Με λένε Λένια και είμαι άσχημη. Επίσης περνάω πένθος κι αποφάσισα να πάψω να είμαι καλή κι ευγενική με όλους. Ξεκίνησε από όταν γεννήθηκα. Από κείνη την πρώτη ανάσα, ήμουν πάντα ευγενική και καλή με όλους. Χαμογελαστή και πρόθυμη. Αλλά άσχημη.

Μεγάλωσα με καλούς τρόπους, με καθώς πρέπει και με κανόνες. Πάντα όλα σωστά και καλώς καμωμένα. Κι όλο μπράβο και επιδοκιμασίες κι επιτυχίες. Εκτός από μία φορά, τότε που ήμουν μικρή, κοντή και με δυο απαίσια κοτσίδια κι έσπασα ένα μπιμπελό. Ίσως να ήταν η μοναδική φορά που έκανα λάθος. Α, και μια ακόμα που πήγα αδιάβαστη στην Άλγεβρα και πήρα ένα τεσσάρι. Αλλά δεν έφταιγα φυσικά εγώ. Έφταιγε εκείνος ο συμμαθητής μου που μου άρεσε και μου είχε πάρει τα μυαλά. Αλλά εγώ ήμουν άσχημη.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, κάθε που συνέβαινε κάτι λάθος, κάθε που δεν έφτανα στο επιθυμητό, κάθε που έριχνα τον πήχυ πηδώντας τα εμπόδια, το σπασμένο μπιμπελό και το τεσσάρι στην Άλγεβρα επανέρχονταν σαν Ερινύες και με στοίχειωναν και με έκαναν ακόμα πιο άσχημη.

Πέρασε καιρός συμβατικός, βροχερός και μουντός, με ελάχιστες στιγμές θαλπωρής και καθόλου τρυφερότητα. Όταν είσαι άσχημη, δεν μπορείς να δώσεις τρυφερότητα. Όταν είσαι άσχημη, ακόμα κι αν σου δίνουν τρυφερότητα, την αρνείσαι, πας αλλού, εκεί που όλα είναι σκληρά και παγωμένα. Κάποια στιγμή γνώρισα έναν τύπο. Ερχόταν από κάπου αλλού και πήγαινε κάπου αλλού κι έκανε μια στάση στη ζωή μου. Για άλλη μια φορά, ήμουν καλή κι ευγενική. Αυτός ήταν ψιλορεμάλι, αλλά είχε ωραία βιτρίνα, φαντεζί. Εγώ πίστεψα τη βιτρίνα, είναι που θαμπώνουν τα φωτάκια και αskούν έλξη οι κορδελίτσες. Ήμουν καλή κι ευγενική. Αλλά ήμουν άσχημη.

Ο τύπος έφυγε για το αλλού για το οποίο είχε έτσι κι αλλιώς ξεκινήσει, χωρίς να ξέρει πού ακριβώς είναι. Κι εγώ αποφάσισα να πάψω να είμαι καλή κι ευγενική. Να γίνω λίγο πιο πραγματική. Να γίνω κάπως όμορφη.

credits to @NERA53