόνια, καθώς μετατράπηκε σε καθαρόαιμο φιλελεύθερο κόμμα. Η μετατόπιση αυτή δεν είναι χωροταξική: είναι ιδεολογική και προγραμματική. Το οικονομικό πρόγραμμα του Σύριζα το δηλώνει ξεκάθαρα: μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, η διαγραφή του επαχθούς χρέους έγινε επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων και «καμία μονομερής ενέργεια», ενώ headline είναι το «θα σώσουμε το ευρώ σώζοντας τον ελληνικό λαό από τα μνημόνια» [επίσης, θα βγάλουμε και κουνέλια από το καπέλο, θα σας φέρουμε την ασώματο κεφαλή και θα πολλαπλασιάσουμε τους άρτους και τους ιχθύες]. Ακόμα, διαβάστε δηλώσεις του Γ. Σταθάκη, ας πούμε το τελευταίο τρίμηνο, είναι εξαιρετικά εύγλωττες. Από οικονομικά σκαμπάζω όχι πολλά, αλλά σε αδρές γραμμές ένα τέτοιο οικονομικό πρόγραμμα (ή έστω προτάσεις), θα έλεγα πως κινείται κάπου ανάμεσα στον κεϋνσιανισμό και τη σοσιαλδημοκρατία. Πέραν του ότι, εμένα προσωπικά αυτές οι λύσεις δε με ικανοποιούν ντιπ, κοιτάζοντας λίγο την ιστορία, βλέπει κανείς πως αυτές οι λύσεις δούλεψαν προσωρινά (σώζοντας το καπιταλιστικό σύστημα επίσης προσωρινά) στη δεκαετία του ’30, του ’50 και του ’60, όταν το πλαίσιο ήταν πολύ πολύ διαφορετικό. Χωρίς κόλυβα όμως, κηδεία δεν κάνεις.

Προφανώς και είναι σημαντικό «να φύγουν» (ή μάλλον «να τους διώξει ο λαός»). Προφανώς και η συμμετοχή στις εκλογές ή ακόμα και στην κυβέρνηση είναι χρήσιμα πεδία και εργαλεία που οφείλει το κίνημα και η αριστερά να αξιοποιεί, αναλόγως των περιστάσεων. Το θέμα είναι πως τα πεδία δράσης ή τα εργαλεία που επιλέγει κανείς να χρησιμοποιήσει, αποβαίνουν χρήσιμα ή καταστροφικά αναλόγως της στοχοθεσίας αφενός και των τακτικών αφετέρου. Καμία συνταγή δεν είναι πασπαρτού. Αν ο στόχος είναι απλά «να φύγουν», αδιάφορο τι θα έρθει στη θέση τους ή εκτιμώντας πως, ό,τι κι αν έρθει στη θέση τους, θα είναι πάντως καλύτερο από αυτούς, τότε το προαναφερθέν συνθηματάκι -και κυρίως το περιεχόμενό του- μας κάνει. Πάντως, τα ιστορικά παραδείγματα μας δείχνουν πως η σοσιαλδημοκρατία στην κυβέρνηση μπορεί να έχει διάφορες εκβάσεις: από την επανάσταση, μέχρι και το ναζισμό. Η θρυαλλίδα είναι πάντα η κατάσταση που επικρατεί έξω από τα κοινοβούλια και τα κλειστά γραφεία, στους δρόμους και στους εργασιακούς χώρους. Να φύγουν, ναι. Και μετά τι;

====================
μη δεσμευτικά προτεινόμενα αναγνώσματα:

και να διαβάσετε αυτό: «Ο Χίτλερ στην εξουσία»