Έγραφες τις προάλλες για μικρά και μεγάλα θαύματα που περιμένουμε και που συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι μας ή στην πραγματική ζωή ή που δε συμβαίνουν κιόλας μερικές φορές. Η καρτεσιανή και απόλυτα ρασιοναλιστική μου πλευρά αντιδρά πάντα στη λέξη θαύμα.

Έχοντας μόλις βιώσει ένα τέτοιο, σκέφτομαι πως τελικά τι σημασία έχει: αν όντως τη στιγμή που εσύ το ζείς, νιώθεις θαυμασμό για το θαυμάσιο πράγμα που σου συμβαίνει, και το βιώνεις ως τέτοιο, αυτό αρκεί.

Δέκα επτά χρόνια πριν, ήμουν ένα μικρό κι αθώο πρωτοετό που κυκλοφορούσε μέσα στο γκρι, καταθλιπτικό κτήριο της σχολής μου, σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Ούτε καν το γεγονός πως για να φτάσω στη σχολή, περνούσα μπροστά από το νεκροταφείο, δεν με πτοούσε. Εκ των υστέρων εξάλλου, συνειδητοποιώ πως σπούδασα μια νεκρόφιλη επιστήμη, αλλά, για να αναιρέσω αυτόματα την υπερφίαλη κοτσάνα που μόλις έγραψα, αν δεις το θάνατο σα μια απλή αλλαγή κατάστασης, το πέρασμα από το νεκροταφείο είναι άκρως διδακτικό. Δίπλα στο νεκροταφείο, ένα κτήριο που θύμιζε κρεματόριο έσφυζε από ζωή. Γιατί, ακόμα και κλείνοντάς τους μέσα σ’αυτό το στρατοπεδο-ειδές έκτρωμα, οι εικοσάχρονοι μικροί θεοί εξακολουθούν να αναπνέουν, να πάλλονται και να ζουν. Δημιουργούσαμε τελικά, γιατί σε αυτή την ηλικία και με αυτά τα μυαλά, δεν υπήρχαν άλλες επιλογές.

Πολλές καταλήψεις, πολλά ξενύχτια, πολλούς καβγάδες, συμφιλιώσεις, αγάπες, θυμούς και ξεσπάσματα μετά, όσα κι αν άλλαξαν, η ουσία είναι απόλυτα ίδια. Περπατώντας στα στενά δρομάκια του κέντρου του Βρυξελλοχωριού, πριν από τρεις μέρες, είπα σε ένα φίλο που ξαναβρήκα μετά από αρκετά χρόνια, πως δεν θα αλλάξει ποτέ. Και δεν θα αλλάξει ποτέ, κι αυτό είναι καλό και κακό, αλλά μας κάνει. Έξω από το Goupil le Folle, με έκανε να καταλάβω πως αγαπώ το ρετρό. Ήταν ένα μαγικό πράγμα, ένα ζεστό μαγικό βράδυ.

Χτες έγινε κάτι ακόμα πιο μαγικό. Το γκρίζο κρεματόριο ξανάρθε μες το καινούριο μου προσωρινό σπίτι, πιο χρωματιστό από ποτέ. Με τους ήχους της brass band, δίπλα στο παζάρι, χαζεύω ένα πορτοκαλί φόρεμα που κρέμεται στην είσοδο του απέναντι μαγαζιού -αγαπώ το πορτοκαλί. Κουβαλάμε ένα βάρος, αλλά νιώθουμε ανάλαφροι. Πολλές καταλήψεις, πολλά ξενύχτια, πολλούς καβγάδες, συμφιλιώσεις, αγάπες, θυμούς και ξεσπάσματα μετά, η ζωή αποδεικνύει πως διαθέτει πολύ μεγαλύτερη φαντασία και δημιουργικότητα από την τέχνη, διαθέτει άπειρο χιούμορ, και διαπράττει μια απίθανη σκανταλιά και, ω ναι, πρόκειται για θαύμα! Συνειδητοποιώ πόσο απόλυτα ευτυχής είμαι που έζησα αυτά που έζησα τότε, που επέλεξα όσα επέλεξα και που αυτά με έκαναν αυτό που είμαι τώρα. Επτά και δέκα χρόνια μετά, το σήμερα συναντά το χτες, εξελίσσοντάς το σε απροσδόκητο και χαμογελαστό -δε θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό.

Ένα σακίδιο ταξιδεύει για τη λάθος πλευρά του Ατλαντικού, δυο-τρία πραγματάκια ξεχάστηκαν απ’έξω σαν υπόσχεση. Στο επανιδείν, εδώ ή εκεί.

Advertisements