Προχτες το βράδυ, κάπου κοντά στο παλιό μου σπίτι, προχωράω προς τη στάση του τράμ. Το τεχνητό πορτοκαλί φως παίζει με τα κοκκινότουβλα των τυπικών βέλγικων σπιτιών που σα να λαμπυρίζουν. Στα δεξιά, σε ένα στενό λίγο πριν τη στάση του τράμ, ένα ζευγάρι φιλιέται. Προχωράω βιαστικά μη με πάρουν είδηση και τους το χαλάσω, λίγο μετά έρχονται κι αυτοί στη στάση. Έχουν στα πρόσωπά τους τη συνενοχή και την απελευθέρωση που όλοι μας έχουμε μετά από ένα φιλί που δόθηκε σ’ένα σκοτεινό στενό γύρω στα μεσάνυχτα. Κοιτάζονται και είναι σαν απλά να μην υπάρχει τίποτα άλλο στη γη: αυτός κι αυτή και τέλος.

Πριν από μια βδομάδα, συντελέστηκε ένα από κείνα τα θαύματα που με κάνουν να έχω μετανιώσει για τότε που διαφώνησα μαζί σου. Δηλαδή στην πραγματικότητα, ακόμα πιστεύω πως είναι a matter of perception το να και πώς αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα, αλλά εκεί που είχες δίκιο είναι στο ότι αυτό δεν σημαίνει πως δεν συμβαίνουν. Συμβαίνουν μια χαρά, η ζωή έχει απίστευτη φαντασία και χιούμορ και το σινεμά τελικά είναι μια σκέτη παραμύθα, η ουσία είναι αυτό το φιλί που έδωσε έκείνο το ζευγάρι προχτές κάπου στο St Gilles και όλα τα φιλιά που δινόντουσαν την ίδια ώρα σε διάφορα μέρη του μικρού και όμορφού μας πλανήτη.

Το θαύμα λοιπόν που συντελέστηκε πριν από μια βδομάδα κράτησε πέντε λεπτά ή έξι ώρες, δεν έχει και σημασία, αποτυπώθηκε όμως στα μυαλά μας και στις φωτογραφίες, που τις κοιτάζω τρεις-τέσσερις μέρες μετά και χαίρομαι που δεν λέω ότι δεν το πιστεύω πως το έζησα, ότι δεν το πιστεύω πως συνέβη και πως ήμουν εκεί. Το ξέρω, το πιστεύω, το θυμάμαι, συνέβη, κι ό,τι συνέβη υπάρχει, για όσο καιρό υπάρχει στο μυαλό μας. Αυτό μάλλον θα υπάρχει για πάντα.

Αυτάρκης, αυτόνομη και ανεξάρτητη μάλλον είναι τα πιο σωστά επίθετα για να συνοδεύουν τις ζωές μας. Να πατάς γερά στα πόδια σου και να αποφασίζεις ποια επιλογή θα πάρεις, να την αγαπάς και να την υποστηρίζεις, όχι από πείσμα ή ενοχή, αλλά επειδή την πιστεύεις και την αγαπάς ακόμα κι αν σου βγει αλλιώς από το πώς την φαντάστηκες. Να κοιτάς όλα αυτά τα γελοία, τιποτένια ανδρείκελα που και καλά θαρρούν πως κανονίζουν τις ζωές μας και νομίζουν πως θα τις κάνουν όπως αυτοί θέλουν. Και να γελάς μες τα μούτρα τους και να λες όχι φιλαράκι, δεν θα μου κάνεις τη ζωή μου όπως τη θες, εγώ θα την κάνω κι εσύ τουμπέκα.

Μέσα στο πιο νοσηρό και διεστραμμένο κλίμα που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει, σε καιρούς ζόρικους που το χώμα σαλεύει κάτω από τα πόδια σου και δεν φαντάζεσαι καν τι μπορεί να συμβεί πέντε λεπτά μετά, το να παραμένεις αισιόδοξος είναι state of mind, στάση ζωής, όχι από πείσμα ή αντίδραση -από επιλογή. Επιλέγω να κάνω αυτά που θα κάνουν τη ζωή καλύτερη, που θα κάνουν τον κόσμο ένα πιο όμορφο μέρος. Επιλέγω το ακατόρθωτο, γιατί τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, από τη στιγμή που θα αποφασίσω πως είναι εφικτό.

Περίμενες ποστάκι για τις εκλογές, τη «σωτηρία της χώρας» και  τις πολιτικές εξελίξεις, ε; Μα αν δεν αποφασίσεις να κάνεις τη δική σου ζωή καλύτερη, πώς θαρρείς πως είσαι ικανός να ασχοληθείς με εκείνες των άλλων και με τον κόσμο; Ναι, μιζέρια κάργα γύρω μας, και δυστυχία, κι απελπισία αν θες. Εκείνα τα υγιή κομμάτια αυτού του κόσμου που φιλιούνται στα στενά και που κάνουν τον δρόμο τρόπο ζωής γιατι οι δρόμοι μάς ανήκουν, εκείνα είναι που σκοτώνουν τη μιζέρια.

Στην τελική, ένα ζευγάρι που φιλιέται σε ένα στενό είναι contaminating ευτυχία, φτάνει να έχεις τα μάτια να το δεις, φτάνει να σκοτώσεις τον εγωκεντρισμό και να σβήσεις τη θλίψη από τον καθρέφτη σου. Ζευγάρια που φιλιούνται στα στενά θα υπάρχουν πάντα, και ευτυχώς. Όλα τα άλλα είναι πολύ δεύτερα.

Τα φιλιά μας και τα γλέντια μας είναι η γλώσσα που τους βγάζουμε κοροίδευτικά. Επιλέγουμε να φιλιώμαστε και να γλεντάμε -πώς είναι δυνατόν να μην αλλάξει ο κόσμος, όταν κάνουμε αυτή την επιλογή;