«Εδώ αλλάζει η κοινωνία και ο κόσμος». «Κάνουμε την Επανάσταση, αλλά δε μπορεί να γίνει και μέσα σε δυο μέρες». «Να έχουμε υπομονή, σήμερα ας συμφωνήσουμε πως δεν θα πάρουμε καμία απόφαση». Ατάκες από προπαρασκευαστική συναντηση και συνέλευση των Ιντιγνάδος, που την εβδομάδα που μας πέρασε ήταν εδώ.

Κι από την άλλη: έφτασαν 300 άνθρωποι στις 8 Οκτωβρίου. Τους αρνήθηκαν να κατασκηνώσουν στο πάρκο που είχε επιλέξει η επιτροπή υποδοχής. Σαράντα από αυτούς επέμειναν -και μόλις έπεσε η νύχτα και έφυγε ο πολύς κόσμος, η αστυνομία έκανε προσαγωγές. Παράξενο; Πράξη επαναστατική; Ε, μην τρελαθούμε κιόλας!

Από την άλλη, η συνέλευση αρνείται να πάει να συναντήσει απεργούς: «ας έρθουν αυτοί εδώ, στη συνέλευσή μας». Αρνείται να συνομιλήσει γενικά με «όποιον δεν έρχεται στη Συνέλευση». Είπε κανείς κάτι για διαπλοκή και επαφή του κινήματος με την κοινωνία; Είπε κανείς κάτι για φετιχισμό;

Μήπως να χαλαρώνατε λίγο αδέρφια;

Πόσο παραγωγικό μπορεί να είναι ένα κίνημα που σπαταλάει αμέτρητες εργατοώρες συζητώντας για τη φόρμα, που επιμένει να αποφασίζει με ομοφωνία [ή και να μην αποφασίζει], ακόμα και για τεχνικά ζητήματα, που αναλώνεται στα πρακτικά, αλλά αφιερώνει ελάχιστο χρόνο και σκέψη στην ουσία. Πόση επαφή έχει με την πραγματικότητα, με την κοινωνία εντός της οποίας αναπτύσσεται και με τον πλανήτη Γη εν τέλει;

Ζητούνται επειγόντως σκεπτόμενοι και πολιτικοποιημένοι άνθρωποι που θα αμφισβητήσουν και θα ξεπεράσουν, αν χρειάζεται, τους Αγανακτισμένους που ομφαλοσκοπούν, ελιτίζουν και έχουν πάρει τον εαυτό τους πολύ πιο σοβαρά από όσο δικαιούνται.

=================================================

Το παραπάνω γράφτηκε πριν την διαδήλωση του Σαββάτου. Το Σάββατο, όμως, στους δρόμους των Βρυξελλών, η αίσθηση ήταν πολύ διαφορετική. Ο κόσμος ήταν πάρα πολύς και το κλίμα πολύ καλό. Φυσικά, όλα αυτά για τα δεδομένα της πόλης και της περιοχής, δλδ εδώ δεν έχει οργανωμένα μπλοκ και αλυσίδες, έχει βαν με τέκνο μουσική, μύτες κλόουν, ευφάνταστα μπάνερς και πολύχρωμα πανώ. Η Μ. μας μοίρασε λουλούδια στην αρχή. Μπορεί η αστυνομία να κατέφυγε σε ένα σωρό τερτίπια να να εμποδίσει την άφιξη της πορείας στον προορισμό της και, πιθανά για να φυλλοροήσει ο κόσμος. Παρ’όλ’αυτά ο κόσμος έφτασε στον προορισμό, στο κοντινό πάρκο κατασκήνωσαν και συνέλευση έγινε.

Η μαζικότητα μπορεί να μην είναι το παν. Χωρίς αυτήν όμως, δεν πας μακριά. Η διαδήλωση του Σαββάτου ήταν σίγουρα μια τονωτική ένεση αισιοδοξίας. Προσωπικά, αδυνατώ να κάνω πλέον προβλέψεις -και καλύτερα να τις αποφύγουν όλοι. Όπερ έδει δείξαι.

Επόμενος προορισμός: G20 στη Νίκαια. Και μετά Αθήνα.

Goldman Sucks και κράξιμο στη Dexia

Advertisements