Λοιπόν ναι, που λες, είμαστε εντελώς ατελή όντα, έχει δίκιο. Λοιπόν που λες περνάμε τη ζωή μας, τρώγοντας τις σάρκες μας, κι όχι απλά, το απολαμβάνουμε κιόλας, κέτσαπ, μουστάρδα, μαγιονέζα, κομπλέ.

Κι όταν δεν μας φτάνουν οι δικές μας οι σάρκες, περνάμε και σε κείνες των διπλανών μας. Τις τρώμε κι αυτές, κατηχώντας τες, δείχνοντας με το δάχτυλο τους λεκέδες στις φάτσες και στις συνειδήσεις τους, εντοπίζοντας τα σημεία που δικαιολογούν την ανθρωποφαγία μας, επισημαίνοντας τα ατοπήματά τους, που πιθανά είναι τα ίδια με τα δικά μας, αλλά μάλλον η μυωπική μας ματιά δε μάς τα αποκαλύπτει.

Κρίνουμε, επικρίνουμε και κατακρίνουμε με ευκολία περισσή, μεγαλύτερη από κείνη με την οποία αυτομαστιγωνόμαστε, εκφράζουμε απόψεις περισπούδαστες και συχνά τεκμηριωμένες με ύφος ακαδημαϊκό και πάντως γνώστη και επαΐοντα, τοποθετούμε σε κουτάκια, βάζουμε ετικέτες και όλα καλά, πάμε για ύπνο ήσυχοι και με τη συνείδηση ελαφρά, εκτός από όταν δαίμονες ξυπνάνε μες τις νύχτες μας, ποτίζοντάς τες εφιάλτες, δηλητήρια και ενοχλητικές αλήθειες. Τις σπρώχνουμε κάτω από το χαλί κοιτώντας αλλού δήθεν αδιάφορα και το πρωί ξυπνάμε και πάμε στη δουλειά μας, φορώντας το κουστουμάκι του καθωσπρεπισμού χωρίς καμία εμφανή αμφιβολία.

Σε αυτή τη ζούγκλα υπάρχουν σκαμνιά. Κάποιοι καθίζονται σε αυτά στην πραγματικότητα οικειοθελώς, ακόμα κι όταν λεκτικά μοιάζει αυτό να τους ενοχλεί. Είναι βολική η θέση του ενόχου, είναι βολικό το mea culpa, μοιάζει να αναλαμβάνεις ευθύνες, ακόμα κι αν δεν σου αναλογούν, αλλά εν κατακλείδι δεν ανέλαβες καμία, γιατί δεν διόρθωσες τίποτα. Απλά αποδέχτηκες το σφάλμα. Ε, και; Εκτός από τα σκαμνιά υπάρχουν και θέσεις ορθίων, θέσεις δικαστών που έχουν πάντα το δίκιο με το μέρος τους, γνωρίζουν, πιστοποιούν και οπωσδήποτε αγορεύουν, ξέρουν πάντα τι έπρεπε να είχες κάνει, στην αντίστοιχη θέση όταν βρέθηκαν, δεν το έπραξαν ποτέ.

Πού είναι αυτός που δεν γνωρίζει ποιο είναι το σωστό; Πού είναι αυτός που δεν αναλαμβάνει ευθύνες για δεδηλωμένα λάθη, αλλά πράττει, διορθώνει και κουμαντάρει έστω ένα σκαμνί; Πού είναι τέτοιοι ωραίοι τύποι που λένε τάδε, πράττουν τάδε και αγαπούν τη συνοχή;

Είναι όμορφες οι ατέλειες, είναι όμορφα τελικά τα λάθη, είναι γοητευτικές οι λάθος κουβέντες, έχουν μιαν αλήθεια, μιαν ειλικρίνεια, μια μικρή τόση δα ενοχή, είναι υπέροχες εκείνες οι αδέξιες στιγμές που τραυλίζουν οι ωραίοι άνθρωποι από αμηχανία και τελικά λένε το λάθος πράγμα, γιατί τελικά πράττουν το σωστό, το όποιο δικό τους καταδικό τους σωστό, αυτό που βγάζει στο δρόμο προς την ισορροπία.

Το τέλος, η ιδεατή κατάκτηση μάλλον δεν υπάρχει, αλλά είναι ωραία να τη φαντάζεσαι σαν την κατάληξη μιας αλυσίδας από ατελή πρόσωπα, από ατελής επιλογές, από στραβοτιμονιές.

Δεν έχω ιδέα γιατί στα λέω όλα τούτα, μάλλον απλά έψαχνα μια αφορμή για να λινκάρω τον Ολντ Μπόυ, μάλλον απλά έψαχνα αφορμή να αντιγράψω αυτή την αδυσώπητη τόση δα φρασούλα: «Ο πόνος είναι λάθος.«