Βγαίνω για λίγο από την κοσμάρα μου, με προσεγειώνει απότομα στον πλανήτη Γη αυτό εδώ. Δεν εκπλήσσομαι από τις επιλογές τους, αυτοί είναι εκεί για να κάνουν αυτήν ακριβώς τη δουλειά. Για την ακρίβεια, το μόνο που με εκπλήσσει είναι το απλό ερώτημα: πώς ακριβώς θα ζήσει αυτός ο κόσμος; Πώς ακριβώς θα επιβιώσει, για την ακρίβεια; Πώς είναι δυνατόν να μην είναι όλος αυτός ο -σύντομα πεινασμένος- κόσμος έξω, στους δρόμους, τώρα που μιλάμε;

Αρνούμαι να πιστέψω πως το μόνο που έχει μείνει πια είναι το όνειρο. Δεν αρκεί να ονειρεύεσαι έναν άλλο κόσμο -κάποια στιγμή το όνειρο τελειώνει, ξυπνάς και εν τέλει διεκδικείς το όνειρο, για χάρη της ζωής. Δεν κάθομαι καν να συζητήσω πόσο στυγνοί, άτεγκτοι και αποφασισμένοι είναι όλοι αυτοί με τις ακριβές γραβάτες. Αυτό πλέον είναι το σαφές, το δεδομένο.

Το πρόβλημα είναι πόσο δεδομένοι είμαστε εμείς, όλοι αυτοί που κοιμούνται στους δρόμους, που τρέφονται από συσσίτια και παίρνουν φάρμακα από ανθρωπιστικές οργανώσεις, όλοι αυτοί που έχουν ένα σπίτι δανεικό, που σύντομα μάλλον δεν θα έχουν καν αυτό.

Υπάρχει ό,τι αποδέχεσαι. Αν πάψεις να το αποδέχεσαι, παύει και να υπάρχει. Παύει να είναι νομιμοποιημένο, ό,τι ούτως ή άλλως δεν είναι καν νόμιμο. Για δες το λίγο: όταν φτάσεις στο σημείο να μην έχεις πραγματικά τίποτα να χάσεις, τότε μόνο παίρνεις απόφαση να ρισκάρεις ακριβώς αυτό που δεν μπορείς καν να χάσεις πια. Το μόνο που δεν μπορούν να σου στερήσουν είναι η αξιοπρέπεια: αυτήν είναι δυνατόν μονάχα να την απωλέσεις μόνος σου. Μην φτάσεις όμως ως εκεί. Προλαβαίνεις ακόμα να απαιτήσεις αυτά που δικαιούσαι, αυτά που είναι έτσι κι αλλιώς δικά σου, το χώμα σου, τη θάλασσά σου, τον ήλιο σου και το ψωμί που τρως. Κι ακόμα περισσότερα, που είναι απολύτως βασικά και απαραίτητα: τη χαρά της ζωής στην τελική.

Το πραγματικό ερώτημα, τελικά, είναι πώς είναι δυνατόν, ακόμα και τώρα, να μην βλέπουν όλοι τα απολύτως προφανή: την σαφέστατη απόφαση επιβολής της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής ολόκληρων λαών, την ολοφάνερη διαδικασία επιστροφής στο παρελθόν, στο μεσαιωνικό καθεστώς των αλυσοδεμένων σκλάβων.

Είναι δυνατόν να μαγεύεται ολόκληρος ο κόσμος από i-ψίχουλα; Που τελικά κι αυτά ακόμα είναι δανεικά;

Δεν το διαλέξαμε να ζήσουμε σε ιστορικούς καιρούς. Προλαβαίνουμε όμως να βάλουμε τη σφραγίδα μας σε αυτούς, να αποτρέψουμε το δήθεν αναπότρεπτο. Προλαβαίνουμε να αλλάξουμε τον ρου των πραγμάτων. Τώρα είναι η στιγμή να ξεπεράσουμε το σοκ.

Advertisements