My dear Ebenezer,

Νομίζω πως τελικά δικαιώνεσαι. Δεκαετίες τώρα, το όνομά σου υποδηλώνει τον κακό, άπληστο και τσιγκούνη γερο-πλούσιο που περνάει τα βράδια του μετρώντας και ξαναμετρώντας τα φλουριά του, ενώ δεν διαθέτει ούτε μια στάλα συναίσθημα, δεν νιώθει καθόλου συμπόνια, δεν αγαπά και δεν τον αγαπούν. Ο θρύλος λέει πως τα μικρά παιδάκια σε φοβούνται, γιατί το βλέμμα σου φανερώνει κακία, οι υπάλληλοί σου σε τρέμουν γιατί, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς την παραμικρή σύσπαση των μυών του προσώπου σου, μπορείς να τους απολύσεις, καταδικάζοντάς τους σε μαύρα Χριστούγεννα, μόνο και μόνο επειδή δε σου βγαίνουν τα νούμερα (των κερδών σου). Λένε πως όλη αυτή η αδιάκοπη ενασχόλησή σου με τα λεφτά, τους ισολογισμούς και την καταμέτρηση κερδών και ζημιών, σε έχει στεγνώσει εντελώς, αποτυπώνοντας ξεραΐλα και στυφάδα στην ξερακιανή σου όψη. Λένε πως όσο τσιγκούνης είσαι στην τσέπη, άλλο τόσο είσαι και στην καρδιά.

Ε, και; Όταν αυτοί πεινούν, εσύ είσαι χορτάτος. Όταν αυτοί μετράνε πενταροδεκάρες για να πληρώσουν το νοίκι, εσύ μπορείς να αγοράσεις μετρητοίς την πιο ακριβή λιμουζίνα. Όταν αυτοί δεν έχουν χρήματα για να επιδιωρθώσουν το μαγκάλι που τους ζεσταίνει, εσύ ρίχνεις κι άλλα ξύλα στο τζάκι σου, φοράς μεταξωτά παντοφλάκια και σκεπάζεσαι με παπλώματα από πούπουλα αγριόχηνας.

Βέβαια, λένε πως αυτοί είναι καλόκαρδοι και χαμογελαστοί, πως τα πλούτη τους τα έχουν στην ψυχή τους, πως είναι γενναιόδωροι, επειδή ακριβώς δεν έχουν και τίποτα να χάσουν. Ενώ εσύ που έχεις να χάσεις τα μασούρια με τις λίρες, είσαι πιο προσεκτικός (και τελικά δεν την αγοράζεις τη λιμουζίνα, γιατί τα κέρδη σου μειώθηκαν λιγάκι φέτος και μάλλον θα τον απολύσεις εκείνον τον Κράτσιτ που όλο χαζεύει ρίχνοντας την παραγωγικότητα και μετά γκρινιάζει που πεινάει ο γιος του). Έτσι είναι, εγώ σε καταλαβαίνω: άλλωστε η λιμουζίνα είναι πολυτέλεια, και με ένα SUV την κάνεις τη δουλειά σου. Κι ο Κράτσιτ είναι τόσο αναλώσιμος, όσο και τα σύγχρονα μηχανήματα του εργοστασίου. Του χρόνου θα έχουν βγει ακόμα καλύτερα μηχανήματα, κι εσύ μπορείς να βρεις πιο δουλευταρά και λιγότερο γκρινιάρη υπάλληλο από τον Κράτσιτ (και με λιγότερα λεφτά). Και να την απογειώσεις την παραγωγικότητα, να φτάσουν ακόμα ψηλότερα τα κέρδη σου, να γίνει πρότυπο το εργοστάσιό σου -και ίσως τότε να πάρεις και τη λιμουζίνα.

