Ενώ στην Αθήνα, εν όψει και των δημοτικών εκλογών, παίζεται το γνωστό πινγκ πονγκ με τους μετανάστες, και κάποιοι «πατριώτες» παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και «καθαρίζουν» δρόμους και πλατείες από «ανθρώπινα σκουπίδια», στην πολιτισμένη Δυτική Ευρώπη, συμβαίνουν άλλα.

Η Γαλλία επικύρωσε ήδη από το καλοκαίρι την απαγόρευση του νικάμπ. Η συζήτηση για το πώς οφείλουν οι δυτικές κοινωνίες να χειριστούν το θέμα της μουσουλμανικής αμφίεσης των γυναικών είναι πολύ μεγάλη και σίγουρα δεν έχει κλείσει. Το βέβαιο είναι πως, όπως και σε όλα τα θέματα, οι απαγορεύσεις δεν οδηγούν πουθενά. Είναι ένα ερώτημα το αν η μουσουλμανική αμφίεση είναι προσβολή προς τις αξίες του δυτικού πολιτισμού (είναι επίσης ένα άλλο θέμα, αν οι φορείς του δυτικού πολιτισμού τον τιμούν, όπως δει, και ένα ακόμα θέμα ποιες ακριβώς αξίες περιλαμβάνει αυτός ο δυτικός πολιτισμός). Για την οικονομία της συζήτησης πάντως, να πούμε πως, σε κάθε περίπτωση, η λογική του ψηφισθέντος νόμου είναι τουλάχιστον πονηρή, διότι προβάλλει ως αξίωμα το ότι «αποκρύπτονται τα χαρακτηριστικά του προσώπου» και το «ότι προσβάλλεται η προσωπικότητα της γυναίκας». Το πρώτο παραπέμπει σε καταστάσεις που σχετίζονται με την τρομοκρατία, την ανωνυμία (πχ στο διαδίκτυο, θέμα που έχει κουβεντιστεί μέχρι εξαντλήσεως στα ελληνικά βλογς) και κατ’αντιπαράσταση τα προσωπικά δεδομένα.

Το δεύτερο αξίωμα πάλι, καταρχήν με βρίσκει σύμφωνη προσωπικά, αλλά δεν τσιμπάω, γιατί είναι το δόλωμα για να στηριχτεί ο νόμος από την κοινή γνώμη. Φυσικά και είναι ελεεινό να υποχρεώνεται η γυναίκα να καλύπτει το σώμα και το πρόσωπό της παρά τη θέλησή της. Ομοίως είναι ελεεινό, διάφοροι κατά τόπους ερμηνευτές των ιερών του μουσουλμανισμού να φανατίζουν τους πιστούς τους εναντίον των «ημίγυμνων δυτικών» γυναικών, των ομοφυλόφιλων και άλλων κοινωνικών ομάδων τις οποίες θεωρούν ανήθικες. Προφανώς και η γυναίκα πρέπει να μπορεί να επιλέξει αν και πόσο θα καλυφθεί (το πόσο ελεύθερες είναι αυτές οι επιλογές και στις δυτικές κοινωνίες το συζητάμε βέβαια, γιατί εκεί δεν σε καταπιέζει ο μουφτής, αλλά τα φιρμάνια της Donatella Versace και του Karl Langerfeld, αλλά είπαμε, οικονομία της συζήτησης).

Όμως, αν θεωρείς σαν κράτος πως οι γυναίκες αυτές εξαναγκάζονται να καλυφθούν, είναι ανόητο να θεωρείς πως λύνεις το θέμα εξαναγκάζοντάς τες να αποκαλυφθούν! Κάνεις το ίδιο από την ανάποδη. Επίσης, καλείσαι, θεματοφύλακα των δυτικών αξιών και ελευθεριών, να μου αποδείξεις πόσο σέβεσαι τη γυναίκα, όταν ακόμα δεν έχεις καταφέρει να εφαρμόσεις την ισότητα των ευκαιριών, όταν ακόμα και σήμερα οι γυναίκες πληρώνονται άνισα σε σύγκριση με τους άντρες συναδέλφους τους και, φυσικά, μιας και αυτό είναι το θέμα μας, αποδέχεσαι ή δεν επιλύεις την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και το trafficking. Λύσε πρώτα αυτά και βγάλε μετά φιρμάνια για το νικάμπ. [Προσοχή: σε καμία περίπτωση δεν υπερασπίζομαι το νικάμπ και τη μπούργκα, προφανώς!].

Το Βέλγιο είχε προηγηθεί στο προκείμενο, αλλά μετά είχαμε εκλογές και έκτοτε ακυβερνησία και Βέλγικη προεδρία της ΕΕ και η ολοκλήρωση της ψήφισης και θεσμοθέτηση έμεινε λίγο πίσω. Οψόμεθα.

Πλην όμως, παράλληλα, έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό μια σπέκουλα σχετικά με την απόδοση υπηκόοτητας στους ξένους και κατά πόσον το ισχύον σύστημα είναι σωστό και αποδοτικό (μμμ, δεν είναι και εντελώς), και τέλοσπάντων τι θα κάνουμε με τους ξένους που αυξάνονται και που τους θέλουμε μεν, γιατί είμαστε και πολυπολιτισμικοί (κι αυτοί είναι φτηνό εργατικό δυναμικό, αλλά δεν το λέμε, σσςςς!), αλλά μας προκαλούν και πονοκέφαλο (κάνουν φασαρία κι αυξάνουν την εγκληματικότητα, λέει). Στο Βέλγιο, λοιπόν, οι μετανάστες από τρίτες χώρες μπορούν να πάρουν την υπηκόοτητα αρκετά εύκολα, εφόσον εργάζονται νόμιμα (προφανώς φορολογούνται), έχουν άδεια παραμονής (η οποία τους βγαίνει λίγο το λάδι και ξεπαραδιάζονται για να την βγάλουν) και μόνιμη κατοικία επί 3 χρόνια. Για τους πρόσφυγες απαιτούνται 2 χρόνια. Τα παιδιά που γεννιούνται στο Βέλγιο ή έρχονται ως ανήλικοι στη χώρα, παίρνουν την υπηκόοτητα αυτόματα μαζί με τους γονείς τους (υπάρχουν και επί μέρους διατάξεις, για άλλες περιπτώσεις).

