Αυτό το κλισέ πως πρέπει να πιάσεις πάτο για να πάρεις φόρα και να ξανανέβεις στην επιφάνεια, είναι τόσο εκνευριστικά απατηλό. Κι άλλωστε απαντιέται από κείνο το άλλο κλισέ που λέει πως δεν υπάρχει πάτος, πάντα υπάρχει και πιο χαμηλά. Το βέβαιο είναι πως μπορείς να πιάσεις τον πάτο, αλλά να μείνεις εκεί, η ώθηση να μην έρθει ποτέ. Γιατί πώς θα έρθει η ώθηση, αν δεν την δώσεις εσύ από μόνος σου;

Βαριέμαι.

Αυτές οι εσωτερικές βουτιές που το τέρμα τους είναι μερικές ρακές και μπόλικο κλάμα, μοιάζουν λίγο με τον πάτο. Μόνο που, όσοι είδατε το Mar adentro, θα θυμάστε ότι οι βουτιές μπορεί να έχουν για αποτέλεσμα την τετραπληγία και το αναπηρικό καροτσάκι. Θέλει τέχνη η βουτιά, σωστό timing, σωστές γωνίες και κλίσεις, αλλιώς πιθανά τη γάμησες.

Ο φόβος και ο θυμός είναι αδέρφια. Ο ένας η άλλη όψη του άλλου. Την ώρα που αναλύεσαι σε λυγμούς, έχεις στο στόμα ένα μεγαλοπρεπές «άει στο διάολο», που βέβαια δεν βγαίνει γιατί οι φωνητικές χορδές είναι δοσμένες αλλού και η φωνή έχει παραιτηθεί. Τις στιγμές της παθιασμένης οργής που θες να σπείρεις το λαμπόγυαλο στις τέσσερις γωνιές της γης, έχεις την ψευδαίσθηση πως νίκησες το φόβο. Αλλά, όχι. Δεν τον νίκησες, ίσα ίσα, σε έχει κατακλύσει ο φόβος, έχει καταλάβει και τα πιο μικροσκοπικά σου κύτταρα. Ο θυμός πάει παρεάκι με την αναζήτηση αποδοχής από τους άλλους ή με την εντύπωση πως αυτή η αποδοχή δεν υπάρχει. Αυτή λοιπόν η αναζήτηση αποδοχής και προσοχής είναι μια απόληξη φόβου. Οι επιστήμονες το λένε attention seeking.

Βαρέθηκα. Got sick of those games.

Αν δεν πιστέψεις στο γαμάτο άτομο που βλέπεις στον καθρέφτη, αν δεν την αγαπήσεις βαθειά αυτή την ατομάρα, δεν την θαυμάσεις, και πάνω από όλα, δεν την αποδεχτείς, όλες οι βουτιές, τα κλάματα, οι φόβοι κι οι εξάρσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά σπατάλη ενέργειας και δυνάμεων.

Και στην τελική, fuck you anyway.

Advertisements