Καθόμαστε και κουβεντιάζουμε για τις διεθνείς εξελίξεις και όλα εκείνα που μας αφορούν λιγότερο ή περισσότερο. Γύρω από ένα τραπέζι με αλκοόλ και πατατάκια. Κάποιος προβάλλει την εικόνα στο μέλλον. Όταν όλα όσα εικάζουμε και πιθανολογούμε θα έχουν διαψευσθεί, επιβεβαιωθεί ή ξεπεραστεί. Κι εμείς θα θυμόμαστε ότι καθόμασταν και κουβεντιάζαμε με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι. Εκφράζοντας εκτιμήσεις, φόβους ή κι ελπίδες. Και πια θα ξέρουμε.

Οι ίδιοι είμαστε που άλλες στιγμές φωνάζουμε στους δρόμους και στα προαύλια για τα επίδικα ζητήματα και τους ιστορικούς ρόλους. Οι ίδιοι είμαστε που διαβάζουμε και ενημερωνόμαστε, εκτιμάμε, ψάχνουμε και παλεύουμε. Οι ίδιοι που απογοητευόμαστε κάπου κάπου, αλλά και πάλι εκτιμάμε, φωνάζουμε και μαθαίνουμε. Και από τα λάθη μας.

Κάποιος σκέφτεται πως όλα αυτά είναι σημαντικά. Αλλά όχι και τόσο. Πάντως όχι όσο το να ξυπνάς χαράματα από επιθυμία και νά’ναι αυτή δίπλα σου και να την αγγίζεις και όλα πια να είναι δυνατά. Κάποιος σκέφτεται πως βρήκε το λόγο για να ζει, να αγωνίζεται και να παλεύει, ακόμα κι αν πέφτει. Όταν θα ξυπνήσει πάλι χαράματα από επιθυμία, αυτή θα είναι και πάλι εκεί.

Κι ίσως το μόνο που έκανες λάθος, Βαλόντια, να ήταν το τέλος. Αλλά δεν έχει σημασία πια. Αφού έστω κι έτσι, ακόμα κάποιοι αγωνίζονται, παλεύουν κι επιθυμούν. Άκου, Βαλόντια, μπορεί και να είναι αργά, αλλά τον νίκησες το θάνατο.

=============
και αυτά: κλικ κλικ κλικ