Μπορείς να ερωτευθείς ένα βιβλίο. Εγώ ερωτεύθηκα τρία μέσα στον τελευταίο χρόνο -τρία αδερφάκια βιβλία. Γραμμένα από τον πιο ερωτικό άνθρωπο του ελληνικού θεάτρου, την πιο αναγνωρίσιμη φωνή, την πιο στυλάτη προσωπικότητα.

Από τα στενοσόκακα του Πειραιά ως τις λεωφόρους της Νέας Υόρκης, από τα εφηβικά ξεσαλώματα στα φρενιασμένα πάρτυ των 60s, από τη Ζουζού ως το Happy Day μέσω εναλλακτικών νεοϋρκέζικων χοροδραμάτων, Άλβιν Νικολάις, περιοδιών στη Λατινική Αμερική, με τριπάκια, άφθονο αλκοόλ και πολύ σεξ, οι περιπέτειες ενός «Κουρελιού» που ζει χωρίς να το κάνει θέμα είναι γοητευτικές και μεθυστικές. Φίλοι, θέατρο, χορός, οικογένεια, εξορμήσεις, θεατρικές περιπέτειες σε χωριά στο Πήλιο, βόλτες στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου και στα σοκάκια της Φλωρεντίας, η Βαρκελώνη αλλιώς, τα Γιάννενα και η Θεσσαλονίκη, και τελικά πάνω από όλα μάλλον η Αθήνα.

Η Αθήνα που είναι κρυφή, ερωτεύσιμη και κούκλα, που έχει στυλ και πρόκληση. Όχι η Αθήνα των ρηχών και βαρετών κακέκτυπων της μαγκιάς και της ανίας. Οι σελίδες καταναλώνονται λαίμαργα και δεν θες να φτάσεις στην τελευταία. Ξεχυλίζουν από ζωή, απρόοπτη, εκπληκτική, αληθινή ζωή. Ζωή χωρίς δεύτερες σκέψεις και πισωγυρίσματα, ενός ανθρώπου που κοιτά μπροστά – και no hard feelings.

Και φυσικά βαθειά και παθιασμένη αγάπη για την Τέχνη που είναι κινητήριος δύναμη και για τα πρόσωπα που την υπηρέτησαν όπως τους άξιζε, που έδωσαν καινούρια πράγματα, που δεν έχουν ηλικία. Η Τέχνη που τοποθετείται πάνω από την καθημερινότητα, όχι γιατί στερείται μικροπρέπειας και εγωισμών, που είναι ανθρώπινη και όχι αλώβητη, αλλά έχει ειλικρίνεια και πάθος -που αντιστέκεται στη ρουτίνα, το προβλέψιμο και την ανία.

Και ο έρωτας κάθε είδους και μορφής για όλους και όλα, αυτή η ζωογόνος πηγή. Το στυλ που δεν είναι στάτους, αλλά πηγαία έκφραση, ανάγκη. Μια αέρινη χορογραφία της ζωής που μπερδεύει διασκέδαση, ουσία, τέχνη, ακόμα και την ανοησία -αλλά πάντα με στυλ.

Διακριτική, αθόρυβη και κομψή παρουσία -επιλέγει αυτά που του ταιριάζουν, με σαφή συνείδηση της αξίας τους, χωρίς να το φωνάζει. Επιβιώνει και περνάει καλά –χωρίς να το κάνει θέμα. Λειτουργώντας εγωιστικά, υπηρετεί το κλασάτο και το ωραίο, και τελικά προσφέρει ουσία και φρεσκάδα.

«Δεν θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου υπερασπίζοντας ήρωες που δεν εκτιμώ, που στη ζωή μου περιφρονώ και αποφεύγω. Γοητευτικά καθάρματα, μαιτρ της εξαπάτησης.
Όλη η χρεωκοπία του δυτικού πολιτισμού είναι εκεί, στην συμπεριφορά των ηρώων των κλασικών. Πάλι καλά που τους τρώνε οι τύψεις, τους καταδιώκουν οι ερινύες και επέρχεται κάθαρση, αν ισχύει…»

Κύριε Κωνσταντίνε Τζούμα, σας ευχαριστώ για το «Ως εκ θαύματος», το «Complete Unknown» και τον «Πανωλεθρίαμβο». Σας ευχαριστώ για τον «Εν λευκώ» κα τον «Rock FM». Σας ευχαριστώ για τη «Nonna». Και σας ευχαριστώ που υπάρχετε, σε πείσμα της κακογουστιάς και της παρακμής.

κλικ κλικ

Advertisements