Ετικέτες

, ,

Κοτσαμπάμπα, Βολιβία, έτος 2000. Ο Κόστα και ο Σεμπαστιάν, παραγωγός και σκηνοθέτης αντίστοιχα, φτάνουν με τους συνεργάτες στην περιοχή, με στόχο να γυρίσουν μια ταινία σχετικά με την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο και την κατάκτηση της ηπείρου από τους κονκισταδόρες. Επιδίωξή τους είναι να μιλήσουν για πράγματα για τα οποία ως τότε ακούγονταν μισόλογα και θεωρούνταν ταμπού: την επί της ουσίας γενοκτονία των ιθαγενών κατοίκων, αλλά και ότι υπήρξαν Ισπανοί, όπως ο Bartolomé de las Casas  και ο Antonio Montesinos που προσπάθησαν να αντιταχθούν στη βαρβαρότητα και τη στυγνή εκμετάλλευση των κονκισταδόρες, συχνά πληρώνοντας το τίμημα που αναλογούσε στις πράξεις τους.

Την ίδια περίοδο που ο Κόστα και ο Σεμπαστιάν φτάνουν στην Κοτσαμπάμπα, εκεί βρίσκεται σε εξέλιξη ο «πόλεμος του νερού«: η τότε κυβέρνηση του (πρώην δικτάτορα και τότε προέδρου) Μπανθέρ είναι σε διαπραγματεύσεις με την κοινοπραξία Bechtel, με στόχο την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης. Οι ντόπιοι πάμφτωχοι Βολιβιανοί (στην πλειονότητά τους αγρότες και απόγονοι των εναπομείναντων ιθαγενών) αντιτίθενται σθεναρά, διοργανώνουν κινητοποιήσεις -που έχουν αιματηρή έκβαση- και εν τέλει κερδίζουν. Στις κινητοποιήσεις πρωτοστατεί μεταξύ άλλων και ο -διάσημος πλέον- Εβο Μοράλες.

Οι καλλιτέχνες μας βέβαια, καμία σχέση και ουδεμία ιδέα έχουν για όλα αυτά. Τους ενδιαφέρει η ταινία τους, η οποία θα μιλήσει για πρώτη φορά για την αληθινή ιστορία της -ληχθείσας πλέον;- εκμετάλλευσης των ιθαγενών από τους κονκισταδόρες. Σκοπεύουν να δημιουργήσουν ένα μεγαλειώδες έργο τέχνης -που βέβαια πρέπει να τους κοστίσει όσο το δυνατόν λιγότερο. Συμπαραγωγοί στην ταινία είναι κάποιοι (βορειο)αμερικάνοι και ο Κόστα έχει κατορθώσει να πληρώνει μόλις 2 δολάρια την ημέρα τους ιθαγενείς που παίζουν στην ταινία (για τους οποίους τα 4,5 δολάρια που θα κληθούν να πληρώνουν για το νερό -αν αυτό ιδιωτικοποιηθεί- φαντάζουν ποσό αστρονομικό).

Στην οθόνη  ξετυλίγεται ένας εύγλωττος παραλογισμός. Ακόμα και φυσιογνωμικά, σκηνοθέτης και παραγωγός είναι ολοφάνερα απόγονοι των Ισπανών -όπως και οι περισσότεροι ιθύνοντες και κυβερνώντες βολιβιανοί. Ο Κόστα και ο Σεμπαστιάν φρίττουν με τις θηριωδίες των κονκισταδόρες, αλλά δεν αντιλαμβάνονται πως δίπλα τους ακριβώς, μπροστά στα μάτια τους, εξελίσσεται η συνέχεια του ίδιου ακριβώς σεναρίου, 5 αιώνες μετά: οι ντόπιοι κατασκευάζουν μόνοι τους ένα υποτυπώδες σύστημα ύδρευσης για το χωριό τους, αξιοποιώντας το νερό της βροχής, αλλά οι υπεύθυνοι της κοινοπραξίας επεμβαίνουν και το καταστρέφουν. «Τambien la lluvia«, «θέλουν να μας κλέψουν ακόμα και το νερό της βροχής»! Τα πλάνα της ταινίας που γυρίζει ο Σεμπαστιάν ξεδιπλώνονται παράλληλα με τα πλάνα της ζωής: τις διαδηλώσεις, τις συλλήψεις, το ξύλο, τις πλαστικές σφαίρες, την κατάσταση πολιορκίας στην πόλη, την καταστροφή των αυτοσχέδιων δεξαμενών. Εντελώς ειρωνικά, ο μόνος που μοιάζει να καταλαβαίνει την τραγικότητα της υπόθεσης είναι ο Αντόν, ο ηθοποιός που υποδύεται τον Κολόμβο.

Εδώ θα βρείτε το site της ταινίας, η οποία απέσπασε 4 βραβεία Goya και ήταν υπόψήφια για Όσκαρ ξένης ταινίας. Αξίζει μια ειδική αναφορά στον Juan Carlos Aduviri, που υποδύεται τον Daniel, ιθαγενή και πρωταγωνιστή της ταινίας του Σεμπαστιάν -αλλά και «πηγή προβλημάτων» κατά τον Κόστα-, αλλά και στον Karra Elejalde, που υποδύεται τον ηθοποιό-Κολόμβο. Στο ρόλο του Σεμπαστιάν, ο γνωστός μας από τα «Ημερολόγια μοτοσυκλέτας» Gael Garcia Bernal.

Και εδώ ένα σχετικό ποστ του Τσαλ.

Την προηγούμενη εβδομάδα, οι Ιταλοί απέρριψαν την προοπτική ιδιωτικοποίησης της ύδρευσης, σε ένα από τα τρία δημοψηφίσματα που διενεργήθηκαν στη χώρα. Στη Ελλάδα πάλι, το μόνο που δεν επίκειται να ιδιωτικοποιηθεί είναι ο αέρας που αναπνέουμε. Συμπέρασμα;

Advertisements