Στο μυαλό μου τριγυρίζουν λέξεις που στοιχειώνουν τις ηλιόλουστες μέρες. Απελπισία, αποσύνθεση, λιποταξία, φυγή, μετανάστευση. Και τραγωδία, τρόμος, παράλυση. Παύση. Πληρωμών. Σκέψης. Λογικής. Δράση;

Δεν ξέρω πώς είναι να βρεθείς με την πλάτη στον τοίχο. Με το περίστροφο στον κρόταφο. Χωρίς λεφτά για φαγητό στο τέλος του μήνα. Ή και στη μέση του μήνα. Με τους λογαριασμούς απλήρωτους. Και με την απειλή να σου υπεξαιρέσουν το αντίτιμο των φόρων που δεν μπορείς ή αρνείσαι να πληρώσεις, από το μισθό.

Κι έχω πάρει μια επιλογή. Να μη ζω στην Ελλάδα.

Διαβάζοντας διάφορα κείμενα τις τελευταίες μέρες, θυμώνω. Θυμώνω γιατί φίλοι μου ή και άγνωστοι, πιθανά να αναγκαστούν να επιλέξουν δρόμους που δεν διάλεξαν ή δεν επιθυμούν. Αν βέβαια, το πάρεις στο ψυχολογικό επίπεδο, η μετανάστευση -εν προκειμένω- δεν μπορεί παρά να είναι επιλογή και συνειδητή απόφαση. Ακόμα κι αν προτιμάς να μην πάρεις αυτό το δρόμο, τελικά, επιλέγεις να τον ακολουθήσεις. Εννοώ, φτιάχνεις τις βαλίτσες. Αγοράζεις το εισιτήριο. Μπαίνεις στο αεροπλάνο. Μπαρκάρεις, έστω. Πράττεις, πάντως, δρας, και όχι φυσικά despite yourself.

Αυτό που ξέρω εγώ, είναι πως ο δρόμος της αξιοπρέπειας και της ζωής αντί της επιβίωσης, και αυτός μόνο συνειδητή επιλογή και απόφαση μπορεί να είναι. Η αξιοπρέπεια και η ζωή δεν έχουν πατρίδα, οι άνθρωποι έχουν. Άνθρωποι που επέλεξαν να ζήσουν σε άλλη πατρίδα από εκείνη της καταγωγής τους, για οποιονδήποτε λόγο κι αν οδηγήθηκαν εκεί, μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς ή όχι. Άνθρωποι που επέλεξαν να μείνουν, δεν σημαίνει πως απαραίτητα φυλάνε Θερμοπύλες, δεν είναι εξ ορισμού οι μεγαλύτεροι εραστές της πατρίδας τους. Ίσα ίσα. Μένει να αποδειχτεί αυτό -πρώτα πρώτα στον ίδιο τους τον εαυτό, γιατί στην τελική, μικρή σημασία έχει τι αποδεικνύεις στους άλλους, τι νομίζουν οι άλλοι.

Αυτό που επίσης ξέρω καλά, πολύ καλά, είναι πως κάθε επιλογή έχει το τίμημά της. Κι όταν διαλέξεις ένα δρόμο, γνωρίζοντας το τίμημα, το έχεις σαφώς πράξει συνειδητά και μαγκιά σου στην τελική. Η επιλογή έχει αυτό το αναθεματισμένο χαρακτηριστικό: την παίρνεις, ξέροντας τι θα κερδίσεις και τι θα χάσεις. Και όμως, την υποστηρίζεις.

Απορρίπτω τις drama queens, απορρίπτω την tragédie grecque, συνειδητά και χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη, γιατί ξέρω τι κρύβουν από πίσω τους: συχνά αποτελούν μια πολύ καλή δικαιολογία για μη-πράξη. Άλλοτε πάλι ένα συνοθύλευμα μπερδεμένων σκέψεων, έναν κυκεώνα πισωγυρισμάτων και «ναι μεν, αλλά», που όχι, αυτά ποτέ δεν πήγαν τον κόσμο μπροστά. Όπως δεν το έκαναν ποτέ και οι άκσοπες επικλήσεις στο συναίσθημα, οι τραγικές επιδαύρειες ατάκες και οι ξανθοπούλειες κορώνες. Αν θες να κάνεις κάτι καλό, αν δοκιμάσεις να γίνεις η αλλαγή που θέλεις για τον κόσμο, υπάρχει ένας και μοναδικός δρόμος: η πράξη. Εδώ, αλλού ή οπουδήποτε.

Αυστραλία, Γερμανία, Βέλγιο ή Καναδάς, όχι, φιλαράκι, ο που επέλεξε να μεταναστεύσει, δεν είναι λιποτάκτης. Κι έχει πληρώσει ένα τίμημα. Άλλο από κείνον που έμεινε. Το καταβάλλει πάντως. Στο ακέραιο.

Και εν πάση περιπτώσει, ο καθείς και τα όπλα του. Θες να σου δείξω το δικό μου μετερίζι; Εμένα πάντως, με νοιάζει πολύ το δικό σου και θέλω να πλουτίσω, μαθαίνοντάς το.

Advertisements