Στρατιώτες έρχονται
Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν

Δεν έχω τι άλλο να γράψω. Άλλωστε, ειπώθηκαν όλα για τότε και για τώρα. Και όλοι ξέρουμε ποιος είναι αυτός. Όπως και τότε, σκάνε γκαζάκια, επικρατεί αναταραχή, ανασφάλεια, ρευστότητα, οι μέρες είναι πονηρές.

Θυμάμαι ένα σκιτσάκι του ΚΥΡ, στο οποίο είναι γραμμένα σε ένα τοίχο Δεκεμβριανά, Ιουλιανά, Απριλιανά, Ιουνιανά, Σεπτεμβριανά, 4η Αυγούστου και ένα τυπάκι από κάτω μονολογεί «Ευτυχώς έμειναν και μερικοί μήνες για να μη θυμάμαι τίποτα».

Τελειώνουν οι μήνες, τελειώνουν οι ώρες, οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες; Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, και τέτοιες μέρες (αλλά πλέον όχι μόνο τέτοιες μέρες), σκέφτομαι ονόματα:
Γρηγόρης Λαμπράκης, Σωτήρης Πέτρουλας, Αλέκος Παναγούλης, Ιάκωβος Κουμής, Σταματίνα Κανελλοπούλου, Μιχάλης Καλτεζάς, Νίκος Τεμπονέρας, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Κάποιοι από αυτούς γίνανε δρόμοι. Κι έχουν τη δική τους ιστορία. Όπως και ο Καραμανλής, ο(ι) Παπανδρέου, ο Σημίτης. Όλες αυτές οι θλιβερές φιγούρες που στοιχειώνουν ζωές και καθημερινότητα.

Όπως και νά’χει, εμείς έχουμε τους στίχους και τα τραγούδια μας, έχουμε καθαρά πρόσωπα και όλη αυτή τη βρομιά και την ξεφτίλα, τις υπερβαίνουμε.

Δε θα σε δώσω του φονιά