Ετικέτες

, , ,

Θα είχα πολύ όρεξη να σε κράξω αν δεν ήσουν ο καθρέφτης μου, σάρκα από τη σάρκα μου. Δε σε κράζω, λοιπόν, και don’t get me wrong, αλλά ήρθε μάλλον η στιγμή να πούμε ανοιχτά πέντε αλήθειες, ειλικρινά και σταράτα και χωρίς άσους στο μανίκι.

Έμαθες, λοιπόν, να ζεις εξαρτημένος, κηδεμονευόμενος. Έμαθες να σε προστατεύουν, να σε φροντίζουν, να σε κανακεύουν. Να αναθέτεις τη ζωή σου σε εκείνους που ξέρουν και μπορούν να την φροντίσουν. Έμαθες να ζεις, απευθυνόμενος στη μαμά σου για τον αγαπημένο σου μουσακά, στο βουλευτή σου για τη μετάθεση στο στρατό, στο κόμμα το διορισμό και στη φοιτητική παράταξη για σημειώσεις. Έμαθες να μεταθέτεις τις ευθύνες σε κείνους που τους ανάθεσες τη ζωή σου.

Έμαθες να δανείζεσαι για να ξεχρεώσεις. Και βολεύτηκες να κατηγορείς την τράπεζα που έβαλε τον αστερίσκο σε 8αρια arial, για να σε εξαπατήσει. Και το κράτος που δεν έκανε τίποτα για να σε προστατεύσει από την κακιά μάγισσα-τράπεζα. Έμαθες να κατηγορείς το βουλευτή για την εργασιακή σου εξαθλίωση, την ανεργία και την αστική μιζέρια που βιώνεις. Ξέχασες πως ο βουλευτής δεν φύτρωσε, ψηφίστηκε -και από σένα ή κάποιους σαν εσένα πιθανά. Καλόμαθες στο ντάντεμα, φιλαράκι.

Εσύ ο ίδιος δε θέλησες να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου, να τη φτιάξεις όπως την ονειρεύτηκες. Ακόμα και τα όνειρα που φύλαγες για τη ζωή σου, δανεικά ήταν -δανεικά από προηγούμενες γενιές, από παρωχυμένες αξίες. Μόνο που ξέχασες, δεν σκέφτηκες πως η ζωή σου είναι δική σου κι έχεις μια ευθύνη γι’αυτήν. Είναι αυτοσεβασμός να την προφυλάσσεις, είναι αυτοπροστασία να αναλαμβάνεις εκείνη την ευθύνη που αναλογεί στη δική σου ζωή. Αν δε νοιαστείς εσύ για το συμφέρον και την ποιότητα της ζωής σου ποιος θα νοιαστεί; Με ποιο δικαίωμα κατηγορείς την τράπεζα; Δεν σκέφτηκες ούτε μια στιγμή πως αυτή κοιτάζει το συμφέρον της; Εσύ το κοίταξες το δικό σου συμφέρον;

Αυτό που οι αγορές κάνουν τώρα στη χώρα σου (και όχι μονάχα στη δική σου, μη μεγαλοπιάνεσαι) είναι το ίδιο που η τράπεζα έκανε σε σένα όταν σου έταζε «όλα σε ένα νοικοκυρεμένα». Γιατί δε διάβασες τις υποσημειώσεις; Γιατί έβαλες τη τζίφρα σου από κάτω; Γιατί άφησες την τύχη της χώρας σου σε κείνους που αποδεδειγμένα εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα;

Κι έζησες όπως έζησες, ερήμην του εαυτού σου. Και ξαφνικά θυμήθηκες το δρόμο. Ο δρόμος ήταν πάντα εκεί, σε περίμενε να τον περπατήσεις. Ανταποκρίθηκες, έστω και αργά. Και πάλι όμως κατηγορείς -ποιον; Τους βουλευτές που ψήφιζες (ή άφηνες να ψηφίζουν άλλοι) και τα κόμματα, τις οργανώσεις, τα συνδικάτα, που σε πούλησαν. Ναι, σε πούλησαν -κοίταξαν κι αυτοί το «συμφέρον» τους. Μήπως αφέθηκες να πουληθείς φτηνά, όμως; Ήσουν εκεί για να τους ελέγξεις, να τους τραβήξεις το αυτί όταν έπρεπε -ή επαναπάυθηκες ασκώντας το «ύψιστο δικαίωμα» άπαξ κάθε τέσσερα χρόνια;

Τώρα, δε θες σημαίες στην πλατεία. Σε καταλαβαίνω που νιώθεις προδομένος. Αλλά για σκέψου μια στιγμή, μήπως δεν είναι όλοι ίδιοι; Μήπως θα είχε νόημα να σταθείς μια φορά στη ζωή σου και να ακούσεις πριν απορρίψεις; Αξία έχουν τα λόγια του ομιλητή. Αξία έχουν ακόμα περισσότερη οι πράξεις. Ό,τι κι αν γράφει η ετικέτα, το περιεχόμενο είναι εκεί, σαφές και καθαρό, φτάνει να το κοιτάξεις και να το ακούσεις.

Κι εσύ που έρχεσαι κρατώντας μια σημαία, φορώντας μια ετικέτα, σκέψου λιγάκι πως απευθύνεσαι σε ανθρώπους που έμαθαν να αναθέτουν τις ζωές τους στους αρμόδιους. Που ίσως για πρώτη φορά βρίσκονται σε πλατεία χωρίς να πληρώνουν το τραπεζοκάθισμα για χρυσάφι. Σεβάσου την υπέρβαση που κάνουν και κάνε ένα βήμα πίσω -άκουσέ τους.

Ο δρόμος είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία. Ακόμα και για τους βετεράνους. Το πρώτο που έχουμε να μάθουμε είναι να συζητάμε «ήρεμα κι απλά». Να κοιτάμε το δάσος πίσω από το δέντρο. Επί τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες, εκπαιδευόμαστε στο ντάντεμα, στη φωνασκία και στην επιθετικότητα. Βλέπουμε γύρω μας παντού εχθρούς που μας επιβουλεύονται, πρώτα και κύρια στο διπλανό μας. Βαυκαλιζόμαστε με ανεξαρτησίες, σημαίες και μεγαλοϊδεατισμούς, παραβλέποντας την αλήθεια που είναι όμως ολοφάνερη στην κραυγή του διπλανού μας και που μοιάζει πολύ με τη δική μας κραυγή. Η ανεξαρτησία από τη μια, η σημαία από την άλλη μας βάζουν σε μια γυάλα, η διάθλαση παραμορφώνει την εικόνα.

Κι η εικόνα είναι πως δρόμος, διαδικασίες συνελεύσεων, αμεσοδημοκρατία, πικέτες και πανό παραπέμπουν σαφώς αριστερά. Όπως και να το ονομάσεις, αυτό είναι. Μην το ονομάσεις καν, δεν έχει σημασία, απλά πράξε. Είναι μάλλον καιρός πια να παραδεχτούμε όλοι πέντε βασικές αλήθειες. Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για τις ζωές μας, να βρούμε εκείνο που μας ενώνει με το διπλανό μας, να συμφωνήσουμε στα βασικά, να αρπάξουμε την ευκαιρία να γίνει αυτός ο κόσμος καλύτερος.

Να σταματήσουμε να χαϊδεύουμε αυτιά. Και πρώτα πρώτα τα δικά μας, τα δικά του ο καθένας, να τα ανοίξει και τα μάτια του να δει.

Αλήθεια, έθεσε κανείς το βασικό ερώτημα: Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο εχθρός σου;

Advertisements