Image

ποστ μοιρασμένο, δανεισμένο και χαρισμένο στον Silent

Αυτός λοιπόν ο γαλανός ουρανός, ο ανέφελος, με το πράσινο και το μπλε από κάτω, δεν τα σβήνει τα αστέρια του και η καθηλωτική ομορφιά του είναι αδιαπραγμάτευτη και δεν εξαγοράζεται, δεν λερώνεται malgré tout. Βολτάροντας στο νότο, μέσα στην πιο ομορφη ανθισμένη φύση που υπάρχει, κι έχοντας στο μυαλό εικόνες των 90s και μουσικές παλιές και καινούριες, και στα μάτια χαμομήλια, ανεμώνες και μαργαρίτες, και στα μυαλά ρομάντζες και διάφορα άλλα αγαπησιάρικα. Φτάνοντας στην κορυφή της ανηφορίτσας, αντικρύζουμε το πιο απόλυτο μπλε που υπάρχει. Κατηφορίζοντας, το μπλε πλησιάζει και μας κατακλύζει. Ένα μεγάλο κομμάτι ευτυχίας.

Image

Κι αντιθέτως μ’αυτά που λέει το τραγουδάκι, είναι άνοιξη φέτος αυτή, και μάλιστα από τις πιο κούκλες άνοιξες που έχω γνωρίσει. Εδώ στο νότο, που όλα μπορούν να συμβούν μες τα κεφάλια μας, αλλά και στην πραγματικότητα, στα βράδια μας και στα τραπέζια μας, τσουγκρίζοντας σφηνοπότηρα, κοιταζόμαστε στα μάτια, μάτια χαμογελαστά, τίγκα στις αλήθειες.

Image

Είναι άνοιξη φέτος αυτή και τριγυρίζει με τον πιο βαμπ και επιβλητικό αέρα που υπάρχει, γοητεύει τα πάντα στο πέρασμά της, περνάει σα σίφουνας και παρασέρνει τις κακές σκέψεις. Με τέτοια άνοιξη, νιώθεις απλά παντοδύναμος, ανίκητος και ικανός για όλα. Βυθίζεσαι στο παγωμένο αλατόνερο, το δέρμα γεμίζει μυρωδιά ιωδίου και κάνεις όνειρα να μη φύγεις ποτέ, κάνεις όνειρα να αλλάξεις όλα αυτά τα μικρά ενοχλητικά, όχι, δεν κάνεις όνειρα, θα τα αλλάξεις. Και θα κατακτήσεις αυτό που θες κι έβαλες σκοπό, γιατί απλά δεν γίνεται αλλιώς, γιατί απλά το επιθύμησες και μια τέτοια άνοιξη, δεν μπορεί παρά να συμβεί. Νομοτελειακά. Και γάμα τα πλάνα.

Image

Δεν γίνεται να μην. Ή μάλλον το να μην δεν υπάρχει καν σαν επιλογή. Η μοναδική επιλογή, η μοναδική δυνατότητα, είναι αυτό που’χεις βάλει στο κεφάλι σου. Εν τω μεταξύ, απολαμβάνεις αλατόνερα, οινοπνεύματα και χταποδάκια, ένα σκέτο πολλά βαρύ, μια βόλτα στο λιμάνι με αυτό στα αυτιά σου και στο ρηπήτ-ρηπήτ-ρηπήτ και δεν χορταίνεις να βλέπεις, να ακούς και να σκέφτεσαι ανθρώπους, καταστάσεις και πράξεις.

Image

Πράξεις. Και λέξεις. Μουσικές. Το χαμάμ. Ο φάρος. Η θέα. Αυτοί που δεν είναι πια εδώ. Αυτοί που απλά λείπουν, αλλά είναι τόσο κοντά γιατί τους κουβαλάς μέσα σου. Κουβαλώντας τους είσαι ανάλαφρος, σχεδόν πετάς σαν τη στάχτη του τσιγάρου που στάζεις στον αέρα. Πιο ελαφριά κι από σαπουνόφουσκα, πιο χαρούμενη κι απο το γαλανό φλιτς-φλιτς. Ξεροψήνομαι σε ένα παγκάκι σαν τηγανήτα, το δέρμα τσιτώνει από την αφυδάτωση, καφές, τσιγάρο, χαλβάς πορτοκάλι και εικόνες πορτοκαλί και μωβ.

Αυτοί που δεν είναι πια εδώ. Αυτοί που λείπουν. Αυτοί που αγαπώ. Με πλυμμηρίζουν. Καθώς ξεροψήνομαι. Μαλάκα, βενσερέμος. Αυτή την άνοιξη. Τελεία. Τέλεια.

Image

Τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που ενώνουν τον φάρο απέναντι, αυτήν που μόνο η μάνα της Κανέλλα τη φωνάζει, μια αγαπημένη φωνή, έναν πολύ συγκεκριμένο στίχο, μια πολύ αλμυρή γεύση, το λίγωμα στα μάτια.

Δίχως καβάτζα καμιά.