Δεν μου αρέσουν οι ταινίες του Αγγελόπουλου, αλλά μπορώ να αγαπήσω αυτό το κείμενο. Καθώς μεγαλώνω, μαθαίνω να λέω πια αυτό που σκέφτομαι, χωρίς να με πολυνοίαζει αν και πώς θα με κρίνουν. Μου αρέσει λοιπόν ο Ταραντίνο, αλλά όχι ο Αγγελόπουλος. Μου αρέσουν ξερωγώ οι Franz Ferdinand, αλλά όχι οι Queen.

Καθώς μεγαλώνω, οι βεβαιότητές μου λιγοστεύουν, πια πρέπει να μετριούνται στα δάχτυλα άντε των δυο χεριών. Επίσης, αλλάζω και βλέπω πως αυτό σε κάποιους δεν αρέσει, κάποιοι δεν μου το συχωρούν, αλλά δεν πειράζει. Καλά νά’μαστε, που λένε, κι ας είμαστε μακριά, αν αυτό είναι πιο βολικό για όλους μας. Σκεφτόμουν να κάνω ένα πάρτυ, αλλά πολλοί που θέλω να έρθουν, δε θα έρθουν γιατί είναι μακριά. Ποιο το νόημα; Άσε, θα κοιμηθώ πάνω του, που λένε κι οι αγγλοσάξονες, και θα δω.

Σκεφτόμουν ακόμα να βάψω τα μαλλιά μου, αλλά τελικά μάλλον όχι. Λέω να λιγοστέψω γενικά τα ρετούς και τις παρεμβάσεις. Αν έμαθα κάτι καλά, τα τελευταία οχτώ χρόνια είναι πως όσο κι αν προσπαθείς να εξωραΐσεις το φαίνεσθαι, όσο κι αν διατυμπανίζεις τα πτυχία σου, τα τυπικά σου προσόντα, τις περγαμηνές και τα κατορθώματά σου, άλλο τόσο είναι φανερό αυτό που πραγματικά είσαι. Φωνάζει τόσο δυνατά αυτό που είσαι, που δε με αφήνει να ακούσω αυτό που λες ότι είσαι -αυτό μου το έμαθε ο κολλητός μου ο Π. και είναι ένα από τα πολλά πράγματα, για τα οποία του είμαι ευγνώμων.

Οχτώ χρόνια -τόσος είναι περίπου ο καιρός που υπάρχει αυτό το ταπεινό μαγαζί, στο οποίο φιλοξενείσαι τώρα. Είναι απλά ασύλληπτο το πόσα λάθη έχω κάνει μέσα σε αυτά τα οχτώ χρόνια -κι υπάρχουν και μάρτυρες για όλα αυτά τα λάθη, αν και ο πιο αμείλικτος κριτής είναι αυτή η φωνούλα που στέκεται λίγο πιο πάνω από το δεξί μου αυτί και δε σταματά ποτέ να μου τα υπενθυμίζει. Λέω λοιπόν να τη φιμώσω.
Επίσης ασύλληπτο είναι το πόσο πολλά πράγματα έμαθα μέσα σε αυτά τα οχτώ χρόνια. Που λες, κάποτε ήμουν τζάνκι με τη γνώση. Μετά ανακάλυψα ότι όσες ζωές και να ζήσεις, δεν αρκούν για να μάθεις τα πάντα, οπότε χαλάρωσα και συμφιλιώθηκα με την ιδέα πως μάλλον δεν γίνω παντογνώστης, θα είναι πάντα πολλά τα βιβλία, οι ταινίες και οι μουσικές που δεν θα γνωρίζω ή δεν θα καταλαβαίνω, αλλά πως είναι οκ κι αυτό. Κι επίσης, προτίμησα να ασχολούμαι με πράγματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή, όπως ξερωγώ, στα πόσα ποτήρια τζιν με πιάνουν τα κλάματα και πρέπει να με μαζέψουν οι φίλοι από το πάτωμα. Ή με τα χρώματα που γεμίζει ο ουρανός την ώρα της ανατολής δίπλα στη θάλασσα. Κάτι τέτοια για τα οποία θα με πεις επιπόλαιη, και θα σου πω πως ναι, είμαι.

Συμφιλιώθηκα. Με πολλά πράγματα. Ασύλληπτος και αυτός ο αριθμός. Και μετά έγινε μια χιονοστοιβάδα και δεν προλάβαινα να θυμώνω, να λυπάμαι και να αποδέχομαι. Και να συμφιλιώνομαι. Και κάποια φάση έβγαλα error 404 – brains not found κι είπα να πατήσω λίγο φρένο και τότε έγιναν όλα. Τα σπουδαία. Τα μαγικά. Τα απροσδόκητα.

