Ένα από τα κεντρικής αξίας ελαττώματά μας είναι το γεγονός πως θεωρούμε de facto δεδομένο ότι ξέρουμε τα πάντα και έχουμε μια απάντηση για όλα. Σε κάθε περίσταση, οι περισσότεροι δεν διστάζουν να καταθέσουν την αποψάρα τους, ακόμα και αν δεν έχουν παρά μόνο λίγες γνώσεις «γενικής παιδείας» για το θέμα. Big mouths.

Φυσικά. Γιατί σκέψου να μην είχες ένα σταθερό πάτωμα να πατάς. Σκέψου να ένιωθες μονίμως πως περπατάς σε κινούμενη άμμο και πως το σπίτι σου είναι κατασκευασμένο πάνω σε ασταθές έδαφος. Στον παραμικρό κλυδωνισμό, χάνεις την ισορροπία και εκπίπτεις από το κέντρο βάρους -κι αν θυμάσαι από τη φυσική, αν μετατοπιστεί ο άξονάς σου από το κέντρο βάρους, πλοφ! Καταρρέεις θορυβωδώς εν μέσω κονιορτού και σπασμένων τζαμιών. Κάπως έτσι τέλοσπάντων, δεν πολυπρόσεχα στο μάθημα της φυσικής, ομολογώ.

Αλλά, φιλαράκι, για όλους μας έρχεται μια στιγμή που ο κόσμος μας καταρρέει. Σε κείνη τη φάση, οι περισσότεροι αναλώνονται σε συλλογισμούς αδιέξοδους του τύπου «τι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είναι», ξαναρίχνουν μια ματιά στις παλιές δομές τους, τις διπλοκλειδώνουν μην πουντιάσουν, σηκώνουν ελαφρά το κεφάλι και πάνε παρακάτω. Αν η περίπτωσή μας είναι ρεαλιστική, μια φυσική καταστροφή ας πούμε , καλώς καμωμένη η επιλογή. Είναι θέμα επιβίωσης.

Αν όμως το θέμα σου, η κατάρρευσή σου είναι φιλοσοφική, κοινωνική, προσωπική, συναισθηματική -πάρ’το αλλιώς. Οι παλιές δομές δεν σου κάνουν, προφανώς τα δοκάρια τους ήταν κακής ποιότητας και το οικοδόμημα κατέρρευσε. Ξεκίνα με αυτή την παραδοχή, ξεκλείδωσέ τες και κάντες καυσόξυλα. Βρες άλλες.

Κι όσους έρθουν με περισσή αυτοπεποίθηση να σου δώσουν λύσεις και ρετσέτες (μου αρέσει απίστευτα αυτή η λέξη) δοκιμασμένες και καλά, αντιμετώπισέ τους με καχυποψία. Πού ξέρουν όλοι αυτοί τι είναι καλό για σένα;

Κι από την άλλη, ο κόσμος, η ιστορία, η κοινωνία είναι δυναμικές καταστάσεις. Αλλάζουν, εξελίσσονται, μεταμορφώνονται -και ευτυχώς. Όλες αυτές οι φάτσες που βρωμάνε παλιοκαιρίσια και είναι πολύ πεισμένες και απόλυτα γνώστες, δεν έχουν ιδέα. Απλά δεν έχουν ιδέα. Ας ξεθάψουμε επιτέλους τη δημιουργικότητα και τη φαντασία μας κι ας τις αφήσουμε να μας εξουσιάσουν. Να ευωδιάσει το φρέσκο πράγμα, τώρα που έρχεται η Άνοιξη. Να πούμε τη χαζομάρα μας και κυρίως να την κάνουμε πράξη. Να αναθεωρήσουμε, να αμφισβητήσουμε, να δοκιμάσουμε.

Να έρθει ο κόσμος τα πάνω κάτω. Ο κόσμος μας. Τα πάνω κάτω.

ΥΓ. Ο έμπλεος παρήχησης του -π- τίτλος, μού προέκυψε χάρη στη Θεωρέμα -την ευχαριστώ.

Advertisements