Και διαβάζεις την κατάλληλη στιγμή κάτι και αναποδογυρίζονται όλα. Όλες οι σκέψεις που έκανες τόσες μέρες, οι βαθυστόχαστες αναλύσεις, οι στρατηγικές, οι τακτικές, τα εξώφυλλα των φυλλάδων, οι δηλώσεις των επισήμων, οι ακριβοπουλημένες πένες, ο δημόσιος λόγος, τα δημόσια πρόσωπα, τα βρόμικα πολιτικά παιχνίδια για τα γαμημένα τα φράγκα, τα λευκά πουκάμισα με τα «όχι στη βία» (από όπου κι αν προέρχεται;), οι σφιχτοδεμένες γραβάτες με τα βλοσυρά πρόσωπα, τα μαύρα μπλουζάκια με το μίσος σε σχήμα λευκό γωνιώδες, οι εσωτερικοί καβγάδες για το ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον αντιφασισμό, η κριτική, η χολή που στάζουν ακόμα κι αυτοί που δεν το περίμενες.Αλλά ακόμα κι οι αντιδράσεις, οι χιλιάδες κόσμου στο δρόμο, τα no pasaran και τα έρχονται κρεμάλες -αναποδογυρίζονται κι αυτά.

Τα γαμημένα τα φράγκα. Που προσφέρουν ασφάλεια κι εφησυχασμό. Που εξασφαλίζουν. Που για κάποιους αβγαταίνουν με γεωμετρική πρόοδο και για άλλους είναι πιο μακρινά κι απ’το φεγγάρι. Που όπου χωθούν φέρνουν γκρίνια. Που γίνονται βόμβες, δακρυγόνα, ληγμένα τρόφιμα, μεγαλόσταυροι, «ανάπτυξη», αυτοσκοπός -και τελικά φρίκη.
Που καταστρέφουν.

Που γίνονται τελικά στιλέτο. Που φέρνουν κοινωνική αναταραχή. Που φέρνουν διχόνοια εκεί που δεν πρέπει και συμφωνία εκεί που δεν πρέπει. Που τυλίγουν συμφέροντα. Που θωπεύουν καρέκλες. Που καμουφλάρουν τη βάση της κοινωνίας.  Που ορίζουν τάξεις, επιθυμίες, όνειρα, δημιουργία, ταλέντα. Που στοιχειώνουν τον κόσμο.

Και διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις και αποσταθεροποιείσαι και σκέφτεσαι μονάχα πως καμιά δύναμη στον κόσμο δεν θα φέρει πίσω την καρδιά που σταμάτησε να χτυπά. Γιατί καταλαβαίνεις με πόνο πως ούτε ο έρωτας δεν μπορεί να νικήσει τα φράγκα που έγιναν στιλέτο. Και νιώθεις τελικά κι εσύ μίσος.

Γιατί τελικά της τον πήραν.