Ετικέτες

Στην οδό του Σκύλου-Ναύτη, υπάρχει μια γάτα που ψαρεύει.

Στην οδό του Άχυρου, κάποιος καρφίτσωσε στον τοίχο μια δαιμονική σέξυ Ματριόσκα.

Και στη γειτονιά των χίπστερζ, το αγοράκι που κατουράει κατέβηκε από το βάθρο του και πήρε τη θέση των τουριστών που το θαυμάζουν: στέκεται μπροστά στο συντριβάνι και χαζεύει την αρκούδα που κατουράει.

Λίγο πιο πέρα, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι πιασμένα χέρι-χέρι, γυρνούν την πλάτη στον αδιάκριτο που τους κοιτά, ανοίγουν μια τρύπα στον τοίχο και εξαφανίζονται για πάντα. Η αγάπη τούς κοιτά αφ’υψηλού και προστατευτικά σαν Βούδας.

Η Κρήτη, η Χαβάη, η Ζάκυνθος και η Ικαρία στον τοίχο ενός αδιεξόδου ανάμεσα Dansaert και Léon Lepage. Οι χάρτες αποτυπώνουν μια όψη της πραγματικότητας. Οι χάρτες οδηγούν, καθοδηγούν και υπαγορεύουν. Αλλά γιατί η Ικαρία να μην είναι δίπλα στη Χαβάη; Γιατί η Κρήτη να μην είναι δίπλα στο Βέλγιο; Μπαίνοντας σε ένα αδιέξοδο, αν έχεις το νου σου, μπορεί τη λύση να στη δώσει ένας τοίχος. Έπρεπε να είχες γυρίσει από την άλλη πλευρά, η απάντηση ήταν στον τοίχο πίσω σου, αλλά το τριπάκι του αλλιώτικου χάρτη μπροστά σου ήταν πολύ ισχυρό και καθηλωτικό. Η λογική το βουλώνει μπροστά στη γοητεία του παραλόγου. Μην σκίσεις το χάρτη, μην τον αλλάξεις, απλά πάρτο αλλιώς. Φτιάξε από την αρχή ένα δικό σου χάρτη, πάρε την Κρήτη και βάλτην εκεί που σε βολεύει, βάλτην στο τσεπάκι και στο μυαλό σου, πνίξτο μες το Λιβυκό και ξαναζωγράφισε το χάρτη από την αρχή, ψηλά βουνά ή όχι, πεδιάδες γαλάζιες και θάλασσες κίτρινες. Το μάτζικ μπας μπορεί να περιμένει. Καβαλάς ένα σύννεφο με παντελόνια ή με φουστάνια ή ακόμα και με ζαρτιέρες, στις φλέβες το Αιγαίο, στο μυαλό η La Plata, στην καρδιά ο Paranà και τελοσπάντων χιλιάδες καταρράκτες, έτσι τον θες το χάρτη σου, με την αγάπη να κοιτάει αφ’υψηλού και προστατευτικά, να φοράει ένα τίσερτ κολλητό με μια δαιμονική σέξυ Ματριόσκα σταμπαρισμένη, να είσαι αυτή που τρυπάει τον τοίχο και την κάνει, απογειώνεται αέρινα, δικάβαλο σε μια χιλιάρα που από την εξάτμιση απελευθερώνει χρωματιστές σαπουνόφουσκες και κονφετί. Στους τοίχους αποτυπώνεται η ιστορία μιας πόλης, τους τοίχους χαζεύεις πριν τους γκρεμίσεις γκαζώνοντας στα 180, μια ελεύθερη πτώση προς τα πάνω, στριφογυρίζεις καλειδοσκοπικά μες το πιο απίστευτο τριπάκι χωρίς ούτε δράμι lsd, είσαι η Γκρέτα και ο Κάρι μαζί, είσαι η Όντρυ και ο Χάμφρεϋ μαζί, βουτάς τα γάντια μέσα σε κόκκινο χρώμα και τα πετάς κι απογειώνονται, κι εσύ μαζί τους. Γίνεσαι η σέξι Ματριόσκα και απλά πετάς, λίγο πριν να πετάξεις μες τ’αλμυρά κίτρινα νερά το χάρτη που μόλις ζωγράφισες.

Άνοιξε γκάζι […], βάλε ταχύτητα […], η φαντασία στην εξουσία.