Μακάρι να σταμάταγα να ερωτεύομαι…

Προχτες το βράδυ ξενύχτησα για να ξαναδιαβάσω το «Τρία κλικ αριστερά«. Προχτες το ξαναδιάβασα δυο φορές που λες. Δεν είναι πως είμαι καταθλιπτική, είναι που αυτή η ποίηση, μέσα στην κατάθλιψη και το τίγκα τριπτιζόλ, έχει μια ομορφιά και μια εξεγερσιακή αύρα που καθηλώνουν. Μερικές αυτοκτονίες είναι σαν γροθιές. Η αυτοκαταστροφικότητα μερικών ανθρώπων είναι χρωματισμένη με μια εκδικητική μανία, ατελέσφορη μεν για τη μεγάλη εικόνα, αλλά συνάμα και λυτρωτική.

Μερικοί από μας έχουν στο μυαλό τους μια διαστροφή που πάει ενάντια στη φύση και τα ένστικτα. Είναι αυτή η αυτοκαταστροφική μανία, το μέσο για να τραβήξουν την προσοχή στο πρόβλημα.
Άλλοι πάλι έχουν στον καθρέφτη τους μια σκακιέρα. Στο σκάκι όλη η δράση εξελίσσεται μέσα σε περιορισμένο συγκεκριμένο εμβαδόν, χωρισμένο σε μικρόυς αυστηρά καθορισμένους χώρους. Οι κινήσεις είναι δεδομένες και δεν ξεφεύγουν ποτέ από τα πλαίσια -και ο έλεγχος απόλυτος. Έλεγχος. Εξουσία. Δηλαδή ανελευθερία.

Στο σκάκι κάθε στρατός έχει ένα χρώμα, ίδιο για όλους. Ακόμα κι αν είναι το πιόνι που θα κάνει το ματ, θα έχει διασχίσει μονάχα ένα τετράγωνο. Τι να γινόταν άραγε, αν ξαφνικά οι πύργοι αποφάσιζαν να κινηθούν διαγώνια; Αν οι αξιωματικοί κινούνταν μόνο ευθεία; Αν ο Βασιλιάς μπορούσε να διασχίζει περισσότερα από ένα τετράγωνα ανά κίνηση; Κι αν τα πιόνια αποφάσιζαν να κινηθούν προς όλες τις κατευθύνεις σε όσα τετράγωνα επέλεγαν;

Κι ακόμα, τι θα γινόταν, αν όλοι οι χαρακτήρες του θεάτρου του σκακιού εγκατέλειπαν τη σκακιέρα, κι άρχιζαν να κινούνται πάνω στο τραπέζι, δίπλα στη φρουτιέρα, γύρω από το τασάκι, πάνω στο πακέτο με τα τσιγάρα, μέσα στο ποτήρι με τη βότκα; Με συντονισμό, ή ακόμα και χωρίς, να βρισκόταν ξαφνικά ένας πύργος στο μαξιλάρι, ένας αξιωματικός στην εταζέρα του μπάνιου, ένα αλογάκι μέσα στο φούρνο;

Μπορεί τελικά, μετά την περιπλάνηση, να επέλεγαν να επιστρέψουν στην ασφάλεια της σκακιέρας. Του περιορισμένου εδάφους, των καθορισμένων τετραγώνων και των προγραμματισμένων κινήσεων. Ή μπορεί και να επέστρεφαν με μπογιές και πινέλα και να έβαφαν τα τετράγωνα σε διαφορετικά χρώματα, να τα καταργούσαν ή να τα έκαναν τρίγωνα ας πούμε ή ρόμβους. Να εφάρμοζαν την παραευκλείδια γεωμετρία στη σκακιέρα, αυτή την ουσιώδη εκδοχή της ευκλείδιας. Αυξάνοντας το βαθμό εντροπίας στο σκακιστικό σύμπαν, τα πιόνια θα είχαν κατακτήσει την ουσία της ύπαρξης: την επιλογή. Την ελευθερία.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που κοιτάνε στον καθρέφτη και βλέπουν τον απόλυτο έλεγχο της σκακιέρας. Τα όρια, τα προκαθορισμένα σχήματα, τα σύνορα των τετραγώνων. Η προοπτική του καθρέφτη δεν είναι καν ορατή. Κι η πνιγηρή σκακιέρα, ο απόλυτος έλεγχος, η ασφυκτική εξουσία, κάνουν την αυτοκτονία να φαντάζει πράξη εξεγερσιακή, σα νά’ταν η άποκλειστική επιλογή να σπάσει ο καθρέφτης και να εξαφανιστεί η σκακιέρα.

…μέχρι να δω
ως πού
διατίθεσαι
να πάμε

credits to @eta2608