IMG_20130223_195908 IMG_20130223_195925

Τις προάλλες μέσα σε ένα λαστ μίνιτ αεροπλάνο έγραφα αυτά εδώ από πάνω. Και σήμερα διαβάζω αυτό και σκέφτομαι, δε μπορεί τόση σύμπτωση (καλά εγώ μετά που έγραψα αυτό, διάβαζα Γκράμσι, αλλά και τι να λέει;).

Το πρώτο πράμα που θα έκανα αν είχα μαγικές δυνάμεις, το μαγικό ραβδάκι κάπως, θα ήταν να έβαζα φωτιά «σ’ό,τι μας καίει, σ’ότι μας τρώει την ψυχή», σε όλους εκείνους τους μικρούς και μεγάλους φόβους που ροκανίζουν σαν μικρά καταρραμένα τρωκτικά τις ομορφότερες στιγμές μας. Αν αυτό γινόταν, τότε όλα θα γίνονταν, όλα θα ήταν εφικτά.

Θυμάμαι τις στιγμές στη ζωή μου που ένιωσα πως έχω αστείρευτη δύναμη και πως μπορώ να κάνω τα πάντα. Τις μετράω, δεν είναι και λίγες, καλή μπάζα. Και τότε, τις δεδομένες στιγμές, μάλλον τα έκανα και νιώθω πολύ οκ μ’αυτό και δεν μετανιώνω ούτε για μια στιγμή, ούτε καν για όταν χτύπησα τοίχο κι αδιέξοδο. Μαθαίνοντας τη ζωή. Αλλιώς δε δουλεύει και μένεις τελείως απαίδευτος, όσο κι αν παιδεύσαι.

Θυμάμαι τις στιγμές που εξαιτίας των προηγούμενων, κούνησα το δάχτυλο δασκαλίστικα. Λάθος. Παίζει να είναι το μόνο που με χαλάει. Α, όχι, με χαλάνε κι εκείνες οι άλλες στιγμές που επιδοθήκαμε σε διαγωνισμό ισχυρογνωμοσύνης και ξεροκεφαλιάς, για να βγούμε όλοι δεύτεροι τελικά. Θυμάμαι και τα «τέλη», τότε που βάζεις τις τελείες, γιατί πλέον έχεις καταφέρει το τέλειο και δεν έχεις κάτι άλλο να προσθέσεις.

Επειδή όμως τελικά αυτό που μένει είναι η επίγευση και το μέλλον που έχουμε να χτίσουμε, και μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν, συνεχίζοντας να παραθέτω κλισέ, σκέφτομαι πως, πραγματικά, τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

Live and let live and let go.