Ετικέτες

,

Λοιπόν, τελικά, αυτή η κινέζα ή ό,τι είναι τέλοσπάντων παρολίγον η stepdaughter και επισήμως σύζυγος, του έχει κάνει τρομερό καλό του Woody. Η δεύτερη φάση του (δλδ εκείνη που περιλαμβάνει τις ταινίες του από το Curse of the jade scorpion και μετά) είναι για μένα πολύ πολύ καλύτερη από την πρώτη (με εξαίρεση ίσως το Μανχάτταν?). Μέχρι προχτές, η καλύτερη, για μένα ταινία του ήταν το Match point, αλλά…

…αλλά με το Whatever works αφενός ο Woody επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, αφετέρου ξανακάνει μια πολύ κλασικού τύπου κωμωδία με ήρωα ένα εκκεντρικό bourgeois που έγινε bohème και με αρκετά αυτοβιογραφικά -ή καλύτερα αυτοαναφορικά- στοιχεία. Η ιστορία έχει περίπου ως εξής: ένας μεγάλου βεληνεκούς επιστήμονας αποφασίζει μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας να παρατήσει το καταπληκτικό σπίτι του, την υπέροχη γυναίκα του και τη γεμάτη ανέσεις ζωή του και να ζήσει μποέμικα στη Νέα Υόρκη. Τα χρόνια παιρνούν και εκείνος έχει βρει το ρυθμό του, έχει τους φίλους του και διδάσκει σκάκι σε παιδάκια του δημοτικού, όταν δεν αναλύει τις θεωρίες του για τη θρησκεία, τη ζωή και την πολιτική πίνοντας καφέδες ή ξύδια. Και ξαφνικά πέφτει -κυριολεκτικά- πάνω στην Melody St Anne Celestine, ένα κορίτσι που το έκσασε από την οιοκογένειά της στο Νότο και θα μπορούσε να είναι κόρη του. Η Melody κατσικώνεται στο σπίτι του και η ζωή του αλλάζει εντελώς. Προσοχή, δεν έχω κάνει κανένα spoiler -αυτά είναι τρία πρώτα λεπτά της ταινίας.

Γενικότερα, η υποκρισία, οι ψεύτικες ανάγκες τις οποίες μονίμως αγωνιζόμαστε να καλύψουμε και τα άχρηστα λούσα και διακρίσεις που δεν φέρνουν απαραίτητα την ευτυχία είναι ένα θέμα που συχνά απασχολεί το νευρωτικό σκηνοθέτη. Σε τούτη όμως την ταινία, ο Woody φαίνεται να έχει φιλοσοφήσει αρκετά τη ζωή και δοκιμάζει να παρουσιάσει ένα καταστάλαγμα σκέψεων (όχι απαραίτητα συμπερασμάτων) σχετικά με το πόσο τελικά η ουσία είναι πάντα κάπου αλλού και όχι εκεί που νομίζεις. Παράλληλα, δεν έχει αξία να κάνεις πολλά σχέδια και να κυνηγάς ένα σωρό φιλοδοξίες, γιατί όλα αυτά μέσα σε ένα δευτερόλεπτο μπορούν να γίνουν καπνός και τα πάντα να ανατραπούν. Πάει όμως και ένα βήμα παραπέρα, δηλώνοντας ευθέως πως τίποτα δεν είναι στην πραγματικότητα όπως φαίνεται, οπότε μη βιάζεσαι να κρίνεις και να καταλήξεις σε συμπεράσματα, που κατά πάσα πιθανότητα θα ακυρωθούν, όπερ θα σε κάνει να νιώσεις γελοίος για τις βεβαιότητες και τις σταθερές σου πεποιθήσεις.

Φυσικά και δεν θα ζήσεις για πάντα, κανείς δεν το έχει καταφέρει, οπότε καλύτερα να κοιτάς το τώρα και να μην αναλώνεσαι σε ασκήσεις επί χάρτου. Πάρε αυτό που σου δίνει η ζωή, μην το πολυσκέφτεσαι και τελικά… whatever works!
Αν δεν το είδατε, να το ψάξετε αμέσως.

Advertisements