Μέρες τώρα στριφογυρίζουν στο κεφάλι ιδέες και σκέψεις, αλλά μάλλον είμαι πολύ απασχολημένη με σχέδια πραγματικά για το μέλλον, για να κάτσω να τις οργανώσω επί χάρτου (ή επί οθόνης έστω).

Δεν θέλω άλλο να ασχοληθώ με τις εκλογές. Είμαι όμως πεπεισμένη πως η ουσία, η ελπίδα και η δημιουργικότητα δεν βρίσκονται στην κάλπη της Αθήνας, αλλά στους δρόμους της Γαλλίας και στο Millbank του Λονδίνου -μάλλον και στην φετεινή πορεία για το Πολυτεχνείου, που όχι τυχαία θάφτηκε από τα ΜΜΕ. [ignore the folowing:]Κι ακόμα περισσότερο, σκέφτομαι, πως η ουσία, η ελπίδα και κυρίως η αλλαγή και το μέλλον βρίσκονται σε δράσεις σαν αυτή. Όσο κι αν κάποιοι τη βρουν αφελή ή χαζοχαρούμενη ή φούσκα, παραμένει το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και αποφάσισαν με συμβολικές αλλά και με ουσιαστικές δράσεις να πράξουν -για τους εαυτούς τους, για τους άλλους, για το δημόσιο χώρο τους.

Νομίζω πως ο μόνος τρόπος να γίνει αυτός ο κόσμος καλύτερος, είναι ο καθένας μας να τον νιώσει δικό του. Μόνο τότε θα νοιαστεί. Ή ίσως, για να νιώσει τον κόσμο δικό του και να νοιαστεί, χρειάζεται να ξεκολλήσει από το παρελθόν, να καταλάβει πόσο απατηλό είναι το «να ζει για το παρόν» και να αποφασίσει να δημιουργήσει το μέλλον.

Δημιουργία και μέλλον: δυο λέξεις που ηχούν όμορφα μαζί. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να αλλάξεις το βλέμμα σου, να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις εσύ τον κόσμο, για να πάψουν να σε ενοχλούν αυτά που δεν αλλάζουν, για να καταλάβεις πως ο μόνος τρόπος να αλλάξουν είναι να τα αλλάξεις εσύ –να αλλάξεις εσύ. Πριν αρχίσεις να προσάπτεις στους άλλους αυτά που πάνε αντίθετα στις αρχές και τα πιστεύω σου –που σαφώς είναι ολόσωστα-, δες τι δεν πάει καλά με σένα. Διόρθωσε εσύ αυτό που είναι στραβό, πάψε να αναζητάς και να αναθέτεις ευθύνες και αρμοδιότητες, δεν θα βγάλεις άκρη, θα βρεθείς μπλεγμένος σε ένα λαβύρινθο ευθυνοφοβίας, σε έναν κυκεώνα ασαφών οδηγιών.

Πράξε. Κυρίως, δημιούργησε. Φτιάξε τη ζωή σου, όπως τη θέλεις. Μην προνοείς, πάρε αποφάσεις, κάνε σχέδια, βρες τα κλειδιά που θα ανοίξουν τις πόρτες τους -και όχι, δεν είναι δύσκολο. Τίποτα δεν είναι δύσκολο, όταν μιλάς αποκλειστικά και μόνο για σένα, όταν τοποθετείς τον εαυτό σου αυτόνομο μέσα στο σύνολο και μπορείς με σαφήνεια και καθαρότητα να προφέρεις τις επιθυμίες σου και να σκεφτείς πώς θα τις βιώσεις. Φαντάσου έναν κόσμο στον οποίο όλοι θα λειτουργούσαν με αυτό τον τρόπο -και κάνε εσύ την αρχή.

Γίνε, λοιπόν, το μέλλον που επιθυμείς, be creative, be vulnerable, μη φοβάσαι πια και ¡ya basta! πλέον με τα μπλαζέ ψώνια, τους μπλαζέ ιθύνοντες νόες, τους μπλαζέ επαναστάτες, το μπλαζέ κιτς που μας ξενερώνει…

Και κανονικά, αυτό το κείμενο θα έπρεπε να είναι γραμμένο σε πρώτο ενικό και όχι σε δεύτερο προστακτικής. Αλλά μάλλον είναι που μιλώ στον εαυτό μου, ο οποίος ήδη αποφάσισε ερήμην μου -και καλώς- να αλλάξει τον βλέμμα που ρίχνει στη ζωή και να γίνει ακριβώς αυτό: ενήλικος.

Tip: http://tvxs.gr/node/70911
Advertisements