Ετικέτες

,

Κι έλεγα που λες πως θα κάτσω να γράψω ένα πολιτικό κείμενο, γιατί κουράστηκα να ακούω την κάθε ανοησία του κάθε «απόλυτου-κενού-ανάμεσα στα-αυτιά» σε αυτή τη χώρα. Εδώ που πρέπει πλέον να εξηγείς τα αυτονόητα, κι ακόμα και τότε αναρωτιέσαι μήπως κι έχεις διαβεί τη λεπτή γραμμή που σε χωρίζει από τον παραλογισμό: εσύ ή αυτοί τρελάθηκαν;

Και μετά πέφτω πάνω σε αυτό:

1015125_585400051480656_1366355344_o

ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ, ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ.
Παπαγάλος: Ως πότε παπαγάλοι θα ζούμε στα κλουβιά; Βάλτε φωνή μεγάλη, να δούμε λευτεριά!
Πιπινέζα: Σουτ, Παπαγάλε! Όπου ναυαγεί ο κοινοβουλευτισμός, κηρύσσεται δικτατορία!

Ο Μάνος Χατζιδάκις για τη Λιλιπούπολη:

-Η ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ υπήρξε γέννημα μιας φιλελεύθερης και πειραματικής ραδιοφωνίας από τη μια, του Τρίτου Προγράμματος – κι από την άλλη, μιας ομάδας νέων ανθρώπων με πολύ ταλέντο που συγκεντρώθηκαν στο Τρίτο και δούλεψαν ελεύθερα με κέφι με αξιοπρέπεια κι αυτοσεβασμό.
Αυτό βέβαια δεν στάθηκε εμπόδιο στο να εξοργιστεί η αντιδραστική παραδημοσιογραφία του ελληνικού Τύπου που χαρακτήρισε τη ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ σαν …κομμουνιστική. Ίσως γιατί πρώτη φορά κάποιοι μιλούσαν στα παιδιά υ π ε ύ θ υ ν α με καθαρή ποιητική γλώσσα θίγοντας θέματα που βασανίζουν και πονάν τον τόπο, κι όχι σαν εκπαιδευτικοί ή γονείς ανόητοι που συμπεριφέρονται στα παιδιά, λες κι αποτείνονται σε υποανάπτυκτους και ατελείς οργανισμούς με θέματα ανώδυνα και γλώσσα απονεκρωμένη και συμβατική.

Κι άλλο τίποτα δεν εχω να σου πω. Ή μάλλον, έχω πολλά. Αλλά θα σ’τα πω σε άλλο ποστ, εδώ μιλάει ο Χατζηδάκις. 

[πηγή]