Πριν από λίγες εβδομάδες, άρχισα να γράφω ένα κείμενο-λίστα με τα μέρη και τις γωνίες αυτού του όμορφου πλανήτη στις οποίες έχω βρεθεί και θα ξαναβρεθώ, έστω και μια φορά, που να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα.

-ο κόσμος θα γυρίσει σίγουρα ανάποδα, τα πάνω κάτω, τα μέσα έξω, κάτι τέτοιο τέλοσπάντων. αλλά δεν ξέρω αν θα είναι για καλό. δεν είμαι καθόλου σίγουρη για τίποτα.-

Μετά βρέθηκα σε ένα μικρό επίγειο παράδεισο στην πίσω μεριά του Παγασητικού και ήπια κονιάκ (μου αρέσει πολύ το κονιάκ), κάνοντας πρόποση για το χειμώνα που δεν ήρθε παντού, για την ομορφιά που κυκλοφορούσε γύρω μου χαλαρή και μοιραία, και για τις γωνιές του μικρού μας πλανήτη που θα συναντήσω στο μέλλον. Για τον κόσμο δεν ξέρω, αλλά εμένα δεν ήταν και λίγα τα πάνω κάτω που μου ήρθαν.

Σκέφτηκα πως πρέπει η αισιοδοξία να γίνει υποχρεωτική από το νομο. Και δεν χρειάζονται καν νόμοι: χρειάζεται να κοινωνικοποιηθούν τα τριήμερα στο Πήλιο. Να περάσουν υποχρεωτικά όλοι οι άνθρωποι τρεις μέρες από τη ζωή τους στο Πήλιο. Νομίζω πως ο κόσμος θα ήταν άλλος -θα ερχόντουσαν τα πάνω κάτω δηλαδή- αν όλοι καθόντουσαν για λίγο στη βεράντα του «Πλάτανου» στην Τσαγγαράδα χαζεύοντας τα σπουργίτια και τις καρδερίνες, πίνοντας τσιπουράκι και χαϊδεύοντας την κοιλιά του «Βραστήρα«.Κι αν σταματούσαν να σκέφτονται τι νομίζουν οι άλλοι γι’αυτούς, αλλά νοιάζονταν για το τι νομίζουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους. Μπερδεύτηκες; Να στο κάνω ταληράκια.

Κάθομαι στο βεραντάκι του ξενοδοχείου και χαζεύω το Αιγαίο και τις καρυδιές (βελανιδιές ή ό,τι άλλο είναι τέλοσπάντων αυτά τα τελειότατα δέντρα που μου κόβουν τη θέα προς το Αιγαίο). Εικόνες καθημερινότητας με πλησιάζουν απειλητικά αποσκοπώντας στο να δηλητηριάσουν την ευδαιμονία μου και να χαλάσουν την ομορφιά του τοπίου. Δεν τις αφήνω, ξαναγεμίζω το ποτήρι μου.

Τρεις μέρες μετά, είναι σα να πέρασαν χρόνια, σα να άλλαξα δέρμα όπως το φίδι. Ποτέ ξανά μετρό. Ποτέ ξανά γραφείο. Ποτέ ξανά κλείσιμο σε κουτιά, αγκαλιά με ένα ρολόι αγχωτικό και μια ατζέντα με ενοχλητικά καλή μνήμη. Οι αποφάσεις που πρέπει να παίρνεις, γενικά, δεν έχουν σχέση με τα new years’ resolutions, οι σωστές αποφάσεις είναι αυτές που παίρνεις χαζεύοντας τη θάλασσα καθισμένος στα ταρατσάκια, τότε είναι που νιώθεις δυνατός και ικανός για το οτιδήποτε. Live and let live, με τρομάζουν με ενοχλούν αυτοί που νομίζουν πως κατέχουν απόλυτες αλήθειες και θέλουν να σώσουν τον κόσμο ή τους άλλους.

Καλύτερα να κάθεσαι σε ένα ταρατσάκι, και να μετράς πόσες αποχρώσεις του μπλε μπορείς να βρεις στον ουρανό. Πάρε και σπόρια στη χούφτα σου να ταΐσεις τα πουλιά. Και γέμισε το ποτήρι του διπλανού σου. Κανείς δεν θέλει πια μεγαλόσχημα -είναι το απλό που ψάχνουν όλοι. Το απλό που δεν ζει στην Πατησίων.

Για τις παραπάνω ασυναρτησίες, ρίχνω την ευθύνη στο Βυτίο, στο Πήλιο και τα θεσσαλικά τσίπουρα.

Advertisements