Κι όλες αυτές οι ανοησίες για τα χαμογελαστά παιδικά πρόσωπα, για το ηλίθιο το πνεύμα των Χριστουγέννων, για αγάπες και λουλούδια -όλες αυτές οι βλακείες, my dear Ebenezer, είναι μπαρούφες, παραμύθια για μικρά παιδιά και για χριστιανούς που περιμένουν να ευτυχήσουν μετά θάνατον. Ποιος νοιάζεται για μετά τον θάνατο; Μετά το θάνατο, σε τρώνε τα σκουλήκια και γίνεσαι λίπασμα για τις τριανταφυλλιές. Το θέμα είναι τι θα έχεις καταφέρει, πριν μπεις στο φέρετρο. Κι εσύ, Ebenezer, έχεις σίγουρα καταφέρει σπουδαία πράγματα, ποιος το αρνιέται; Ok, εκείνες οι ξινές της φιλοπτώχου γκρινιάζουν και σε καταρριούνται που ποτέ δεν συνεισφέρεις στα φιλανθρωπικά τους τσάγια, εκείνες τις ανόητες εκδηλώσεις που οργανώνουν πριν τις γιορτές, για να προσφέρουν ρούχα και φαγητό στους φτωχούς. Δεν πά’να σε καταριούνται! Οι κατάρρες αφορούν τη ζωή μετά θάνατον, τότε που τάχαμου θα φλέγεσαι στα καζάνια της κολάσεως. Ανοησίες, είπαμε, παραμύθια για μωρά και χριστιανούς. Εσύ χτίζεις το παρόν σου και το μέλλον -το πριν τον τάφο. Στο κάτω κάτω, σάμπως είναι καλύτερες κι αυτές οι γεροντοκόρες; Οργανώνουν bazaar και 5 o’clock tea για να βοηθήσουν και καλά τους φτωχούς, ενώ θα μπορούσαν απλά να χαρίζουν τα ακριβά παλτά τους και το μισό στοκ από το κελάρι τους. Θαρρούν πως ρίχνουν στάχτη στα μάτια του θεού στον οποίο «πιστεύουν». Στα δικά σου πάντως, δεν ρίχνουν.

Εσύ, my dear Ebenezer, έχεις πιάσει το νόημα της ζωής. Εσύ δουλεύεις σκληρά και μαζεύεις θησαυρούς για τον εαυτό σου. Τι πάει να πει «φτωχοί που πεινάνε»; Να πάνε να δουλέψουν. Όποιος δουλεύει σ’αυτή τη ζωή, αμείβεται. Πεινάνε οι τεμπέληδες κι οι χασομέρηδες και καλά κάνουν, μπας και τους αξίζει τίποτα καλύτερο; Οι έξυπνοι και ικανοί, τα καταφέρνουν. Οι άλλοι είναι απλά αναλώσιμοι, τά’παμε αυτά.

Άκουσα βέβαια πως σε κατηγορούν ότι τάχα δεν πληρώνεις σωστά ούτε και τους εργατικούς υπαλλήλους σου. Γιατί, εντάξει, σ’εκείνον τον αφηρημένο τον Κράτσιτ, καλά έκανες και του μείωσες το μισθό. Είναι τεμπέλης και ζημιώνει την επιχείρηση. Άλλα λένε πως έκοψες μισθά και από τους άλλους, τους εργάτες που δουλεύουν 15 ώρες την ημέρα στα μηχανήματα, ή τις καθαρίστριες που σφουγγαρίζουν το (εξαιρετικά καλόγουστο, είναι αλήθεια) γραφείο σου. Και για τη γραμματέα σου που ξενυχτάει μαζί σου, για το καλό της επιχείρησης, τα ίδια είπανε. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια όλα αυτά. Κι αν είναι, είμαι βέβαιη πως έχεις πολύ καλούς λόγους που τους φέρθηκες έτσι: ήταν δύσκολη χρονιά, φέτος τα κέρδη σου μειώθηκαν πολύ και όλα αυτά τα έκανες για να σου βγουν τα νούμερα της επιχείρησης. Το είπε κι ο αρχιλογιστής σου, εξάλλου. Κι εγώ σε καταλαβαίνω, my dear Ebenezer, ξέρω πόσο σπουδαίος επιχειρηματίας είσαι, πόσο έξυπνα χειρίζεσαι την αγορά. Χωρίς να σπάσεις αυγά, ομελέτα δε γίνεται, είναι γνωστό αυτό.

Λες, μωρέ Ebenezer να ξυπνήσουν όλα αυτά τα όρνια και σου κάνουν καμιά απεργία χριστουγεννιάτικα; Λες να καταφέρουν να σου κάνουν καμιά ζημιά στο εργοστάσιο; Μπα, εγώ δεν το πιστεύω. Εξάλλου, τρέμουν μην και τους απολύσεις.

Καλά Χριστούγεννα, my dear Ebenezer. Είμαι σίγουρη πως ο Santa-Cola δε θα σε ξεχάσει ούτε και φέτος.

Με απεριόριστη εκτίμηση,

Κροτ

 

Advertisements