Θα μπορούσα να γράψω ένα ποστ, αλλά όσα ήθελα να πω, υπάρχουν στα δύο παραπάνω λινκ.

Μικρή σημείωση, μόνον: ο καθηγητής κ. Χριστόπουλος κάνει ένα λάθος, όταν λέει πως είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα, στην οποία οργανώνονται παρελάσεις. Δεν ξέρω για πολλές άλλες χώρες, σίγουρα πάντως η «μαθητιώσα νεολαία» παρελαύνει στην Κύπρο (για τις ίδιες εθνικές γιορτές με την Ελλάδα!). Στρατιωτική δε παρέλαση τελείται κάθε χρόνο στις 14 Ιουλίου στη Γαλλία, για να τιμήσει «την ελευθερία, την ισότητα και την αδερφοσύνη» (τι ειρωνεία!).

Απομονώνω πάντως ένα κομμάτι από το εξαιρετικό κείμενο του Συλλόγου Διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ. Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ (2ο λινκ), όπου ασκείται κριτική στις παρελάσεις από παιδαγωγική σκοπιά:

Προφανώς, η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι’ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών, μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα, αφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές (πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση).

Σπουδαίο και το απόσπασμα περί διακρίσεων -μπράβο στους δασκάλους αυτούς!

Κατά τα άλλα, καλή εθνική γιορτή, καλή επέτειο της «άμωμης συλλήψεως» και… γαία πυρί μιχθείτω! 🙂

UPDATE

Kι άλλα λινκς από τον Silent: εδώ, εδώ και εδώ.
Επίσης, όπως ορθώς μου θύμισε ο Σπέκυ (και ντροπή μου που το ξέχασα!), και στο Βέλγιο τελείται στρατιωτική παρέλαση την ημέρα της εθνικής γιορτής (21 Ιουλίου).

Advertisements