maspitantinathina

κλικ στην εικόνα για περισσότερα (και εδώ)

Πρώτα με πιάνει απελπισία και μετά θυμώνω κι εξοργίζομαι. Ανάποδο πένθος και χωρίς άρνηση, γιατί πώς να την αρνηθείς την προφανή καταστροφή που έρχεται και στρογγυλοκάθεται μπροστά σου χωρίς καμία συστολή; Γέμισε η Αθήνα ανθρώπινα ράκη και μικρές ανείπωτες οδύνες. Στην Αιόλου και στην Αθηνάς, όσο κι αν έχεις χωθεί βαθειά μέσα στη φούσκα σου, είναι αδύνατο αυτή να μην σπάσει. Καλώς βέβαια σπάει, για να θυμάσαι πού και πού, να συνειδητοποιείς ξανά μάλλον, πως η καταστροφή στην οποία αναφέρεσαι συχνά και την περιγράφεις με γλαφυρές εκφράσεις, είναι απτή και υλική, έχει πρόσωπο, μάτια και φωνή και σχήμα.

Είναι πάντως απελπιστικό και πονάει, να βλέπεις τις γνώριμες γωνιές που μεγάλωσες και σου θυμίζουν όμορφα ή άσχημα πράγματα, πάντως αυτά που οπωσδήποτε έζησες κάποια στιγμή και ήταν σημαντικά και σε καθόρισαν, να τις βλέπεις αυτές τις γωνιές και να τις αναγωρίζεις μόνο από τα μπλε ταμπελάκια με τα ονόματα των οδών. Να βλέπεις ολοκάθαρα πώς την κατάντησαν αυτή την πόλη, που μοιάζει πια τόσο ξένη. Κι αρκεί να στριψεις σε ένα δρόμο για να πεις πως ναι, αυτή είναι η πόλη μου, αυτή που τόσο καλά ξέρω και που έχω αγαπήσει, που είναι φίλη και ξέρει τα μυστικά μου και τα φυλάει καλά να μην ξεφτίσουν. Και δυο στενά παρακάτω είναι πάλι αυτή η ξένη, η πρεζού, η πόρνη, η ρακοσυλλέκτρια, η γεμάτη μίσος και κακία, μια άγνωστη χαλασμένη από την εξάρτηση και τη φθορά. Και σπάει λοιπόν η φούσκα, ξεχύνεται πύον και βρομιά, και πάνω από όλα αντιφάσεις εσωτερικές.

Κι επαναλαμβάνω σα μάντρα πως εγώ την αγαπάω την Αθήνα, πως είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου, γιατί είναι, γιατί εκείνο που αγαπάμε είναι πάντα όμορφο. Γιατί μια πόλη δεν είναι μόνο τα κτήρια και οι δρόμοι και τα δέντρα, είναι πάνω από όλα οι άνθρωποι, οι εικόνες και τα βιώματα. Αλλά και πέρα από αυτά, ακόμα και τα ντουβάρια ή τα παρτέρια -στην Αθήνα είναι αλλιώς. Μυρίζουν πατρίδα, μυρίζουν παιδική ηλικία, εφηβεία και γέλια νεανικά, θυμίζουν ματωμένο ύφασμα κι ανοιγμένα κεφάλια στα Χαφτεία, και λες, καθώς θυμάσαι ανθρώπους και στιγμές πως θα σκάσεις από την τόση ένταση του συναισθήματος και του νοιαξίματος.

Δε θα βαρεθώ ποτέ να υποστηρίζω πως η Αθήνα είναι όμορφη, όχι μόνο γιατί το πιστεύω βαθειά, αλλά κυρίως γιατί τη νιώθω δικιά μου κι μόνο με όπλο αυτή την κτητική αγάπη μπορούμε να την ξαναπάρουμε πίσω, μόνο αν την αγαπάμε θα την ξαναφτιάξουμε. Ακόμα κι αν μέσα μας διαμορφώνεται κάτι σαν μίσος, μιλώντας με τους ανθρώπους της κι ακούγοντάς τους να εξιστορούν άχρωμα μικρές καθημερινές τραγωδίες, μίσος για εκείνους που βλέπουν μόνο νούμερα, ισολογισμούς και μπάτζετ, που βαφτίζουν μεταρρύθμιση την καταστροφή, εξυγίανση τη γενοκτονία και αναχρονισμό τη ζωή -ακόμα κι αυτό ισοσταθμίζεται, λέω, από την αγάπη για την πόλη και τους ανθρώπους της.

Και μπορώ να σου πω, με κάθε βεβαιότοτητα πως το πρόσωπο του τέρατος που το’παν «αντιμετώπιση της κρίσης» και «αποπληρωμή του χρέους» και ό,τι άλλο σκαρφίστηκαν για να εξωραϊσουν λεκτικά την καταστροφή που σπέρνουν συνειδητά, αναδιαμορφώνοντας τη γλώσσα και την πραγματικότητα, το πρόσωπο αυτού του τέρατος, πουθενά δεν σκιαγραφείται με μεγαλεύτερη ευκρίνεια και αναλγυσία από όσο στους δρόμους του ιστορικού αθηναϊκού κέντρου.

Μας πήραν την Αθήνα λοιπόν, για μια ακόμα φορά. Και πια δεν έχουμε την αφέλεια να λέμε «μονάχα για ένα μήνα». Και πια δεν χωράει να πούμε πως θα την πάρουμε πίσω. Απλά να βάλουμε στο κεφάλι μας καλά, πως είναι δικιά μας και πως θα την κάνουμε καλύτερη.