[…] Στους Μινώταυρους κατατάσσουν εκείνους που δεν προσέχουν τον άλλο, που δεν σέβονται το ανθρώπινο πρόσωπο. Όχι, δεν είναι ζήτημα ταξικής σκοπιάς. Αν και στον αγγελικό μας κόσμο δεν υπάρχει κακό που να μην ξεκινάει από το σύστημα. Μα Μινώταυροι θα υπήρχαν και στο Ελντοράδο. Ένας εγωκεντρικός, μια τυφλή εγωπάθεια. Εστία του σύμπαντος τα σπλάχνα τους με το μαύρο, πικρό αίμα. Η ροζ αστραπή του ταυρικού πέους. Την αδυναμία, την ανάγκη, την ικεσία του άλλου την εκμεταλλεύονται και τον τσαλαπατούνε. Τρώνε ανθρώπους ζωντανούς. […]

Ο Ρίτσαρντς λόγου χάρη δεν είναι Μινώταυρος. Μήτε η Νάνσυ, μήτε ο Ρόν. Μινώταυρος ήταν ο Αδάμ για την Έμμη, όπως ο Ριγκώ για το Φάνη, και τ’Ανθρωπάκι για τη γυναίκα του Φωτερού. Και για μένα; Ναι, και για μένα. Πήγα κοντά του μ’όλη μου τη δίψα για καθαρές ανθρώπινες σχέσεις και με τσαλαπάτησε. Ο Σταμάτης για την Αλέγρα: Μινώταυρος. Κι ο Διονύσης για την Αριάγνη. Τ’Ανθρωπάκι για τη Νίνα; Ναι. Εγώ για την Πολωνέζα; Όχι. Λαβύρινθος! Μα οπωσδήποτε δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής τοποθέτησης. […]

Πώς παρασύρθηκα; Πώς αφέθηκα και βούλιαξα! Οι Μινώταυροι τρώγανε με μεγάλες μπουκιές ψυχές ανθρώπων. […]
=========================

Σκέψεις του Μάνου Σιμωνίδη από το Δέκατο κεφάλαιο της Αριάγνης του Στρατή Τσίρκα.