[ένα ποστ για την Aura]

Σε ποια ηλικία σταματάς να μαγεύεσαι από το παραμύθι; Υπάρχουν παραμύθια για μεγάλους -ακατάλληλα για παιδιά;

Υπάρχουν: το Alice in wonderland είναι ένα από αυτά. Ο Tim Burton βασίζεται στα κλασικά βιβλία του Λιούις Κάρολ «Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» και «Πίσω από τον καθρέφτη» και μας παρουσιάζει στην ουσία την επιστροφή της Αλίκης στην Underland. Α, ναι, η σωστή ονομασία δεν είναι Wonderland, αλλά Underland, δείτε την ταινία και θα καταλάβετε! Γιατί επιστρέφει η Αλίκη; Επιστρέφει γιατί έχει ανοιχτούς λογαριασμούς και γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Ακόμα, στην ενήλικη πια ζωή της και μετά το θάνατο του πατέρα της, η επιστροφή στη θαυμαστή χώρα κάτω από τη γη είναι μόνος τρόπος να βρει απαντήσεις στα ερωτήματα που της θέτουν επιτακτικά οι «μεγάλοι».

Το σενάριο της Linda Woolverton είναι συναρπαστικό, αλλά η ταινία δεν θα ήταν τίποτα χωρίς το άγγιγμα του Burton. Μετά το πρώτο πεντάλεπτο, άπαξ και η Αλίκη πέφτει στο λαγούμι, αρχίζει η μαγεία. Δεν περιγράφω τίποτα, να πάτε να το δείτε, και κατά προτίμηση σε 3D, αν και -στο Βέλγιο του λάχιστον- είναι λίγο τσιμπημένο, αλλά αξίζει.

Χρειάζεται πάντως μια ειδική αναφορά στο καστ: με εξαίρεση τη χαζοχαρούμενη Anne Hathaway, όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί -και κυρίως σοφά διαλεγμένοι, ο καθένας στο ρόλο του.  Σημειώστε: η  Helena Bonham Carter και ο Crispin Glover είναι οι δύο υπέροχοι «κακοί». Ο Alan Rickman και ο Stephen Fry δανείζουν τη φωνή τους… μαντέψτε σε ποιους! Και βέβαια, η Mia Wasikowska είναι μια Αλίκη όπως-πρέπει-να-είναι: είναι φοβερή αυτή η πιτσιρίκα, όποιος την είδε πχ στο In treatment εκτίμησε σίγουρα το ταλέντο της -και μάλλον δεν θα την αναγνωρίσει ως Αλίκη.

Όλα τα λεφτά, βέβαια είναι ο Mad Hatter, δεν υπάρχει λέμε ο Johnny, είναι απίθανος! Αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι, αλλά και πόσο οι ρόλοι των σαλεμένων τρελών που το μάτι τους γυαλίζει του πάνε γάντι. «Μάτι που γυαλίζει» είπα και θυμήθηκα: στα trivia του website, μαθαίνουμε πως τα μάτια του Depp μεγεθύνθηκαν αρκετά στην επεξεργασία (όχι πως δεν θα το καταλαβαίνατε δλδ!), και το αποτέλεσμα τονίζει ακόμα περισσότερο την ουσία του χαρακτήρα Mad Hatter. Ρίξτε μια ματιά στα trivia, για να δείτε πως τόσο ο Johnny όσο και οι υπόλοιποι συντελεστές έριξαν μπόλικη δουλειά για να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα!

I can think of 6 impossible things before breakfast!

Σημειώνω μονάχα πως το Alice in Wonderland είναι ένα ταξείδι στο τέλος της αθωότητας, ένα ταξείδι από τα παιδικά χρόνια στην ενηλικίωση. Στην Αλίκη συνέβη στα 19 -σε άλλους συμβαίνει νωρίτερα ή αργότερα-, πάντως έρχεται εκείνη η στιγμή που παίρνεις πρέφα ότι η ζωή σου σου ανήκει και την παίρνεις στα χέρια σου και λαμβάνεις αποφάσεις με γνώμονα τον εαυτό σου. Αν βέβαια χρειαστεί να παλέψεις με τον Jabberwocky και μάλιστα να τον νικήσεις, ε, τότε μαθαίνεις αναγκαστικά να δίνεις μάχες.

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως χάνεις το όραμα, την προοπτική και την φαντασία. Αυτά είναι απαραίτητα για να πετύχεις τη ζωή σου.

Όπως και να’χει, ο μπαμπάς της Αλίκης είχε δίκιο: οι τρελοί είναι σίγουρα σπουδαίοι και πετυχημένοι άνθρωποι.

Advertisements