Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη ετικέτες. Ετικέτες πάνω στα προϊόντα που αγοράζουμε, ετικέτες στα ντοσιέ, στα κουτιά των παπουτσιών, στα κουδούνια των πολυκατοικιών, στα γράμματα που λαμβάνουμε, στα επαγγελματικά ραντεβού, στις λεζάντες, στους δίσκους, στις καρέκλες και στις πόρτες μας. Πολιτικές ετικέτες. Ετικέτες στους ανθρώπους, στις πρώτες εντυπώσεις, στις τελευταίες εντυπώσεις, στους καβγάδες μας.

Ετικέτες στις σχέσεις μας. Ετικέτες και αιτίες.

Βγαίνοντας από τις πόλεις, μακριά από τα γκρίζα και νεφελώδη αστικά τοπία που αγαπάμε να συνηθίζουμε και συνηθίζουμε ν’αγαπάμε, έξω από αυτά, η φύση δεν βάζει ετικέτες. Και η φύση ολοένα και συρρικνώνεται.

Περνάμε τα είκοσι πρώτα χρόνια της ζωής μας, εκπαιδευόμενοι στην ανάγνωση, επικόλληση και αξιολόγηση ετικετών.
Μερικοί από μας, περνάμε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μας, προσπαθώντας απεγνωσμένα να ξεκολλήσουμε τις ετικέτες από πάνω μας, τις ετικέτες που μας φορέθηκαν από νωρίς, τις χαραγμένες σαν τατού πάνω δέρμα μας κι ακόμα πιο βαθειά.

Τις ξύνουμε με νύχια φαγωμένα από το άγχος μας, ματώνουμε τα δάχτυλα και την ψυχή, σε μια μάχη άνιση με αυτό που κατάφερε το πυρακτώμενο σίδερο μιας κατασκευασμένης παιδικής ηλικίας.
Θέλω να ρίξω στην πυρά, να τσαλαπατήσω στις λάσπες όλα τα κίτρινα άστρα που έραψα με τα ίδια μου τα χέρια στους ανθρώπους, στις σχέσεις, σε μένα την ίδια.

[αυτό το κείμενο δεν θα είχε γραφτεί, αν δεν είχα διαβάσει αυτό -ΚΚΜ, σας ευχαριστώ]