And then flashlights, nightmares and sudden explosions

Ευθεία οδός, τοπίο σεληνιακό, πολλές ευθείες, όλες παράλληλες, τομή καμιά. Σαν androids κυκλοφορούν στην ατμόσφαιρα, αιωρούνται, σώματα, αντικείμενα, εικόνες και λέξεις. Υβρίδια, απόπειρες και κινήσεις που μένουν μετέωρες. Πλέγματα, δίκτυα και καλώδια που όσο κι αν αποπειρώνται την επαφή, αυτή δεν προκύπτει.

Οι εγκέφαλοι προγραμματισμένοι αλλιώς, ατομικά, πορείες που δεν παρεκκλίνουν, όλα τέλεια όσο και στεγνά. Μεταλλικές φορεσιές, απαραβίαστες από κραδασμούς, τα νεύρα δεν πάλλονται παρά μόνο όσο και όταν αυτο είναι εντός του πλάνου. Αποφασισμένοι να μην αγγίξουν καμιά χορδή, κατασκευασμένοι από κείνη την χωρίς ατέλειες ουσία, τέλειοι όσο και ψυχροί, αψεγάδιαστοι όσο και απροσπέλαστοι. Επί-κοινωνία, καμία συν-κοινωνία.

Αιωρούμενη σε μία τεθλασμένη, διασταυρώνεται με τις παράλληλες ευθείες, τρισδιάστατες διαδράσεις, πολυεπίπεδοι παραλληλισμοί, σκέψη, πράξη, πάγος. Και μέσα σε όλο αυτό το χωρίς ατέλειες σύστημα, την τέλεια σχεδιασμένη εικόνα, οι ρωγμές που δεν υπάρχουν, αν υπήρχαν θα αποκάλυπταν σπαράγματα, σπασμούς και τεμαχισμένα σωθικά. Του ενός, της μίας που έχει σχεδιαστεί να παρεκκλίνει, ακόμα κι αυτό μελετημένο. Εντός πλαισίου. Η μικρή εκτροπή που δικαιολογεί την ύπαρξη του συστήματος και επιβεβιώνει το πλάνο.

Ασφαλτοστρωμένες ευθείες αμερικάνικου τύπου, πλαστικοί κάκτοι και συνθετικά ποτά, τροφές σε σωληνάρια, δεν ξέρει κανείς τι παραπάνω να ζητήσει, δεν ξέρει κανείς ποιος είναι ο στόχος, πού ακριβώς οδηγεί αυτή η Route 66, σε ποια σημεία κάνει στάσεις αυτός ο Υπερσιβηρικός, Χαμπάροφσκ και Καλιφόρνια είναι τόσο μακριά, όσο και οι ανύπαρκτες 01 ψυχές των αιωρημάτων.

Εν αναμονή του βραχυκυκλώματος, οι ασφάλειες κουμπώνουν με τις ανασφάλειες και δεν πέφτουν. Ακόμα. Όχι ακόμα, δεν έφτασε ακόμα η κατάλληλη στιγμή. Όσο καθυστερεί τόσο κεντρικότερη αρτηρία προσεγγίζει το βραχυκύκλωμα.

Ο σπινθήρας. Ο εφιάλτης που καταζητείται. Η έκρηξη που αναμένεται. Η ειδυλλιακή ουτοπία.