Άρχισα ισπανικά πριν από κάνα μήνα και έχω μια δυσκολία με τους παρελθοντικούς χρόνους. Ούτε στο σχηματισμό τα καταφέρνω, ούτε και στη χρήση. Ίσως είναι καλύτερα να μην χρειάζεται να μιλάω για το παρελθόν -και όχι μόνο στα ισπανικά. Αυτό που λένε ότι για δυο πράγματα δεν χρειάζεται να χαλιέσαι: για εκείνα που διορθώνονται και για εκείνα που δεν διορθώνονται.

Αντιθέτως, με τον μέλλοντα τα πάω μια χαρά. Δεν τον έχουμε μάθει ακόμα: χρησιμοποιώ ενεστώτα. Το βέβαιο είναι πως καλύτερα να μην προβληθεί το παρόν στο μέλλον. Κακό πράγμα η προβολή γενικώς. Και η προσβολή επίσης -μη σου πω χειρότερο.

Σήμερα, πηγαίνοντας προς το μάθημα των ισπανικών, πέρασα μπροστά από ένα κτήριο που κατεδαφίζουν. Ένα τεράστιο κτήριο, ίσως και 15 ορόφων χάσκει μισογκρεμισμένο, ενώ ένα τεράστιο μπράτσο με ένα στόμα στην άκρη, ρυθμιζόμενο από ένα πράγμα σαν τρακτέρ, του επιτίθεται με μια περιοδική κίνηση, γκρεμίζοντας κάθε φορά κι από ένα κομμάτι ακόμα. Το κτήριο είναι ένα όρθιο πτώμα που αποδομείται. Ωραίο πράγμα αυτή η αποδόμηση, γιατί καθώς το κτήριο καταρρέει, τη θέση του στο οπτικό πεδίο παίρνει ο ουρανός στολισμένος με κάτι μικρά άσπρα συννεφάκια. Μάλλον κατόπιν θα ξεπροβάλει ένα άλλο άσχημο κτήριο στη θέση του.

Αποδόμηση, αφαίρεση και ανασύνθεση.

Me dicen el desaparecido
Fantasma que nunca está
Me dicen el desagradecido
Pero esa no es la verdad

Yo llevo en el cuerpo un dolor
Que no me deja respirar
Llevo en el cuerpo una condena
Que siempre me echa a caminar

Advertisements