Ετικέτες

Τα όψιμα αληθινά αφεντικά του κόσμου που λέγονται οίκοι αξιολόγησης υποβαθμίζουν περιφέρειες της Ισπανίας, απειλούν με υποβάθμιση την Ιταλία, απειλούν με D την Ελλάδα -την Ελλάδα που μοιάζει με  μετεξεταστέο, ο οποίος ξαφνικά αποφάσισε να σοβαρευτεί, μετά τις κοπάνες και το χαβαλέ όλης της χρονιάς και να υποταχθεί στη μοίρα του διαβάσματος το Σεπτέμβρη. Βιαστικά και παστρικά αποστηθίζει μνημόνια και εφαρμόζει προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων, κόβει από δω, φορολογεί από κει, επιβάλλοντας ασφυξία σε όσους δεν έχουν τα φόντα να ονομάζονται «μεγαλομέτοχοι» και «επιχειρηματικός κόσμος».
Η μια όψη της Ελλάδας, με τις ευρωπαϊκές γραβάτες, τα παγωμένα πρόσωπα και τα αμερικάνικα πτυχία. Η Ελλάδα της λογιστικής, των αριθμών και των πολλών μηδενικών στο τέλος -πριν την υποδιαστολή. Η Ελλάδα που υπακούει, η Ελλάδα των κεφαλαιόδουλων υπαλλήλων.

Στο μυαλό μου έχει καρφωθεί τις τελευταίες μέρες αυτή εδώ η εικόνα:

Δεκέμβρης του '44

Στο ίδιο ακριβώς σημείο που χτες, σήμερα, αύριο -ως πότε αλήθεια;-  το κράτος των δολοφόνων υπαλλήλων της Moody’s ψεκάζει, τσακίζει, ρίχνει αφειδώς ασφυξιογόνα, γκλομπιές και πέτρες, βρισιές και χυδαιότητα -σε αυτό ακριβώς το δρόμο, πριν από 67 χρόνια, έναν άλλο Δεκέμβρη, η γονατιστή περηφάνεια και αξιοπρέπεια ενός λαού ούρλιαζε, χωρίς καν να μιλά, πως δεν θα δεχόταν να παραδώσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία που είχε κερδίσει με το αίμα του, σε κείνους που μοίραζαν τον κόσμο σα να ήταν ταψί με μπακλαβά -κρατώντας τη μερίδα του λέοντος για το κεφάλαιο. Τότε τα πράγματα ήρθαν αλλιώς, και ειλικρινά δε με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή να ανοίξω τα ντουλάπια με τους σκελετούς, δε με ενδιαφέρει να ξαναναλύσω για χιλιοστή φορά τι συνέβη το 1945. Θέλω μονάχα να θυμίσω πως στην Κυβέρνηση των Άγγλων, πρωθυπουργός ήταν κάποιος Γεώργιος Παπανδρέου -τον είπαν και Γέρο της Δημοκρατίας.

Κι ύστερα ήρθε ο εμφύλιος. Και το σχέδιο Μάρσαλ. Και η UNRA. Τα ελαφρολαϊκά γλυκόπικρα τραγουδάκια της δεκαετίας του ’50. Ανεβάζανε την ένταση στο ραδιόφωνο, ο εκφωνητής μιλούσε για σουαρέ και για χάλι-γκάλι, σε μια προσπάθεια να σκεπάσει τις κραυγές από τα Μακρονήσια. And the rest is history που λένε και οι προστάτες μας.

Τυμβωρυχώ. Αλλά επιμένω πως πρέπει να ξαναθυμηθούμε το σχέδιο Μάρσαλ. Να ξαναμάθουμε τι ακριβώς εξυπηρετούσε, ποιους ωφέλησε και γιατί είχαν λυσσάξει τότε οι εκ δυσμάς Σύμμαχοί μας να μας χώνουν φράγκα -τη ίδια ώρα που η ελληνική εργατική τάξη γινόταν εσωτερικός ή εξωτερικός οικονομικός μετανάστης. Τυμβωρυχώ;

Την Τετάρτη έριξα στο timeline του τουήτερ τις εξής λέξεις: Αυταπάτες τέλος. Δικαιολογίες τέλος. Βάρκιζα τέλος. Οι έξι αυτές λέξεις στριφογύριζαν στο κεφάλι μου για πολλή ώρα πριν να τις πληκτρολογήσω. Αμέσως μετά κάποιος με εγκάλεσε για «τα κολλήματά μου». Η αλήθεια είναι πως έχω ένα κόλλημα με τους συμβολισμούς. Θέλω το Σύνταγμα να είναι η απάντηση στη Βάρκιζα και έχω μετρήσει καλά αυτές τις λέξεις πριν τις γράψω.

Η μία όψη της Ελλάδας αδυνατεί να κυκλοφορήσει στους δρόμους της πόλης χωρίς φρουρά, χωρίς τα μαντρόσκυλά της να έχουν σκορπίσει το χημικό πόλεμο, χωρίς να σπαρθούν κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και αναπνευστικά προβλήματα σε αυτούς που χειρίζεται σαν υπηκόους. Η μία όψη της Ελλάδας, σαν υπάκουο μαθητούδι ψελλίζει «ναι σε όλα» ή «παρών» πίσω από το φράχτη -το φράχτη που αποκλείεται να δρασκελίσει άφοβα.

Η άλλη όψη της Ελλάδας μοιράζεται μααλόξ, μαντήλια και νερά.  Πιάνεται χέρι με χέρι και υπερασπίζεται την πλατεία της, το δρόμο της, την απεργία της, την παραλία της, το αυτοσχέδιο ιατρείο της. Διεκδικεί το δικαίωμά της να ζει, να δημιουργεί και να χαίρεται θάλασσες, βουνά και αέρα ελεύθερα. Δίνει μαθήματα αξιοπρέπειας.
Η άλλη όψη της Ελλάδας, γονατίζει περήφανα ξανά μπροστά στη Μεγάλη Βρετανία -που δεν ανατινάχτηκε τότε– και βουβά φωνάζει στους οχτρούς που μπήκαν στην πόλη: «Να φύγετε».

Θέλω απλά να υποκλιθώ στην κοπέλα του 2:08 και του 4:10 (via plagal)

================================================

Είναι πάρα πολλά τα εξαιρετικά κείμενα που γράφτηκαν αυτές τις μέρες, ξεχωρίζω αυτά εδώ, ξεχνόντας σίγουρα πολλά ακόμα:

Καταγγελία του σ. Χρήστου Παπουτσή

Την ίδια ώρα, στο στρατηγείο του ΔΝΤ

Μήπως εννοείτε…

Από δω κι εμπρός

Πολιτική σε limbo φόντο

Αν τυχόν ΔΕΝ το είδατε, δείτε το. Και διακινείστε το.

*κλεμμένο από τον @Le_M_Poireau

Advertisements