Circular Couple ~ queennight

Circular Couple ~ queennight

Μού’χουν πει πως είναι αξιοπρόσεχτο πόσο εύκολα ενθουσιάζομαι με απλά πράγματα ή με ασήμαντα πράγματα. Ισχύει. Αναρωτιόμουν αν αυτό είναι καλό ή κακό. Πλέον έπαψα να αναρωτιέμαι, απλά είναι έτσι και καλύτερα να μην κάνω πολλές ερωτήσεις, γιατί χάνω χρόνο.
Και μ’έχουν πει και συναισθηματική. Και ναι είμαι. Και ψάχνω να βρω για ποιο σκοτεινό λόγο αυτό είναι κακό -αλλά, ξες κάτι; Δε μου αρέσει καθόλου να εφαρμόζω αυτό που μας μαθαίνουν από παιδιά, πως πρέπει να είμαστε δυνατοί και να αντέχουμε και να μη δείχνουμε τι νιώθουμε κι όλες αυτές τις ανοησίες που κάνουν τους ανθρώπους ανάπηρους. Που λες, με πιάνουν τα κλάματα. Και τα ακατάσχετα γέλια. Και ενθουσιάζομαι. Και θυμώνω. Και μετά μου περνάει. Όλα μου περνάνε.
Γιατί, τελικά, όλα περνάνε. Κι είναι κι αυτό οκ.

Πριν από λίγες ώρες, ή ίσως μέρες, δεν έχει σημασία, είδα κάποιον από μακριά, κάποιον που γνώριζα πολύ καλά και πλέον δεν μιλάμε και είναι σωστό που δε μιλάμε γιατί κανένας από τους δυο μας δε θέλει πια να βλέπει τον άλλο, οπότε γιατί να υποκρινόμαστε ότι «χάρηκα που σε είδα, να περνάς καλά», αφού στην πραγματικότητα δεν χάρηκα που σε είδα και σταρχίδιαμου αν περνάς καλά. Οπότε ήταν πολύ οκ που εγώ τον είδα, αυτός δε με είδε κι ούτε γάτα ούτε ζημιά, κι είναι πολύ γαμώ σου λέω, να συμβαίνουν κάτι τέτοια και να πλημμυρίζεις ικανοποίηση που δε χρειάζεται να υποκρίνεσαι.
Κι είναι πολλοί αυτοί που δε με νοιάζει και δεν τους νοιάζει -κι έχουμε πετάξει τον καθωσπρεπισμό και την οίηση και είμαστε όλοι μας πολύ καλύτερα από πριν.

Ναι, λιγοστεύουν οι βεβαιότητες, δεν είμαι σίγουρη πια για πολλά πράγματα, τα οποία αποτελούσαν απόλυτες αλήθειες στο παρελθόν (αλλά καμία σχέση με πραγματικότητες δεν είχαν). Μέσα όμως σε αυτές τις λιγοστές βεβαιότητες, είναι και μια λίγο παράξενη: δε ξέρω πόσα «κεριά» μου μένουν ακόμα, ξέρω πως είναι πολλά (ή έστω αρκετά) για να προλάβω να κάνω εκείνα που πραγματικά έχουν αξία να γίνουν -και λίγα για να σπαταληθούν σε κείνα που δεν έχουν αξία. Έτσι, απλά και συνοπτικά, αποφάσισα πια να αντιμετωπίζω τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, που άλλους τους οδήγησαν στη φιλοσοφία. Αλλά δεν είμαι φιλόσοφος, ούτε επιστήμονας, ούτε ειδήμων. Και είναι πολύ γαμώ που δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά, ξες κάτι; Ποτέ δεν το θέλησα🙂

Ξέρω τι σκέφτεσαι -ή μάλλον δεν ξέρω, το εικάζω, ή ίσως δεν το εικάζω καν, μάλλον απλά το σκέφτομαι εγώ κι υποθέτω πως το σκέφτεσαι κι εσύ. Πως γίνεται χαμός στον κόσμο, συμβαίνουν τόσες τραγωδίες, κι εγώ ασχολούμαι με ενδοσκόπηση και υπαρξιακά. Χμ, ναι. Αλλά, μωρέ, είναι που δεν έχω να πω τίποτα για όλα αυτά. Τα λένε άλλοι τόσο καλά. Κάνε μερικά κλικ και θα βρεις ένα σωρό ουμπερ αναλύσεις, απόψεις και συναισθηματικά ξεσπάσματα για όλες τις τραγωδίες του κόσμου. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα σε όλα αυτά. ‘nough said, που λένε. Κάνω απλά ό,τι μπορώ. Λέω πως είναι αρκετό αυτό. Ίσως και όχι. Το παλεύω πάντως -κι έπαψα πια να λέω την παλεύω και είναι επίσης γαμώ.

Kι είναι ακόμα και κάτι ορόσημα αυτές τις μέρες που προκαλούν χιονοστοιβάδα συλλογισμών, αλλά ας είναι, σημασία έχει πως είναι λίγο σα να περπατάω μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος.
Η φάση είναι περίοδος χρώματος μπλε της νύχτας, όπως το χρώμα που’χει ο ουρανός σε κείνο τον καταπληκτικό πίνακα του Βαν Γκογκ που έχει το όνομα μιας γαλλικής τοποθεσίας (πόλη; ποτάμι;) που όλο ξεχνάω ποια ειναι.

Όχι άλλες κανονικότητες, γκώσαμε πλέον. Είναι τόσο μη κανονικά όλα αυτά που ζούμε, όλα αυτά που μας συμβαίνουν, που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας, που μόνο για συλλογικό τρανς μπορεί να πρόκειται, αν κάνουμε πως ζούμε σαν να ήταν όλα όπως πριν. Τα μη κανονικά πάντως είναι μάλλον εκείνα που μας πάνε στα καλύτερα.