Ετικέτες

the dying of the light

Και να λοιπόν πώς είναι ο πάτος. Η στιγμή που απλά κοιτάς το κενό και βλέπεις όχι άδειο, αλλά μόνο λάθη. Τρομαγμένος, μικρός, τιποτένιος. Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα: τοίχος και τείχη. Μια σειρά από αλλεπάλληλες καταστροφές. Νόμιζα πως ήξερα πώς είναι, αλλά δεν. Τώρα μάλλον ξέρω με τι μοιάζει ο δρόμος ο ματωμένος, η αποκλειστικότητα της προοπτικής της βουτιάς στο κενό. Η θλίψη, η απόγνωση, η απώλεια. Η συνειδητοποίηση πως όλο αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος, αποτελούμενο από μόρια λαθών, μέσα σε ένα λάθος πλαίσιο.

Και τώρα ξέρω πως κανείς δεν είναι καλά. Είμαστε όλοι μας βουτηγμένοι σε μια συλλογική λάσπη, αλλά η ατομική λάσπη του καθενός φαντάζει τρισχειρότερη. η λάσπη της φρίκης της προσωπικής καθημερινότητας ανακατεμένη με τη λάσπη των άλλων. Λασπωμένα, καμένα λάθη, βουλιάζουμε μαζί τους στο τέλμα, χανόμαστε σε μαύρες τρύπες, θες να μου πεις πως η δικιά σου είναι πιο σκοτεινή, πιο μαύρη, πιο βαθειά;

Το δικό μου δεν-ειμαι-καλά είναι το χειρότερο από όλα γιατί το ζω εγώ και πες με εγωίστρια, δε με νοιάζει, στο κάτω κάτω, μην ασχοληθείς καν. Κι όταν θα γίνω χώμα και νερό, πάλι να μην ασχοληθείς, εξάλλου το’ξερα ποιος είναι ο προορισμός. Θα σου πω ένα πολύ ωραίο άντε και γαμήσου και θα ξαναχωθώ στο χάος μου, που μόνο αυτό ξέρω πώς λειτουργεί, νιώθω τελικά βολικά εκεί μέσα και μην πλησιάσεις, έχει ηλεκτροφόρα σύρματα γύρω και θα καείς. Μπορεί και νά’ναι αυτή η λύση μας.

Adieu.

 

H εικόνα είναι κλεμμένη από τον @zero_iv, που τον ευχαριστώ ολόψυχα.