Όλα αυτά που μπορεί να μοιάζουν με Παράδεισο, σε σχέση με το εν Ελλάδι καθεστώς, όμως τίθενται εν αμφιβόλω πλέον, καθότι, όπως και αλλού, ιδέες όχι ιδιαίτερα δημοκρατικές αρχίζουν να αποκτούν μεγάλη δημοτικότητα. Για του λόγου το αληθές, η κυρία Jacqueline Galant, πρώην Δήμαρχος και νυν Βουλευτής υπό τη σκέπη του MR (φιλελεύθερο γαλλόφωνο κόμμα), έχει ξεκινήσει εδώ και μερικούς μήνες έναν αγώνα με σύνθημα το ότι «Πρέπει να αξίζεις την βέλγικη υπηκόοτητα», συνοδευόμενο από μια ξενοφοβική ρητορική που βασίζεται σε επιχειρήματα όπως η εγκληματικότητα των ξένων, το ότι είναι ρέμπελοι, δεν σέβονται τις αξίες της χώρας και γενικά είναι ψιλο-ρεμάλια, αλλά δεν το λέμε κι έτσι χύμα, γιατί είναι politically incorrect.

Οι προτάσεις της υπάρχουν κατατεθειμένες στο blog της και συμπυκνώνονται στα εξής:

  • Αύξηση του διαστήματος μόνιμης νόμιμης παραμονής στο Βέλγιο από 3 σε 7 χρόνια, χωρίς μειωμένο όριο για τους πρόσφυγες.
  • Αποσύνδεση από τον γάμο.
  • Αποδεδειγμένη γνώση μίας εκ των τριών εθνικών γλωσσών της χώρας.
  • Αποδεδειγμένη γνώση των αξιών, των θεσμών και της ιστορίας του Βελγίου.
  • Αποκλεισμός από την υπηκόοτητα, σε περίπτωση που ο αιτών έχει καταδικαστεί για σοβαρό ποινικό αδίκημα. Μάλιστα, εισηγείται να χάνει την υπηκόοτητα, εφόσον διαπράξει αδίκημα, αφού αυτή του έχει αποδοθεί.

[Όσοι καταλαβαίνετε γαλλικά, διαβάστε το ποστ της, είναι απολαυστικό!]

Αναρωτιέμαι αν θα χάνουν την υπηκόοτητα και οι εκ γενετής Βέλγοι, εφόσον διαπράττουν αδικήματα. Αναρωτιέμαι επίσης τι σημαίνει «faute grave» (σοβαρό αδίκημα): υπέρβαση του ορίου ταχύτητας στον αυτοκινητόδρομο π.χ.; Γιατί, όταν την ρώτησαν στο live chat της Soir σχετικά, απάντησε πως και η ίδια έχει διαπράξει υπάρβαση ορίου ταχύτητας, αλλά πλήρωσε το πρόστιμο και άρα είναι οκ. Του ξένου όμως, πρέπει να του αφαιρείται η υπηκόοτητα -γιατί δεν την αξίζει πια. Μάλιστα.

Οι ιδέες αυτές έκαναν την εμφάνισή τους και στην Γαλλία -οι ιογενείς καταστάσεις εξαπλώνονται εύκολα και γρήγορα.

Kroll, Le Soir 6/10/10

Κατά τα άλλα, το βέλγικο καράβι είναι ακόμα ακυβέρνητο και προχωρά με τον αυτόματο πιλότο. Κι αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το όμορφο Βέλγιο, να πάτε εδώ.

Εν τω μεταξύ, στις 29 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η πανευρωπαϊκή πορεία των Συνδικάτων στις Βρυξέλλες, που εναντιωνόταν στην λιτότητα και τα έκτακτα μέτρα (που επίσης εξαπλώνονται σαν την γρίππη). Η πορεία είχε πρωτοφανή συμμετοχή (περί τις 100 χιλιάδες κόσμο, μερικοί δίνουν και μεγαλύτερα νούμερα) και συνέπεσε με την εβδομάδα του No Border Camp, το οποίο επίσης συμμετείχε στην πορεία. Με μειωμένες τις δυνάμεις του όμως, αφού πριν καν ξεκινήσει, η αστυνομία του επιτέθηκε βάναυσα και προέβη σε δεκάδες προληπτικές προσαγωγές, στέλνοντας και μερικούς στο νοσοκομείο. Να πάτε εδώ οπωσδήποτε, και να διαβάσετε την μαρτυρία μιας από τις κοπέλες που προσήχθησαν: η βέλγικη αστυνομία δεν διακρίνεται από γαλάτικη ευγένεια. Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, για πρώτη φορά να γίνει στις Βρυξέλλες πορεία κατά της αστυνομικής βίας. Οικείο, ε;

Η πορεία πάντως ήταν καλή -οι εφημερίδες της δίνουν 500 άτομα, άρα πρέπει να έφτανε τα 800-, που είναι καλό νούμερο για εδώ, και συμμετείχε και μια βελγίδα πράσινη ευρωβουλευτίνα.

Advertisements