Στον αντίποδα των πογκρόμ, των ειδεχθών εγκλημάτων και των κρετίνων που σφαιτερίστηκαν την εξουσία για να κάνουν τους πλασιέδες δημόσιου πλούτου, θέλω να σου περιγράψω μια σκηνή.

Μεσημέρι στα Χανιά, μπροστά στη Μητρόπολη, εκεί που πουλάνε εκείνα τα παραισθησιογόνα ιταλικά παγωτά. Λιοπύρι, δεν την παλεύεις, θες θάλασσα. Το τυπάκι είναι μάλλον από το Πακιστάν, τελοσπάντων, κάπου από την Κεντρική Ασία, μπορεί κι από την Ινδία, έχει σημασία; Δεν έχει, είναι απλά μικροκαμωμένος, πολύ μελαχροινός και καθισμένος ανακούρκουδα κατάχαμα. Μπροστά του απλωμένη η πραμάτεια του πάνω σε ένα άσπρο σεντόνι, ξέρεις αυτά τα φλούο πλαστικά χαζοπαίχνιδα που αναρωτιέμαι ποιος έχει πλέον την πολυτέλεια να τα αγοράζει. Έχει και κάτι πραματάκια που μοιάζουν με λουλούδια, σίγουρα ψεύτικα, σίγουρα άσχημα, σίγουρα made in China.

Από την καβάτζα του μπροστά περνάει εκείνη τη στιγμή, η μάλλον πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου. Επίσης μικροκαμωμένη, επίσης μελαχροινή, απολύτως βέβαιη είμαι πως είναι τσιγγάνα: το λίκνισμά τους είναι απλά μοναδικό, δε γίνεται να μην το αναγνωρίζεις. Κι η αυταρέσκεια, η αναίδεια που έχουν αυτά τα κορίτσια που είναι 20 χρονών και όμορφες. Τσιγγάνα λοιπόν, από κείνους που όταν βρίζεις, τους λές Γύφτους, αλλά πλέον έμαθες να τους λες και Ρομά, γλυκέ μου υποκριτή.

Η κοπέλα επίσης κρατάει στα χέρια της πραμάτεια προς πώληση, νομίζω χαρτομάντηλα, ίσως στυλό, δεν έχει σημασία. Το τυπάκι είναι καθισμένο πίσω από το εμπόρευμά του, την κοιτάζει εκστασιασμένος και την φωνάζει. Αυτή κοντοστέκεται τσαχπίνικα, αυτός σηκώνεται με ένα από τα πλαστικά made in China τύπου λουλούδια στο χέρι του, της το δίνει, τα μάτια της πετάνε σπίθες «για μένα;» τον ρωτάει προκλητικά, «για σένα» της απαντάει υποταγμένα. Αυτή σκάει το πιο τέλειο χαμόγελο του κόσμου, παίρνει το πλαστικό λουλούδι, γυρνάει την πλάτη σ’αυτόν και σε όλους, και συνεχίζει το δρόμο της λικνιζόμενη όπως μόνο αυτές ξέρουν.

Μπήκα στον ηλίθιο πειρασμό να σκεφτώ από πού να έρχονται, πού να πηγαίνουν, πώς κυλάνε οι μέρες τους, τι έχουν βιώσει και τι τους περιμένει. Δεν έχει καμία σημασία, έλεγα να κρατήσω την εικόνα και να φτιάξω μια ιστορία, αλλά χμ, ντρέπομαι, η ίδια η ζωή τα λέει τόσο πιο όμορφα, και στ’ορκίζομαι, έγιναν όπως ακριβώς στα περιγράφω.

Λέω να μη λερώσω αυτή την εικόνα με αναφορές, αναγωγές, υπονοούμενα και βρόμικες πολιτικές. Άλλωστε δεν έχει νόημα να πεις τίποτα παραπάνω, ήρθε απλά επιτέλους η στιγμή να κλείσω ένα ποστ με αυτό: