ποστάκι χαρισμένο στο Χαμένο Επεισόδιο

Που λες, ξέρω κάνα-δυο ψυχές που απόψε περνάνε δυσκολάκια και τους σκέφτομαι και με εκνευρίζει που δεν μπορώ να είμαι εκεί μαζί τους, ενώ ξέρω πόσο καλό θα ήταν αυτό για όλους μας. Είναι που δεν πιστεύω και στα μεταφυσικά, αλλιώς θα καθαρίζαμε εύκολα, θα τους έστελνα θετική ενέργεια, θετικές σκέψεις και την αστρόσκονη της Τίνκερμπελ και θα λέγαμε τι καλά. Αλλά δεν τα πάω καλά με τη μεταφυσική, σχεδόν όσο δεν τα πάω καλά και με το βουδισμό δηλαδή.

Είναι ωραία αυτά τα δυσκολάκια, το λεώ χωρίς ίχνος από τον κυνισμό που με χαρακτηρίζει. Είναι ωραία γιατί, με την προϋπόθεση πως θα επιλέξεις να τους δώσεις το χρόνο που χρειάζεται για να αποστάξεις την ουσία τους, βγαίνεις κατόπιν πλούσιος και λίγο σοφότερος.

Αλλά αυτά δεν είναι να τα λες όταν οι φίλοι σου περνάνε δυσκολάκια, γιατί τ’ακούνε βερεσέ και δικαίως. Έτσι κι αλλιώς, αυτά θα τα ανακαλύψουν μόνοι τους. Όλα τα κλειδιά εξάλλου, μόνοι μας τα βρίσκουμε. Οπότε, επειδή περνάω και φάση συναισθηματική και αγαπησιάρικη και ευάλωτη, ήθελα να πω απόψε σ’αυτές τις κανα-δυο ψυχές, ότι είμαι μία αναπάντητη μακριά.

Στην οθόνη μου αναβοσβήνουν τα πίξελς, μα εγώ βλέπω μάτια που λάμπουν υγρά, από αγάπη, συγκίνηση και πόνο, όλα αυτά μαζί. Κι όλα αυτά είναι που μας κάνουν ανθρώπινα πλάσματα, με γοητευτικές αδυναμίες.

Πριν από λίγη ώρα, εσύ κι εγώ, διαβάσαμε ταυτόχρονα αυτό και κάναμε τις ίδιες σκέψεις, ενώνοντας κάπου στη συνεκτική τους γραμμή τα παράλληλα που ζούμε. Κι αυτή η σύμπνοια φανέρωσε μια από κείνες τις όμορφες στιγμές, σαν το «πιο βαθύ σκοτάδι», εκείνο το πριν την αυγή.

Αδιάσειστη αλήθεια είναι πως η μέρα διαδέχεται τη νύχτα εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Πώς σε κάθε χειμερινό ηλιοστάσιο αντισχοιχεί ένα εαρινό. Και δεν είναι ελπίδα αυτό, κακό πράγμα η ελπίδα τελικά. Είναι απλός, αδιαμφισβήτος νόμος της φύσης. Και ποιοι είμαστε εμείς που θα προκαλέσουμε τη φύση, ε;

Ούτε τις δυσκολίες μας ούτε τις ευκολίες μας να μην ενώνουμε. Καλύτερα τό’χω να σμίγουμε τα γέλια και τις ανάσες μας, να μπλέκουμε τα δάχτυλά μας και να συναντιούνται τα βλέμματά μας στο φως του ήλιου. Τώρα ειδικά που οι μέρες μεγαλώνουν.