Θέλω να πετάξω με αερόστατο. Μπορεί να ακούγεται λίγο ό,τι νά’ναι, αλλά εγώ θέλω. Παλιότερα ήθελα να κάνω μπάτζι-τζάμπινγκ, αλλά αυτό μου το απαγόρευσαν οι γιατροί. Όπως μου απαγόρευσαν και τα roller coster, για τα οποία τρελαίνομαι, και όλα εκείνα τα τέλεια παιχνίδια των λούνα παρκ, όπως το «σφυρί» -τα μόνα που μπορώ να κάνω είναι τα ξενέρωτα για τα πεντάχρονα, ε, δεν έχω όρεξη, και επειδή τα βαριέμαι, αλλά και γιατί θα είναι γελοίο να ξεχωρίζω ανάμεσα στα πιτσιρίκια του δημοτικού.

Επίσης, δεν ξέρω αν είναι που μεγάλωσα, αλλά πλέον το μπάτζι-τζάμπινγκ με φοβίζει κιόλας λίγο. Δλδ, σε πετάνε στο γκρεμό, ξέρω’γω, τρομαχτικό δεν είναι; Οκ, όταν είσαι 20 έχεις άγνοια κινδύνου, θεωρητικά άμα μεγαλώσεις αποκτάς γνώση κινδύνου (έτσι το λένε;). Αυτό βέβαια δεν είναι επιχείρημα, γιατί εγώ ακόμα έχω άγνοια κινδύνου, όταν πχ οδηγώ ποδήλατο. Αυτοκίνητο ως γνωστόν, δεν οδηγώ -ευτυχώς για όλους μας.

Ενώ το αερόστατο… Πετάς ψηλά, όχι πάρα πολύ όμως, ώστε μπορείς να βλέπεις σχετικά ευκρινώς κάτω τη γη. Έχει (υποθέτω) κάτι το απελευθερωτικό, αλλά και λίγη περιπέτεια, αφού θεωρητικά δεν έχεις τη δυνατότητα να το οδηγήσεις, πας όπου πάει ο αέρας. Πας ανάμεσα στα σύννεφα (πάλι υποθέτω), ή τέλοσπάντων πιο κοντά στα σύννεφα κι επίσης βγάζεις και τέλειες φωτογραφίες και νιώθεις ελαφρύς (σε παίρνει ο αέρας!). Άλλο πράμα…

Το φλύαρο και άνευ ουσίας αυτό ποστ, δημιουργήθηκε αφενός γιατί ήθελα να δηλώσω πως θέλω να πετάξω με αερόστατο, αφετέρου για να ανεβάσω αυτή την τέλεια φωτογραφία (δεν είναι δική μου) και αφετρίτου επειδή βρήκα αυτό! Γιατί τελικά στο διαδίκτυο μπορείς να βρεις τα πιο παλαβά πράγματα. Είναι όντως τρελοί αυτοί οι Βέλγοι!

Advertisements