Ετικέτες

Ένα λευκό χαρτί. Αν ήμουν παιδί, θα έπαιρνα μαρκαδόρους και θα ζωγράφιζα ένα σπίτι με κήπο πάνω σε ένα λόφο και με θέα στη θάλασσα. Αν ήμουν ερωτευμένη, θα έγραφα χίλιες φορές το όνομα του αγαπημένου μου. Αν ήμουν μουσικός θα χάραζα πέντε γραμμές κι ένα κλειδί του σολ και θα σου σκάρωνα μια μελωδία. Αν ήμουν αρχιτέκτονας, θα έφτιαχνα μια κάτοψη.

Δεν είμαι όμως τίποτα από όλα αυτά. Κι έλαβα οδηγίες να σου να γράψω εφτακόσιες λέξεις για την ομορφιά. Γράφω πάντα αυτόματα και χωρίς θέμα, κι όσο για να περιοριστώ σε αριθμούς και μάλιστα αριθμούς λέξεων -λέω να τετραγωνίσω τον κύκλο καλύτερα, πιο εύκολο. Και δεν είμαι ούτε συγγραφέας, ούτε ποιητής, ούτε στιχάκι. Είμαι απλά ένας άνθρωπος που περπατά μέσα στους δρόμους μιας γκρίζας πόλης, δρασκελώντας ξαπλωμένες ζωές στα πεζοδρόμια, περνώντας πλάι από μαγαζιά στολισμένα με λαμπιόνια και γιρλάντες, αποστρέφοντας το βλέμμα από τοιχοκολλημένες διαφημίσεις ανταλλάξιμης ομορφιάς, ευτυχίας και εκπλήρωσης, κοιτώντας φάτσες σκυθρωπές, που περπατούν κι αυτές και πάντα φτάνουν στα ίδια αδιέξοδα, παράλληλα με μένα, αλλά όχι μαζί. Απέναντι μάλλον και όχι δίπλα. Όλοι κάπου πάνε, όλοι κάπου θέλουν να φτάσουν, αλλά κανείς δεν ξέρει πού και έχουν όλοι βγει στους ίδιους αυτούς δρόμους χωρίς χάρτη.
Κι όπως παρατηρώ αυτό το αλλοπρόσαλο γαϊτανάκι του αποπροσανατολισμού και της αγκύλωσης, σκαλίζω την επιφάνεια, και βρίσκω την ατόφια δυστυχία και το χάος. Κάτω από κουβέρτες στρωμένες σε δρόμους γκρίζους και παγωμένους, μέσα σε μπαρ κι εστιατόρια γεμάτα πλαστικοποιημένα μενού, σερβιτόρους και πελάτες. Τα παγωμένα χαμόγελά τους και τα άδεια μάτια της υπαλληλοσύνης.
Δε ξέρω να σου πω για ομορφιά, ζω σε έναν άσχημο κόσμο. Ά-σχημο, χωρίς σχήμα. Ά-μορφο, χωρίς μορφή. Προκάτ και προβλέψιμο και επαναλαμβανόμενο. Και μάλλον το ωραίο είναι το αντίθετο από τους γκρίζους δρόμους που περπατάμε, από τα ψεύτικα λαμπιόνια και τις φτηνιάρικες γιρλάντες, από τις ψεύτρες διαφημίσεις και τα πλαστικά φαγητά.
Και μάλλον όλοι αυτοί οι άνθρωποι που άσκοπα περπατάνε, δρασκελώντας τους ζωνταντούς νεκρούς, τους απελπισμένους ανθρώπους και τα χαμένα παιδιά, ψάχνουν αυτό. Ψάχνουμε το σχήμα, τη μορφή. Ψάχνουμε δρόμους τεθλασμένους,, το φως της οβάλ φλόγας ενός κεριού, το ζεστό ψωμί.

Νιώθουμε, αντιλαμβανόμαστε και ορίζουμε εξ αντανακλάσεως, ονοματίζοντας το αντίθετο. Από τη μια η ομοιομορφία των στολών, από την άλλη η πολυχρωμία ενός πανό. Η προβλέψιμη εικόνα της τηλεόρασης απέναντι στο αυθόρμητο παιδικό γέλιο. Η τυποποιημένη χριστουγεννιάτικη γιρλάντα απέναντι στα κουλούρια που φτιάχνει η μάνα μας. Ο νεκρός ανούσιος λόγος και το ζωντανό τραγούδι. Τα έγγραφα γεμάτα άψυχους αριθμούς και η ψυχές αυτών που αγωνίζονται.

Με ρωτάς: ομορφιά; Απαντώ διαισθητικά, αυθόρμητα σου αραδιάζω χύμα λέξεις: η θάλασσα όταν φυσάει, τα χρώματα στο καλειδόσκοπιο, η ζωή που ανασαίνει, η αγάπη που νιώθουμε, το τελευταίο τσιγάρο πριν κοιμηθώ, ο ζεστός καφές το πρωί, το χαμόγελό σου, τα μάτια μας που λάμπουν όταν δημιουργούμε, οι ιδέες σου που πάντα με ενθουσιάζουν, μια σημαία κομμένη σε σχήμα μισοφέγγαρου, ένας τοίχος βαμμένος πορτοκαλί ή ροζ, οι πόρτες της φυλακής που σπάμε, ένα σύνθημα που φωνάζουμε όλοι μαζί μέσα σε ένα κλειστό γήπεδο, τα τραγούδια του Αγγελάκα, το σχολικό μου ημερολόγιο, οι πρώτες μας κασέτες, οι φωνές μας που σμίγουν στο δρόμο και στις συναυλίες.

Κι ακόμα: ανακάλυψα στην πόλη μου ένα τόσο δα στενάκι, στολισμένο με γκράφιτι. Σε μια εσοχή του τοίχου, ένα ζευγάρι που αγαπιέται. Αυτό μονάχα είναι η ομορφιά κι αυτό μονάχα είναι η σημαία μας απέναντι στο θάνατο που σκορπίζουν απλόχερα.

Δεν ξέρω να σου πω για την ομορφιά. Ζω σε έναν ά-σχημο κόσμο. Ξέρω μονάχα να σου πω αυτό που με ρωτάς, είναι η μοναδική απάντηση.

Κι ήρθε ο καιρός να πάψουμε να ετεροκαθοριζόμαστε. Ήρθε ο καιρός να πάψουμε να ορίζουμε εκ του αντιθέτου. Ο καιρός να αποκτήσουμε σχήμα και μορφή, να ορίσουμε εμείς τους δρόμους που θα βαδίσουμε πλάι-πλάι, “ήρεμα και απλά”, να πάψουμε να ψάχνουμε, αλλά να αποφασίσουμε να επιλέγουμε.

Θες να σου πω για ομορφιά. Σου λέω να’ρθεις κι εσύ μαζί μου, να πιαστούμε από το χέρι. Να επιλέξουμε να φτιάξουμε εμείς την ομορφιά. Να δώσουμε μορφή στην ομορφιά που θέλουμε να ζούμε.

Η συνεισφορά μου στο μπαχάρ* 4