και στου σκοτωμένου το σφυγμό
στο φλας του ασθενοφόρου
καθρεφτίζει κάτι απ’την ηχώ του θεού
στο βυθό του εωσφόρου

Βγαίνω στο μπαλκόνι για τσιγάρο, ο δρόμος είναι απόλυτα γαλήνιος. Απέναντί μου αχνοφέγγει το υπογάλαζο φως του αστυνομικού τμήματος. Μένω σε μια λαϊκή γειτονιά και -αν ειναι ποτέ δυνατόν- απέναντι από τους μπάτσους. Κάνει ένα κρύο γλυκό, έχει μια ατμόσφαιρα θολή, που την κόβεις με το μαχαίρι.

Χτες, πίναμε κρασιά στην υπαίθρια αγορά και γελαγαμε σαν οχτάχρονα. Γνώρισα τέσσερις υπέροχους τύπους, που επιβεβαίωναν πως, άμα είσαι καλά με σένα, είσαι καλά σκέτο κι είσαι καλά με όλους. Πριν από λίγες μέρες γεύτηκα λίγη ευτυχία. Μετά, διαλύθηκε μέσα από τα πίξελ και εικόνες θανάτου, μυρωδιές βενζίνης και ήχους κρότου-λάμψης που σκάνε δίπλα σε ανθρώπους, που παλεύουν για τη ζωή. Ο παραλογισμός και η βρομιά συσκοτίζουν το δίκιο, κηλιδώνουν το ιδανικό. Και το ψέμα, τα ψέματα που μας λένε τόσα χρόνια τώρα και τα πιστεύουμε σα χάνοι ή ίσως κι επειδή είναι βολικά.

Η χυδαιότητα ενός βολικού ψέματος παντρεύεται απόλυτα με τη μολότοφ που πέφτει ψιλοκρεμαστά μέσα στο πλήθος, με τα δηλητηριώδη αέρια που σκοτώνουν ανθρώπους, που δολοφονούν το μέλλον και στήνουν στα έξι μέτρα την ελπίδα. Τα γέλια μας ανακατεμένα με κόκκινο κρασί και ερωτισμό κόβονται μαχαίρι, μόλις οι φίλοι μας ρωτάνε τι έγινε ρε παιδιά στην Ελλάδα την Πέμπτη;

Τι έγινε ρε παιδιά στην Ελλάδα την Πέμπτη; Έγινε πως ένα νοσμοσχέδιο πέρασε εκβιαστικά και υποστηριζόμενο από προπαγάνδα και ψέμα, πως το μέλλον υποθηκεύτηκε για μια ακόμα φορά και πως η αλήθεια πέρασε και δεν ακούμπησε καν γιατί τα μάρμαρα και τα παλούκια την καταχώνιασαν κάτω από την άσφαλτο, εύκολα, σχεδόν ανώδυνα για τους υπηρέτες τριών αφεντάδων και αλλότριων συμφερόντων. Έγινε πως τα πολιτικά παιχνίδια τελικά παντού και πάντα καθηλώνουν τις ανάγκες και τη ζωή στο αναπηρικό καροτσάκι.

Έγινε πως το κρυφτούλι συνεχίζεται, εδώ η επανακεφαλαιοποίηση, εκεί η πτώχευση, παραπέρα το κούρεμα, σαν παραισθησιογόνα μανιτάρια πέφτουν κατακέφαλα στο πλήθος και το υπνωτίζουν. Μετράω δέκα καινούριους ομόγλωσσούς μου ανθρώπους σε αυτή την πόλη τον τελευταίο μήνα. Όλοι τους κάτω των 30.

Απλά δεν ξέρω καν, αν ένα όχι αρκεί. Χρειάζεται και η κατάφαση, που την ψάχνουν και δεν την βρίσκουν, την ψάχνουμε εκεί που δεν είναι. Όπως όταν ψάχνω τα γυαλιά μου και τα βρίσκω πάνω στη μύτη μου, ένα πράμα.

Για την ακρίβεια, είναι απαραίτητη μια κατακόκκινη, ολόφωτη κατάφαση.