Ετικέτες

,

Ένα πρωί θ’ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι απ’τον πατέρα
κι ένα κομμάτι απ’τη θάλασσα  -αυτά που μ’αφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θ’ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας «φασίστες!!»
στήνοντα ςοδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ανοιξω την πόρτα
κι είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα, όπως εγώ
-γιατί εδώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως κι εγώ
«έτσι» «αόριστα»
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.

Ένα πρωί
θ’ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ’όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με τον χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.

Κατερίνα Γώγου, 1/6/1940 – 3/10/1993 [κλικ και κλικ]

***

…Απόκριση σε τούτα τα ερωτήματα δεν υπάρχει, ακόμη. Δεν υπάρχει καν σαν θεωρητικό μοντέλο Απόλυτο μέσα απ’τα ιερά κείμενα κάποιων κλασικών. Η ιστορία δεν μας έδωσε μέχρι σήμερα, μια πετυχημένη εμπειρία του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό: απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για προβληματισμό, πράγμα που δεν είναι αμελητέο.
Μπορούμε, βέβαια, πάντα να προβάλλουμε το επιχείρημα, στ’όνομα του ρεαλισμού εννοείται (της δικτατορίας του προλεταριάτου ή των άλλων, των καθώς πρέπει νεοφιλελεύθερων), πως αν αυτός ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν υπήρξε ακόμη πουθενά είναι γιατί δεν έχει καμία πιθανότητα να υπάρξει.
Ίσως:
δεν έχουμε πια την αθάνατη πίστη στηριγμένη σε κάποιους αμετάθετους νόμους μιας αναπόφευκτης δημοκρατικής επανάστασης, μήτε την Υποστήριξη μιας πατρίδας του δημοκρατικού σοσιαλισμού.
Ένα πάντως είναι σίγουρο: ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατίκός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός.

Νίκος Πουλαντζάς, 21/9/1936 – 3/10/1979 [κλικ και κλικ]